2016-16_10_Junge Freiheit - De kanselier levert de hofnarren uit (Medium)Het was een hele schok in Groot-Brittannië, de reportage op Channel 4 van Trevor Phillips, voormalig voorzitter van de Equalities and Human Rights Commission. Uit de reportage bleek dat moslims er heel andere waarden en normen op nahouden dan niet-moslims. Geen verrassing voor kenners van de islam, maar blijkbaar wel voor de gewone Brit.

In de reportage werd ook ingezoomd op de shariarechtbanken; officieel heten die rechtbanken daar ‘Muslim Arbitration Courts’. En er zijn er al een stuk of honderd. Enkele jaren geleden was er in ons land eveneens sprake van een eerste dergelijke rechtbank. Het bleek loos alarm. Voor zover geweten zijn er in ons land geen dergelijke instanties. Maar moeten we ons zorgen maken? Het antwoord is ja.

Sharia4Belgium versus de Belgische rechtbank

In België behandelde de rechtbank van eerste aanleg in Antwerpen het proces tegen Sharia4Belgium. Zoals de naam aangeeft, wil deze groep de sharia in ons land invoeren. Sharia is het Arabische woord voor de islamitische wet of de wet van God en betekent letterlijk weg naar de bron. In zijn vonnis van 11 februari 2015 verwoordt de rechtbank het als volgt:

“De rechtbank stelt vast dat de leden van Sharia4Belgium, alsook de groeperingen Jahbat Al-Nusra en Majlis Shura Al Mujahadin niet in staat zijn het internationaal humanitair recht na te leven. Zij zijn allemaal aanhangers van de gewelddadige salafistische jihadistische beweging. Zij streven met geweld naar de (volgens hun) “zuivere leer van de islam”. Zij binden de gewelddadige strijd aan met alle ongelovigen (kuffar). Hieronder vallen eveneens de sjiitische moslims. Zij strijden voor het wereldwijd invoeren van de sharia en strijden voor een totalitaire islamitische staat (het kalifaat genaamd). Zij zijn van oordeel dat democratie, rechtstaat, mensenrechten niet verzoenbaar zijn met de sharia, dat volgens hun gebaseerd is op de enige goddelijke leer. In dat opzicht verwerpen zij elk internationaal verdrag inzake mensenrechten of internationaal humanitair recht.”

Onderdrukking van de vrouw

De Leidse juriste Machteld Zee heeft in haar proefschrift het functioneren van shariarechtbanken en shariaraden in het Verenigd Koninkrijk onderzocht. Zij kwam tot het volgende, harde besluit: “Het doel van de raden is het in stand houden van de afhankelijkheid van vrouwen. Bijna alle zaken zijn echtscheidingen aangevraagd door vrouwen. Een burgerlijk huwelijk laat je ontbinden door een rechter. Maar in de islam moet het ook religieus worden ontbonden. De gemeenschap accepteert het niet als dat niet gebeurt en je toch gescheiden leeft. In veel zaken die ik volgde, ging het om vrouwen die klappen kregen en naar de raad moesten om van hun man te scheiden.”

Op de site liberales.be vinden we meer details over de inzichten van de juriste. Zee bezocht voor haar promotie zittingen van Engelse shariarechtbanken. Die zijn er vooral op uit om de afhankelijkheid van vrouwen in stand te houden, zegt ze. “Je mond valt soms open van verbazing.”

De sharia bestaat uit islamitische wetten gebaseerd op vier bronnen waarvan de Koran en de Hadith, dat zijn de uitspraken van Mohammed, de belangrijkste zijn. Zee: “In Nederland wordt er nog steeds gedacht dat het maar beginselen zijn waaraan verder invulling kan worden gegeven.”

Doodstraf op tatoeage

Tatoeages zijn haram (verboden). Daar staat de doodstraf op. Zee: “Zeker voor fundamentalisten en politieke islamisten, zoals de Moslimbroederschap of geestelijken in Saoedi-Arabië, zijn dit geen beginselen die je vrij kunt interpreteren. Je hebt natuurlijk ook veel moslims die hier anders naar kijken, maar islamisten, secularisten en het Europese Hof voor de Rechten van de Mens zijn het over één ding eens: democratie en sharia gaan niet samen. Een fundamentalist noemt democratie een man made infidel system.”

Britse religieuze rechtbanken

De Britse religieuze rechtbanken zijn opgezet door migranten en daardoor uniek in Europa. Er zijn er nu al 100. “Maar daar zitten ook websites bij waar je vragen bij kunt stellen. Het is moeilijk om er grip op te krijgen. Zet drie man bij elkaar in een woonkamer en dat kan al een shariaraad zijn.” Engeland is volgens Zee vruchtbare grond voor islamitisch recht. “Er wonen relatief veel Pakistanen die vatbaar zijn voor deze ideeën. Het land stond erg open voor het faciliteren van verschillende culturen.”

Zee bezocht onder meer zittingen in Londen, Birmingham en het dorpje Nuneaton. “Die in Londen is in 1982 opgericht door twee fundamentalisten die van de Al-Azhar universiteit naar Engeland zijn gezonden. Het doel van Saoedi-Arabië en Egypte was om islamitisch recht voet aan de grond te laten krijgen in Europa. Huidig bestuurslid sjeik Haitham al-Haddad is ook in Nederland bekend van uitspraken als “Joden zijn varkens” en “homo’s moeten dood”.”

Zee op liberales.be: “Veel vrouwen zijn aan hun huwelijk geketend. En de raden maken het moeilijker om uit die gevangenis te komen.” Bovendien heerst er vaak angst voor repercussies voor de familie. “Een van de vrouwen die ik sprak zei: “Mij maakt dat religieuze huwelijk niet uit. Ik pak mijn spullen en vertrek.” Maar haar ouders die nog in Pakistan woonden, werden vervolgens door dorpsgenoten belaagd, die dreigden hun huis in de fik steken.”

Te positief

Zee vindt dat er in Groot-Brittannië, maar ook in Nederland, veel te positief wordt gereageerd op de sharia en de raden. “De “rechtspraak” van de raden wordt, ook in wetenschappelijke literatuur, vaak arbitrage of mediation genoemd. Maar dat is het helemaal niet. Want dan heb je twee partijen en een neutrale arbiter. Er is een publieke moraal ontstaan waarin niet negatief geoordeeld mag worden over cultuur en religie. De Leidse hoogleraar Islam en het Westen Maurits Berger schrijft bijvoorbeeld dat shariaraden een rol kunnen spelen in Nederland. Of Piet Hein Donner, die de Cleveringaleerstoel krijgt nadat hij in 2006 heeft gezegd dat de sharia in Nederland ingevoerd kan worden als de meerderheid dat wil. Dat doet pijn in mijn hart en ziel.”

Multicultureel is multiconflictueel

Zee: “Ik vind het kwalijk dat multiculturalisten dit soort praktijken goedpraten. (…) Ik vind het niet oké als het gevolg is dat de negatieve kanten van de islam, zoals de ondergeschikte rol van de vrouw, genegeerd en getolereerd worden. Als je dat doet ben je geen voorstander van integratie. Er zijn kwalijke praktijken; bijvoorbeeld vrouwenbesnijdenis, eerwraak en fundamentalistische imams. Daar moet je wel wat van vinden, zeker als je je mengt in het maatschappelijke debat. Kritiek op de islam krijgt snel de stempel racisme. Daar moeten we vanaf.”

België

Voorlopig zijn er volgens onze informatie nog geen shariarechtbanken in ons land, maar moslims in de Lage Landen zijn – zoals het geval van de Rotterdamse rechtbank aantoont – wel bereid om naar Groot-Brittannië te trekken om zich te onderwerpen aan de uitspraak van die ‘rechtbank’. Maar misschien gebeurt het hier ook al. Zoals Zee het stelde: zet drie man bij elkaar in een woonkamer en dat kan al een sharia-raad zijn.

Te positief

Het antwoord van toenmalig schepen Monica de Coninck (sp.a) op dergelijke sharia rechtbanken was niet echt hoopgevend. Immers, in 2011 kwam het bericht dat ook in Antwerpen een rechtbank was geopend die huwelijksgeschillen en erfeniskwesties zou behandelen volgens de islamitische rechtspraak. Het ging om een stunt van de radicale moslimgroepering Sharia4Belgium.

Diversiteitsschepen Monica De Coninck vond het ‘op zich goed’ dat religieuze instanties bemiddelen in hun gemeenschappen. Als het enkel om bemiddeling gaat, vindt ze het ‘geen slechte zaak’. Het toont aan dat ze geen enkel inzicht heeft in de werking van dergelijke ‘rechtbanken’ en dat er van echte bemiddeling uiteraard geen sprake is.

Federale regering

Ook de federale regering, bij monde van de bevoegde minister, heeft in het parlement al zijn zienswijze gegeven over dergelijke rechtbanken. “Het Verenigd Koninkrijk heeft geen rechtbanken die belast zijn met de toepassing van de sharia. Er bestaan wel “bemiddelingsinstanties voor moslims” die doorgaans ” Muslim Arbitration Tribunals ” worden genoemd. Deze informele instanties waaraan sommige burgers zich vrijwillig onderwerpen, kunnen zich niet in de plaats van de Britse Staat stellen en vervullen slechts een bemiddelende rol. De “Arbitration Act” erkent deze bemiddelende rol en bepaalt dat twee of meer partijen bij een conflict dit in alle vrijheid kunnen voorleggen aan de beoordeling van een derde partij, in dit geval de “Muslim Arbitration Tribunals”. Deze hanteren de islamitische wetgeving als alle partijen daarmee instemmen. Ze staan onder het toezicht van de Britse rechtbanken en moeten ervoor zorgen dat de openbare orde gevrijwaard wordt. Hun aanbevelingen moeten aansluiten bij de Britse wetgeving. De bemiddelingsinstanties hebben ten doel conflicten van civiele (niet strafrechtelijke) aard op informele wijze te regelen. Wanneer het geschil niet kan worden opgelost, kunnen de desbetreffende personen het nog steeds aanhangig maken bij een Britse rechtbank, de enige officiële gerechtelijke instantie.”

Openbare orde

Volgens de regering is de sharia een geheel van regels die van toepassing zijn op het privé- en openbaar leven van de moslims. “In België mag de toepassing van de sharia niet strijdig zijn met de openbare orde en kan er verhaal tegen worden aangetekend bij de nationale rechtbanken. De sharia moet worden toegepast met inachtneming van de Belgische nationale wetgeving en van het internationaal recht. België veroordeelt hoe dan ook alle gevallen waarin de toepassing van de sharia leidt tot een schending van de mensenrechten.” Aangezien het Verenigd Koninkrijk volgens deze zienswijze “geen rechtbanken heeft die belast zijn met de toepassing van de sharia”, ziet de minister geen noodzaak om tussen te komen bij mijn Britse collega.

Dubbel systeem

In de praktijk gaat het uiteraard wel om een dubbel systeem. Het geval van de uitspraak in Rotterdam bewijst dit. Bovendien kunnen we grote vraagtekens zetten bij de ‘vrijwilligheid’ waarmee moslims – vooral de vrouwen dan – zich aan een dergelijke ‘rechtbank’ onderwerpen. Dergelijk systeem in ons land opzetten, zou niet verstandig zijn. Maar moslims kunnen hun zaak altijd voorleggen aan een shariarechtbank of shariaraad in Engeland. Zeker is dat we – naar aanleiding van de reportage op Channel 4 – nog meer onze democratische waarden en normen moeten verdedigen. Het is dan ook vreemd dat de grootste slachtoffers, de vrouwen, niet meer en harder op tafel slaan. Sharia en democratie gaan inderdaad niet samen.

Thierry Debels

 

Nederlandse rechters missen inzicht

Begin dit jaar was er eveneens ophef in Nederland. De Rotterdamse rechtbank deed er op 6 januari een opzienbarende uitspraak. Een uitspraak die volgens experts getuigt van weinig inzicht in het mechanisme van islamitische vrouwenonderdrukking.

Een Nederlandse moslima die sinds 2011 vergeefs heeft geprobeerd haar islamitisch gesloten huwelijk ontbonden te krijgen, werd door de rechter (impliciet) doorverwezen naar een shariarechtbank. De rechter verklaarde zich immers niet bevoegd het huwelijk te ontbinden. De reden: het betreft hier alleen een religieus huwelijk, zonder dat ook een burgerlijk huwelijk was gesloten. Dus er is volgens de rechter geen sprake van een huwelijk in de zin van de Nederlandse wet.

Een beslissing van een rechter die volgens experts niet in de gaten lijkt te hebben dat hier sprake is van huwelijkse gevangenschap. Een vrouw die tegen haar wil vastzit in een religieus huwelijk dat de man weigert te ontbinden. Een bizarre, strikt formalistische uitspraak die bij het PvdA-Tweede Kamerlid Keklik Yucel terecht tot onbegrip en boosheid heeft geleid.

Details

De uitspraak van de rechtbank is nauwelijks te geloven. Daarom zochten we de details op om na te gaan hoe de vork precies in de steel zit. Het gaat om zaaknummer/rolnummer: C/10/482958 / HA ZA 15-873. “De man en de vrouw hebben op 22 februari 2002 te Rotterdam ten overstaan van een islamitische (soennitische) imam een islamitisch huwelijk gesloten. Partijen zijn geen burgerlijk huwelijk dan wel een geregistreerd partnerschap al dan niet naar Nederlands recht aangegaan. Zij hebben samengeleefd en uit hun relatie zijn twee kinderen geboren. In juli 2011 is de samenleving verbroken. De vrouw wenst een scheiding naar islamitisch recht. De man weigert hieraan zijn medewerking te verlenen. Partijen hebben beiden de Nederlandse nationaliteit en wonen beiden in Nederland.”

Het geschil

“De vrouw vordert een gebod aan de man zijn medewerking te verlenen aan een eenzijdige verstoting (talak) dan wel een verstoting na overeenstemming over terugbetaling van de bruidsschat (khula) op straffe van een dwangsom.”

“De man voert verweer. Hij is niet bereid medewerking te verlenen aan talak of khula. Zijn standpunt is dat de vrouw de echtscheiding aanhangig kan maken bij een Shariarechter (bijvoorbeeld in Groot-Brittannië) en hij is bereid daar te verschijnen.” De rechtbank wijst de vorderingen (van de vrouw) af.