Geen woorden, maar…

Vriend Jan,

Gepokt en gemazeld in de radicale Vlaamse Beweging als gij zijt, hebt gij het niettemin tot Belgische vice-eersteminister geschopt nadat uw partij door de kiezer naar ongekende hoogten werd gestuwd. Wij weten dat deze ‘tour de force’ niet zo simpel was en zeker niet omdat – daaraan gekoppeld – gij zowaar de eed van trouw en gewillige volgzaamheid aan de Belgische dynastie moest gaan afleggen in handen van de heer Filip van België, het niet democratisch verkozen staatshoofd van Het Edel Land der Belgen. Gij koost met uw partij voor de weg van de usurpatie, in de hoop en de verwachting via de weg van de geleidelijkheid en de gematigdheid iets te kunnen veranderen aan het gescleroseerde Belgische systeem en de haast genetisch bepaalde vooringenomenheid bij veel Franstaligen tegenover al wat Vlaams is. Het is een keuze waarvoor men u toejuicht vanuit de Vlaamse Beweging, maar die evenzeer in diezelfde Vlaamse Beweging op onbegrip en zelfs afkeuring stuit. We zullen later zien of die strategische keuze zal geloond hebben. Tot op vandaag is daar evenwel maar weinig van te merken.

Gij hebt met uw kompanen gekozen om in een Belgische sociaaleconomische herstelregering te stappen. Voorwaarde was wel dat gij u akkoord verklaarde met een door de Franstaligen geëiste communautaire stilstand en het aldus in de koelkast steken van alle Vlaamse eisen die het voorwerp kunnen zijn van een zoveelste Belgische staatshervorming. Dat betekent dan ook dat uw partij een groot deel van haar programma moet vergeten en haast vanzelfsprekend díé kiezers heeft moeten teleurstellen die precies op u en de uwen rekenden om eindelijk een aantal zaken die voor de Vlamingen goed zouden zijn, te regelen. Niet dus. Er worden flink wat offers gebracht op de Belgische altaren. De miljardentransfers van noord naar zuid blijven wat ze zijn, flink wat bevoegdheidspakketten worden nog steeds niet homogeen Vlaams, de federale staat blijft de waakhond in gedeeltelijk overgehevelde bevoegdheden, de Vlaamse buitenlandse aangelegenheden worden nog steeds onder Belgische en koninklijke vaandels gepatroneerd, er zijn nog steeds meer kiezers nodig voor een Vlaamse zetel in het federale parlement dan voor een Franstalige zetel,…

En dan is daar nog de taalwetgeving, die nog steeds onder zware druk staat en die op diverse plaatsen eerder een vodje papier dan wel een afdwingbare wet lijkt. Hoewel een deel van de taalwetgeving binnen de homogene taalgebieden is overgedragen naar de deelstaten, is er nog een flink deel dat onder Belgische ‘tutele’ staat en waarvoor gij als minister van Binnenlandse Zaken verantwoordelijk zijt. Wij denken daarbij aan Brussel, de politiediensten en federale instanties aldaar, de taalkaders in de overheidsbedrijven, de tweetaligheid van de overheidsmanagers, de dringende medische hulp en de ziekenhuizen in het Brusselse… Op al die plaatsen wordt de taalwetgeving in bijna alle gevallen geschonden of overtreden door de Franstaligen. De Vaste Commissie voor Taaltoezicht, waarvoor gij ook bevoegd zijt, heeft enkel een adviserende taak en kan de toepassing van de taalwetgeving niet afdwingen. Het is een reus op lemen voeten. Het zijn allemaal toestanden waartegen uw partij, met Kuifje Weyts op kop, storm heeft gelopen, in gelijke tred met de Vlaamse Beweging en uw Vlaams-nationale concurrent, het Vlaams Belang.

Om hier orde op zaken te stellen, hebt gij geen dubbele meerderheden nodig in het parlement en moet gij geen beroep doen op oppositiepartijen. Een beetje goede wil in de regering en in de Kamer volstaat.

Vandaar, vriend Jan, dat ik u oproep alvast hieraan iets te doen met de regering waarin gij zit. Dat zou al heel wat zijn en het zou door uw achterban bijzonder geapprecieerd worden. Dit heeft niets met staatshervorming te maken, maar enkel en alleen met het gewoon doen toepassen van al bestaande wetten. Of wordt de toepassing van de taalwetgeving meegezogen in de draaikolk van de communautaire stilstand? Als dat zo is, dan is er niks meer mogelijk en zal de eindbalans negatief zijn. Gaat gij dat kunnen uitleggen aan uw voorlopig nog vele vrienden in de Vlaamse Beweging, Jan?

Ik wens u veel moed en volharding. En laat het niet bij mooie woorden! Tot zondag op het Vlaams-Nationaal Zangfeest?!

’t Pallieterke