Van dinsdagterreur tot zondaghooligans: links blijft leuteren

Van dinsdagterreur tot zondaghooligans: links blijft leuteren

Dag Dyab, welkom op ‘De Afspraak’ deze maandag. Dag Dyab, welkom op De Afspraak deze woensdag. “U zit hier opnieuw, hé”, glimde presentator Bart Schols. Zelfs econoom Geert Noels tweette over te veel rode loper voor Abou Jahjah… Progressief Vlaanderen blies na de aanslagen – voorspelbaar – verzamelen in alle info- en duidingsprogramma’s op radio en tv. “Laten we sereen zijn, maar dan toch vooral een platform geven aan onszelf”, moeten ze na Zaventem en Maalbeek rond veel redactietafels hebben gedacht. Idem na hooliganzondag.

Omdat ze middenin die hysterie zo zeldzaam zijn, hebben we het hier over enkele andere stemmen. Laat ons beginnen met columniste Mia Doornaert in De Standaard. Geen vriendin van de Vlaamsgezinden, maar toch dapper in haar weerwerk tegen het politiek correcte denken. “Neen, het bloedbad in Brussel is niet onze schuld… En neen, de aanslagen zijn niet het werk van ‘losgeslagen individuen’…”, schreef ze. Maar het wordt wel degelijk ‘wij’ tegen ‘zij’. ‘Zij’ zijn degenen die de ‘ander’, wie dat ook is, afwijzen en soms vermoorden. “Laat ieder opstaan en geteld worden. Polarisering kan heilzaam zijn.”

Volgens Doornaert moeten we dringend de heilloze term ‘islamofobie’ bannen. Elke overtuiging mag bekritiseerd worden. Ook de islam. Veel moslims krijgen via hun schotelantennes haat ingelepeld tegen ‘de kruisvaarders’ en de ‘zionisten’, tegen ongelovigen en foutgelovigen. Het grootste deel van de moslimwereld kent nog altijd het concept niet van scheiding tussen religie en staat. Dat geldt ook voor veel vluchtelingen, waaronder harde jongens zich mengden. “Willen we nu eindelijk eens wakker worden?”

Diezelfde dag schreef ook Liesbeth van Impe een best genuanceerd stuk (‘Onze zwarte dinsdag’), in Het Nieuwsblad. “We kennen de verklaringen uit de grote terreurtrommel intussen… Niet buigen voor terreur. Niet raken aan onze grondwaarden. Niet toegeven aan de angst… Kalm blijven en verder gaan.” Maar de terreur komt “verduiveld dichtbij”. “Steeds weer datzelfde blind geweld… Het enige wat we daar echt tegenover kunnen zetten, is ergens hartstochtelijk in te geloven, zonder de nood te voelen om andersdenkenden naar de hel en terug te bombarderen.”

Pleiten voor dialoog met de “welwillende moslims” zoals Doornaert doet, is geen onzin. Pleiten voor meer preventie, maar evenzeer meer repressie, zoals Van Impe doet, is dat evenmin, we moeten tegelijk “afschrikken en aanhalen”, want “absolute zekerheden kunnen moorden.”

Dezelfde teneur bij Stefaan De Clercq (CD&V) in De Zondag (‘Brussel moet hervormd worden’). We hebben nood aan een sterkere veiligheidscultuur, maar ook aan een sterkere samenlevingscultuur. Niet “de islam” is het probleem, maar toch… “Spreken we dezelfde taal? Lezen we elkaars boeken? Doen we samen aan sport? Volgen we dezelfde mode? Kunnen we samen zingen en dansen? Zou De Clercq – de sport buiten beschouwing gelaten – daar zelf in geloven? Hij stuurt wel bij: “We moeten neen durven zeggen tegen een debat over gescheiden zwemmen, neen tegen onverdoofd slachten… onze verworvenheden verdedigen, in de eerste plaats de gelijkheid tussen man en vrouw. Of onze religie.”

Luckas

Ook auteur en filmdocent Luckas van der Taelen kwam in een paar kranten nog eens fel uit de hoek: ‘Brussel moét opgekuist.’ En: ‘We hebben lang genoeg de andere kant opgekeken.’ Vander Taelen verliet Groen omdat die partij zijn kritiek op de multiculturele samenleving niet lustte. “Ik ben gebotst op een politiek correct denken dat blind was voor de gevaren van het oprukkende fundamentalisme… Al wie het aankaartte, werd neergezet als islamofoob of racist… Ergerlijke ideologische onzin… Als we nog eens gaan beweren dat er geen probleem met godsdienst is, dan is het hopeloos verloren.”

In Knack, weliswaar achter de coulissen van het internet, mocht ook Jean-Marie Dedecker zich nog even laten lezen (‘Mijn hart bloedt, maar mijn bloed kookt over.’). Een salvo over de multiculturele vergoelijkingslobby die de oorzaak van het terrorisme bij armoede en discriminatie legt. Over het feit dat 70 procent van de Belgische moslims de religieuze wetten belangrijker vindt dan de seculiere en dat er volgens 82 procent maar één interpretatie van de islam mogelijk is (cijfers van prof. Ruud Koopmans). Over de “doorgeschoten therapiecultuur van welzijnsknuffelaars”.

Duizend bruggen te ver

We vermelden hier ook de schaarse moslims die zelf de vinger op de wonde durven leggen. De onderzoeksjournaliste Hind Fraihi, auteur van ‘Undercover in Klein-Marokko’, is er één van. Een ‘nestbevuiler’ voor geloofsgenoten, een ‘sensatiegeile overdrijver voor politici’, een ‘collaborateur van rechts’ voor de integratiesector… In Humo (22 maart, nog voor de aanslagen in Brussel) vergeleek ze de radicaliseringsproblematiek met die van verkeersveiligheid. Alleen een kordate aanpak werkt.

En opnieuw goed nieuws: met Fraihi willen we best geloven dat er een probleem is, maar “niet met alle vreemdelingen”. Dat sommigen zich niet geaccepteerd of vernederd voelen, en hier geen toekomstperspectief hebben, dat wij in shock zijn, maar dat de Arabische wereld dat dag in dag uit is… “Maar je kunt niet, zoals Abaaoud, zeggen: `Ik ben gediscrimineerd, dus ga ik nu wat lijken aan de trekhaak van mijn wagen hangen.’ Dat zijn duizend bruggen te ver”, aldus Fraihi. Je mag dus ook niet denken dat er “alleen maar goeie moslims zijn… Wees maar zeker dat daar ook slechteriken tussen zitten”, die sympathie hebben voor de terroristen.

Tot slot de choreograaf en auteur Sam Touzani (L’Echo, 26 maart). “Ik benoem de zaken zoals ze zijn: het ging in Brussel en Zaventem over islamistische aanslagen. De metastasen zitten in sommige teksten van de koran”, aldus Touzani, die een verband tussen islam en islamisme niet wil ontkennen, evenmin als dat tussen katholicisme en de inquisitie van weleer. Men durft niet raken aan de islamistische ideologie, maar «elle est fascisante et elle est à prendre au sérieux».

Hooligans

Dit allemaal gezegd zijnde: op veel voortschrijdend inzicht hoeven we bij veel andere progressieven niet te rekenen. De meesten liggen op de loer om bij elke nieuwe ontwikkeling in het terreurdossier vooral de N-VA te kunnen “pakken”.

“Ik heb geen nood aan een kaarsjesprocessie en een mars tegen de angst. Ik heb nood aan een cursus woedebeheersing”, schreef Dedecker. De “hooligans” van vorige zondag hadden die cursus misschien beter ook gevolgd.

Maar hoe groot kan de manipulatie over een manifestatie zijn? Vertoeven in de opgeklopt agressieve omgeving van harde supporterskernen is niet onze hobby, maar de waarheid heeft haar rechten…

Ze scandeerden… tegen IS. Mag dat? Ze bestormden niet, maar stapten op. Ze zwaaiden met de Belgische vlag. Ze applaudisseerden bij aankomst en zwegen. Met mondjesmaat vernamen we dat er ook uit Waalse “clubs” kwamen, van rechts én links, en ze wilden naar eigen zeggen “zeker geen racistisch gedoe”. Ze droegen na afspraak zwart om de clubkleuren te neutraliseren, en betoogden al bij al “getolereerd” rustig. Ze wilden “hulde brengen aan de slachtoffers, en dachten als helden onthaald te worden”. Het leek evenwel alsof hun actie erger was dan de aanslagen…

Ze zouden zijn bespuwd door extreemlinks en belgicisten, die zonder succes de Brabançonne probeerden te zingen, waarna het kabaal begon. Dat leren we toch allemaal in De Morgen, en op tal van voetbalsites.

De Brusselse burgemeester, kwijlend gevolgd door “progressieven” als David van Reybrouck, kapittelden meteen “de extreemrechtse Vlaming”. Hoe dom.

Jawel, onder de “supporters” zaten provocateurs. En de timing en de locatie van hun actie was niet oké. Vlaams Belanger Chris Janssens reageerde op Twitter: “Als je een rouwplaats verstoort, op Pasen dan nog, toon je alleen een gebrek aan (emotionele) intelligentie en fatsoen.” De Wever reageerde nauwelijks en weigerde een veel te snel opgestelde verklaring van andere regeringspartijen te tekenen. Weer gewonnen.

‘t Pallieterke


Tags assigned to this article:
2016-13Hoofdartikel

Related Articles

Film

De jaren zeventig Kollektivet Lars von Trier mag dan al de bekendste hedendaagse Deense regisseur zijn, de meest interessante films

Een illegale oorlog

Tony Blair haalde vorige week nog eens de media. De voormalige Prime Minister van het Verenigd Koninkrijk nam de tijd