Verzonnen (1)

In Berlijn en ver daarbuiten ontstond hevige beroering toen de dood gemeld werd van een asielzoeker die de toegang tot een opvanghuis geweigerd was. Hij zou op straat gecrepeerd zijn. Een medewerker van de vluchtelingenorganisatie ‘Moabit Helft’ meldde het feit via de sociale media en de organisatie zelf bevestigde het trieste nieuws. Pers en politiek sprongen op het voorval en wezen meteen de verantwoordelijken in het bestuur van de stad met de vinger. Alleen meldde de politie enkele dagen later dat zij alvast helemaal geen weet hadden van een dode asielzoeker. Na een korte periode van pijnlijke stilte moest de medewerker dan uiteindelijk toegeven dat hij het verhaal volledig had verzonnen, om de aandacht te vestigen op de benarde situatie waarin vele vluchtelingen verkeren. Bij ‘Moabit Helft’ zaten ze in zak en as. Maar wat graag waren ze in het schrijnende verhaal meegegaan, maar ook zij kregen het deksel op de neus. De verantwoordelijken in het stadsbestuur eisten dan weer excuses voor de loze beschuldigingen die aan hun adres waren geuit. Allesbehalve een fraai schouwspel.

Verzonnen (2)

In het opgefokte klimaat in Duitsland gaat men aan alle kanten zwaar uit de bocht. Het volgende verhaal kreeg zelfs een internationaal en diplomatiek verlengstuk. In het Berlijnse stadsdeel Marzahn zou een dertienjarig meisje door vluchtelingen ontvoerd en verkracht geweest zijn. Ook dit geval zorgde voor grote beroering, te meer omdat het meisje behoort tot de gemeenschap van zogenaamde Ruslandduitsers. Dat zijn etnische Duitsers die, na de ineenstorting van de Sovjet-Unie, uit alle delen van Rusland naar Duitsland zijn gekomen. Zij kregen (op grand van het ius sanguinis) meteen het Duitse staatsburgerschap, hoewel velen van hen geen woord Duits meer spraken. Hun integratie in het Duitse moederland verliep niet meteen vlot; nog steeds voelen zij zich in Duitsland niet ten volle aanvaard.

Naar aanleiding van het geval trokken in meerdere Duitse steden Ruslandduitsers de straat op voor meer veiligheid en tegen het ‘geweld van vluchtelingen’. Velen uitten hun vrees dat het geval juridisch zonder gevolg zou blijven. Een vrees die gedeeld werd door… het Kremlin. De zaak haalde uitgebreid de Russische staatsmedia. Zelfs buitenlandminister Lavrov meende olie op het vuur te moeten gooien, door te verklaren ‘bezorgd te zijn’ om de mensenrechten in Duitsland en de Duitsers gebrek aan transparantie en respect voor de rechtstaat te verwijten. Lavrov greep de ‘Russische’ afkomst van de familie van het meisje aan om de Duitsers een schop tegen de schenen te verkopen. Daarop werd de Russische ambassadeur in Berlijn op het matje geroepen.

Echter, voor de zaak internationaal uit de hand dreigde te lopen, kwam de anticlimax: het meisje in kwestie was van huis weggelopen en had, zoals in zulke gevallen wel meer gebeurt, de ontvoering en de verkrachting gewoon verzonnen. Of hoe een familiaal drama in geen tijd zo werd opgeschroefd dat er zelfs een diplomatiek relletje uit voortvloeide. Hoe beroerd is dat?

Eric de Oude, Jan de Jonge

Eric van Rompuy (CD&V) bevestigde het zondag nog eens in het programma Les décodeurs op RTBF: de communautaire spanningen in de periode 2007-2011 leidden “tot de opmars van de N-VA”. Hij zegt nog altijd voorstander te zijn van meer autonomie voor Vlaanderen, maar wil het land “niet verlammen met een partij die het einde van het land beoogt”. Het zal kiezen zijn voor de N-VA, maar ook voor CD&V… Dan lijkt de 99-jarige Jan Verroken toch iets verstandiger. In De Morgen (1 feb.) betreurt hij dat CD&V (toch altijd zijn partij geweest, en nog) en N-VA gescheiden zijn. Hij pleit voor een confederaal systeem, met “maximale autonomie”, maar “nog dingen samen doen”. Het lijkt een nuance, maar Verroken gaat iets verder dan Van Rompuy, die blijft zweren bij het “samenwerkingsfederalisme”. Laat de CD&V’ers het maar eens verder uitpraten en uitklaren. Alleen als de partij kiest voor een helder confederalisme kan ze hopen op standhouden of meer, mee op de golven van de Vlaamse grondstroom. Die is het station van het federalisme al duidelijk gepasseerd.

Zelfs N-VA-kiezers geloven in België

Volgens een peiling van Het Laatste Nieuws is duidelijk dat ook een meerderheid (54 procent) van de N-VA-kiezers nog gelooft in België. Volgens de krant toont dat aan dat er ook heel wat mensen zijn die op N-VA stemmen voor de sociaaleconomische standpunten. De enige achterban die België écht wil zien verdwijnen, is die van het VB. Toch is ook daar één op drie niet vies van de driekleur. Dat in het CD&V-kamp de meeste belgicisten zitten (86 procent, een procent meer dan sp.a en Groen), zeven procent meer dan Open Vld, verbaast evenzeer.

Sofprijs voor Torfs

De Stichting Nederlands (www.stichtingnederlands.nl) wil de verengelsing tegengaan. Onder meer via de ‘Lof- en Sofprijzen der Nederlandse taal 2015’, toegekend door de bezoekers van de stichting. Lof was er voor Filip Devos (UGent), hoofdredacteur van het tijdschrift Over Taal. Devos diende bij de Vlaamse regering een petitie in om de Vlaamse regering te wijzen op de matige steun voor wetenschapspopularisering. Rik Torfs (rector KU Leuven) kreeg de Sofprijs. Torfs klaagde over de bemoeizucht van de Vlaamse overheid toen 10 procent van de docenten en hoogleraren die in het Engels onderwijs geven, zakte voor een verplichte taaltoets. De “nogal blinde verengelsing van het Vlaamse universitaire onderwijs” ergerde hem blijkbaar minder.

Merkel schippert

De vluchtelingencrisis knaagt aan de populariteit van de Duitse bondskanselier Angela Merkel. Aan de opvang van asielzoekers zijn er nu dus toch grenzen. “We verwachten dat ze na de oorlog terug naar huis keren”, zei Merkel. En er staan nog wijzigingen op de CDU-agenda: gezinshereniging zou pas na drie jaar kunnen, en “vluchtelingen” uit Noord-Afrika komen er niet meer in. Uit een opiniepeiling van het weekblad Focus blijkt dat 40 procent van de ondervraagden wil dat Merkel opstapt. Toch zegt nog zo’n 45 procent van de Duitsers in haar asielbeleid geen reden te zien voor ontslag. Iets minder Duitsers (40 procent) wil dat wél, 15 procent uit geen mening. Dit cijfer lijkt nog mee te vallen, maar het gaat voor Merkel toch de slechte kant uit. Zelfs in haar eigen partij vindt al een kwart dat ze best een stap opzijzet. Op 13 maart zijn er regionale verkiezingen in drie deelstaten.

Griekse leugenaar

“België wil dat Griekenland de vluchtelingen terug de zee in drijft.” En: “Het kan me niet schelen dat ze verdrinken.” Dat zou Theo Francken op een informeel Europees overleg in Amsterdam gezegd hebben aan Ioannis Mouzalas, de Griekse viceminister van Immigratie. Mouzalas zei dat op BBC-Newsnight. Een paar dagen later, ondervraagd door Chara Gkioka van Actua TV, rept Mouzalas met geen woord meer over dood door verdrinking. “De interviewster stelt compleet de verkeerde vragen”, aldus Francken op Facebook. “Dé vraag die ze moest stellen was: ‘Bevestigt u uw beschuldiging dat dhr. Francken heeft gezegd dat de bootvluchtelingen voor zijn part mogen verdrinken.” Het vermoeden groeit dat Mouzalas loog. Hij zette zijn beschadigingsoperatie voort met een andere techniek: beschuldiging via (gemene) associatie. Franckens voorstel om in Griekenland “kampen” (hotspots, een vorm van gesloten opvang) uit te bouwen voor 400.000 vluchtelingen deed hem denken aan “een periode in de geschiedenis dat zo’n kampen bestonden, dat was nazi-Duitsland.”

Geen eten meer?

Naarmate de Fransen de asielzoekers die in Frankrijk geen asiel en in sommige gevallen geen opvang willen stilaan harder aanpakt, wordt de kans groter dat West-Vlaanderen met tentenkampen wordt geconfronteerd. Volgens gouverneur Decaluwé werden in januari in zijn provincie 890 “illegalen” opgepakt. In december waren er dat maar 598. In 55 procent van de gevallen gaat het om Iraniërs. Decaluwe vreest voor economische schade in haven van Zeebrugge (lading wordt vervallen verklaard). Hij deed ook de opmerkelijke “warme” oproep om “voorzichtig om te gaan met gestructureerde voedselbedeling” omwille van het aanzuigingseffect waarvoor zoiets zorgt. “Illegale vluchtelingen maak je beter duidelijk dat ze beter asiel aanvragen in ons land of in Frankrijk. Daar zullen ze op korte termijn naar een opvangcentrum kunnen gaan en de hulp krijgen die ze nodig hebben”, vond de gouverneur. Handige communicatie kun je dat niet noemen, zo blijkt uit de krantenkoppen van dinsdag.

Schouderklopjes

In Duitsland was er veel te doen over het feit dat journalisten van de toonaangevende media openlijk toegaven de pennenridders te zijn van de heersende meerderheid, waarbij ze welbewust elke dissidente stem ofwel doodzwijgen, belachelijk maken of regelrecht bestrijden. Hier en daar klonk zelfs een mea culpa, maar het moment van kritische zelfreflectie was van zeer korte duur. Het was eerder een kleine opflakkering van schaamte nu hun ‘werkwijze’ (na ‘Keulen’) zo pijnlijk aan het licht kwam. Intussen doen diezelfde media lustig voort.

In Frankrijk kennen ze die schaamte niet. Het is alom bekend dat de regionale kranten ‘La Voix du Nord’ en ‘Nord éclair’ in de maanden voor de voorbije regionale verkiezingen alle registers hebben opengetrokken om te verhinderen dat in de regio Nord-Pas-de-Calais-Picardie het FN met Marine le Pen de macht zou behalen. De juichkreten in die kranten toen het FN finaal in het zand beet, waren dan ook oorverdovend. En zie, het ‘vuile werk’ van ‘La Voix’ en ‘Nord éclair’ wordt beloond met schouderklopjes van niemand minder dan premier Manual Valls. In zijn boodschap aan de pers afgelopen week sprak hij een dankwoord uit voor de ‘formidabele opstoot van republikanisme’ die het FN mee had helpen afblokken. ‘Ieder heeft zijn verantwoordelijkheid genomen, de pers inbegrepen’, zei hij, ‘ik denk daarbij aan de keuzes die La Voix du Nord en Nord éclair hebben gemaakt.’ Geef toe, schaamtelozer kan niet. De kranten lieten het zich welgevallen. Trots presenteerden ze de woorden van Valls aan hun lezers. Hielenlikkerij tot norm verheven. Wij moesten een lichte braakneiging onderdrukken.

Liever Mickey Mouse

De serieuze media brachten passend progressief hulde aan het meesterwerk van Jan Fabre, dat hij etaleerde in Mount Olympus, en dat werd geduid als ode aan het theater. Wie, onder andere, een sirtaki met een tros bungelende penissen en een paar honderd kilo op de scène uitgestrooide slierten darmen en organenvlees als ode aan het theater inschat is, wat ons betreft, al een heel eind gevorderd op de weg waarop gezonde hersencellen met uitsterven bedreigd worden. Het kijkstuk (?) van Fabre loopt een etmaal lang in de Antwerpse Bourla. Vierentwintig uren als toeschouwer verbijten, zou een krachttoer kunnen heten als al die tijd als kunst verkochte bocht er simpele zielen niet zou moeten bewegen om mee de genoemde weg te bewandelen. Want de echte progressieve kunstminnaar gaat geen uitdaging uit de weg. Vandaar dat we, als onderontwikkelde paria, liever naar een tekenfilm met Mickey Mouse kijken.

Groene Belgen

Kristof Calvo van Groen had onlangs duidelijk felle kritiek op de ‘sentimenten’ van Vlaamsgezinden. Hij riep de belgicisten op om de straat op te trekken. Calvo vindt ook dat het Frans een belangrijkere plaats op de VRT moet krijgen en dat de media dat moeten forceren. Luc van Doorslaer maakt in De Standaard (29 jan.) brandhout van deze hilarische wens, een “surrealistische draai”. “Is dat groen gevoelsnationalisme van de jonge beeldenstormer die makkelijk wil scoren bij gelijkgezinden?… België is wat het is: het product van separatisme in 1830, dat vervolgens zelf het Vlaams-nationalisme heeft voortgebracht. België is geregionaliseerd omdat het als unitaire constructie te veel concflictpotentieel in zich droeg.”