Cola Zero

Eén van onze hoogsteigen monsters van Loch Ness – de Vlaamse Grondwet – is nog eens opgedoken. Met als ziener, of visionair als u wil, Geert Bourgeois die het thema op een academisch partijtje aansneed. Tom van Grieken (VB) wilde weten of en hoe de minister-president het idee zal concretiseren. Bourgeois had het daarop over de afwezigheid van een “constitutionele cultuur” in Vlaanderen. Vooralsnog heeft Vlaanderen niet de bevoegdheid om een grondwet uit te vaardigen, maar Bourgeois wenste dat dat na 2019 wel zou kunnen. Een beetje flauw, opperde Van Grieken, die Bourgeois voor de voeten wierp dat hij van Cola (onafhankelijkheid) over Cola Light (confederalisme) uiteindelijk bij “Cola Zero” terechtkwam.

Figuren als Marino Keulen (Open Vld), Joris Vandenbroucke (sp.a) en Wouter Vanbesien (Groen) hielden er min of meer dezelfde mening op na. Dat grondwetgedoe is aardig, maar andere zaken (volgens respectievelijke politieke agenda’s) zijn dringender.

Bourgeois vond dat er meer dan voldoende ruimte was om toch met het onderwerp bezig te zijn, wat wel zal kloppen, maar de vraag blijft of we echt nood hebben aan een pompeus document vol “democratische waarden” en dergelijke fratsen, waarin dan ook nog eens, dixit Bourgeois, het bestaan van politieke partijen zou moeten worden gelegitimeerd. God verhoede dat het Vlaams Parlement ooit zoiets bij elkaar kribbelt.

Mister Metro

Nieuws uit Brussel is altijd leuk. Zeker als het zijn oorsprong vindt bij lokaal minister en gepatenteerde gek Pascal Smet (sp.a). Smet is dol op het bedenken van grote plannen, die ofwel uitdraaien op niets, ofwel het aanvankelijke probleem verergeren. Hij schijnt te zijn teruggekeerd naar zijn oude liefde, de metro, en heeft nu de geweldige mobiliteitsoplossing bedacht om de ondergrondse door te trekken naar Vlaamse bodem (Groot-Bijgaarden). Hierover ondervraagd door Karin Brouwers (CD&V), bleek minister Weyts minder enthousiast te zijn; er zijn andere mogelijkheden dan het metro-idee (met een duizelingwekkend prijskaartje) en Brussel kampt momenteel met een tunnelprobleempje dat misschien eens moet worden bekeken.

Elke van den Brandt (Groen) vond dat Brussel een deftig mobiliteitsbeleid moet ontwikkelen, wat waar is, maar dat het “leven in Brussel” daardoor pas echt “aangenaam en gezellig” zal worden is wellicht een tikje naïef. Hoe dan ook blijft Weyts werken aan het mobiliteitsvraagstuk in de regio en blijft hij samenzitten met de diverse bevoegde personen; met het geval Smet moet dat laatste bijzonder boeiend zijn.

Strategische goederen

Het leveren van “strategische goederen” aan Saoedi-Arabië blijft het Vlaams Parlement beroeren. Sp.a en Groen hebben daarmee een middel gevonden om de meerderheid wat te jennen. Saoedi-Arabië speelt een nogal dubieuze rol in bepaalde conflicten, exporteert en ondersteunt “extremisme” en zou zelfs wat creatief omspringen met de mensenrechten. Dat is allemaal weinig fraai en daarom moet de moraliteit primeren op economische belangen. De wapenhandel met dat schattige land moet “on hold” worden gezet en liefst nog komt er een embargo. De meerderheid fietst er wat omheen, met juridische fijnzinnigheden en de stelling dat toch wel heel zorgvuldig wordt gehandeld in deze delicate materie. Zo wordt inderdaad de uitvoer van een en ander wel geweigerd. Zolang er geen formeel Europees embargo is ingesteld, moet Vlaanderen ook niet op zijn eentje de Saoedi’s aanpakken, er blijft dus nog wat ruimte voor interpretatie. Overigens, als alle handel in “strategische goederen” met minder frisse landen moet worden opgedoekt, zal er niet veel meer overblijven. Uiteindelijk werd de “steriele discussie”, zoals Ward Kennes (CD&V) het noemde, toch nog opgeleukt door Herman de Croo (Open Vld). De Croo bracht in herinnering hoe destijds de wapenexportvergunningen naar het gewestniveau werden overgeheveld. Een leerrijk en lyrisch betoog, waaruit onder meer kon worden geleerd dat Wallonië vooral klassiek schiettuig produceert en Vlaanderen het meer gesofisticeerde spul, maar vooral dat men vandaag flink in de knoop zit met het gevoelige onderwerp annex de bevoegdheid. De Croo scheen wat nostalgisch te zijn naar de minder complexe tijden die hij heeft mogen beleven, maar aan zijn “mensenrechtenverknochtheid” kon natuurlijk geen twijfel bestaan. De komende jaren zal het Vlaams Parlement zeer zeker een grote verfijning in dit debat bereiken.