De betoging van vorige zondag in Brussel was een gigantische flop. Niet omdat mensen niet meeleven met terreur, maar omdat een kleine linkse beweging de betoging heeft gekaapt. Wie hun spandoeken zag, merkte het wel: het ging niet over terrorisme, maar om een aanval op rechts. Zelfs de rode loper in de media volstaat niet meer om veel volk te mobiliseren. De mensen zijn niet gek. Door dit soort zottigheden verliest links de straat, de mensen, de verkiezingen.

De boegbeelden zijn verdeeld, vermoeid ook, oud en leeggeschreven. Neem nu Tom Lanoye. Zijn jongste boekje ‘Revue Lanoye’ is een paternoster van oude teksten uit De Standaard en (vooral) Humo. Als columnist voor dat blad spuwt hij nog wel wekelijks eens in zijn inktpot, maar de mensen lachen hem uit, de man die denkt nog vlug “de catechismus van de linkse kerk” te moeten schrijven. Houd er mee op, vroeg Peter Casteels al vorig jaar in Knack.

Die linkse kerk wordt akelig kil na de afvalligheid van almaar meer boegbeelden. Van Benno Barnard tot Etienne Vermeersch, van Herman Brusselmans tot Luckas Vander Taelen, er is al wat schoon volk dat zich aansloot bij de geuzen.

In De Morgen probeerde Joël De Ceulaer zaterdag in zijn artikel ‘Wij van rechts’ klaarte te scheppen voor de kameraden. De tijdsgeest verandert, onze kijk op de wereld verandert. Links zit in het defensief. Journalistieke plakkaten volstaan niet meer om winst te boeken in de politieke democratie.

Conservatieve en rechtse partijen doen het goed, knabbelend aan de ‘culturele hegemonie’ van links. Een term van de Italiaanse communist Antonio Gramsci. Die schreef al in de jaren 1920 dat er van de voorspellingen van Marx over de ‘Verelendung’ van het proletariaat en het einde van het kapitalisme niets in huis zou komen als links niet de baas kon worden van het maatschappelijke debat. En zo de geesten kon veroveren.

Vanaf de jaren 1960 leek dit te zullen lukken. De territoria van media, kunst en cultuur, maar ook die van pedagogen, sociale wetenschappers en historici werden bezet. Ook vandaag zijn die nog in handen van links, laat daar geen twijfel over bestaan. Maar van hegemonie op het politieke terrein is vandaag geen sprake meer. Het proletariaat klom wat welvaart tegemoet, vond brood en spelen, en fragmenteerde in de sociaal-democratie.

Alleen een elite van progressieve dromers bleef hangen op haar wolk van ‘culturele hegemonie’, rijdend op haar stokpaard van een grenzeloze, multiculturele samenleving. Ook daar krijgen ze het nu lastig, de laatste ridders van de onzin, die zich maar blijven verkijken op de impact van massamigratie, bevangen door te veel rancune tegenover traditie, identiteit.

De aanvallen op alvast dit deel van de linkse kerk komen van liberalen en conservatieven, van rechts en extreem rechts, maar nu ook uit eigen kring. Tegenover de progressieve droom van absolute gelijkheid staat de werkelijkheid van de diversiteit en eigenheid, van normen en waarden. Maar vandaag trekken de dogmatische denkers van de andersglobalisten, ecologisten, feministen en andere smaldenkers de grens van de redelijkheid voorbij.

Stembus

Oud links zette volgens Mia Doornaert (De Standaard) destijds het verstand op nul en zweeg over de misdaden van het communisme, over het tirannieke karakter van sommige onafhankelijkheidsbewegingen. Nieuw links doet vandaag hetzelfde over de minder gezellige gevolgen van massamigratie en islamradicalisme. Hierbij onderschatten de progressieven het intellect van té veel nuchtere mensen. Ook al blijft links de instituties stevig in handen houden, in de stembus pakt dit negationisme niet.

“De rechts-conservatief heeft een iets minder rooskleurig mensbeeld dan wie links-progressief is. Niet onterecht, vaak”, merkt De Ceulaer op. De conservatieve houding is die van de voorzichtigheid. Hij citeerde Irving Kristol, de vader van het Amerikaanse neoconservatisme: “Een neoconservatief is een progressief iemand die werd overvallen door de werkelijkheid”.

Begin

Volgens De Ceulaer is “de strijd om het culturele overwicht grotendeels gestreden. De klus is geklaard”. Dat klopt niet. Die strijd begint pas.

De mythe dat religieuze radicalisering een gevolg zou zijn van achterstelling bijvoorbeeld, is nog springlevend. Dat tolerantie niet bepaald een opvallend kenmerk is van godsdiensten, werd ons altijd geleerd. Maar zeg dat niet over de islam. Suggereren dat economische migranten geen politieke vluchtelingen zijn, of dat de sociale kloof iets te maken heeft met migratie, is uit den boze. Zo zijn er tal van politiek correcte taboes die overeind blijven. Neen, de klus is niet geklaard. In deze zet links de toon, zit rechts nog in de catacomben.

Wat erger is: links duldt geen onwelgevallige meningen. Andersdenkenden krijgen nauwelijks een forum. Politieke tegenstanders worden uit beeld gewist met cordons, hitsige mediamanipulatie, ontkenning (Keulennacht, rellen, terreurdreiging). Wat zijn ze er goed in getraind, die meiden en knapen van de Reyerslaan, die hautaine scalpenjagers van de kwaliteitskranten. Mocht het kunnen, ze openden heropvoedingskampen. Maar zolang de democratie zelf niet is afgeschaft halen ze het niet. De kiezer slaat terug.

Jambon

Het recentste voorbeeld van deze hitsige hysterie was de poging tot kruisiging van Jan Jambon. “Een significant deel van de moslimgemeenschap danste naar aanleiding van de aanslagen”, dat zeggen zou een schande zijn?

De met de sp.a gelieerde hoogleraar Mark Elchardus (sociologie, VUB), nog maar eens een “afvallige”, zette de klokkenluiders en inquisiteurs ferm op hun plaats: “Die significantie is er al als zelfs maar één medeburger juicht of danst bij de aanslagen”. De reactie van politici als Almaci (Groen), Lanjri (CD&V) vindt hij ongepast.

“We zitten hier wel in een oorlogssituatie. IS wordt gebombardeerd en het kalifaat vermoordt hier burgers… In zo’n situatie moeten we weten wie waarvoor staat. Het schandaal is dat we niet weten hoeveel mensen sympathie hebben voor de activiteiten van die terroristen. We moeten ons niet kwaad maken op degenen die problemen aanwijzen, wel op degenen die ze verhullen”, besluit Elchardus.

Dat ‘dansen’ kan een mooie metafoor zijn. En ‘significant’, je vindt er wel twaalf definities van, betekent betekenisvol, niet onbelangrijk. Jawel dus, een significant deel van de moslims keert zich af van de westerse waarden, ook al vallen ze hier met hun gat in de boter. Een significant deel van de media danst om die waarheid heen. Dom.

De Standaard en De Morgen zullen blijven stoken. Ze doen maar, het staat ons vrij voor hun onzin niet te betalen. Maar hetzelfde gebeurt dagelijks in de uitzendingen van de publieke omroep. En dat kan niet. Slopen, die bunker vol pretentie. We hebben recht op een omroep die het midden houdt.

De progressieve elite is het noorden kwijt als het gaat over maatschappelijke problemen. Ze blijft rationeel en gematigd links beschadigen, genietend van haar vermeende culturele hegemonie en wild om zich heen slaand met het politiek correcte zweepje. Ze doet de linkse politieke structuren krimpen.

Jammer, want sociaaldemocratische partijen hebben wél nog een verhaal te vertellen. Weg van de marxistische utopie, kunnen ze de grijpkranen van het groot kapitaal helpen kantelen, en kunnen ze mee bouwen aan een socialer Vlaanderen in een genereuzer Europa.

Als de sp.a dit werkelijk wil moet de partij afstand nemen van de dromerij van fanatieke progressieven die als ongezellige beestjes aan haar vel hangen. Het is het volkje dat niet geïnteresseerd is in de evenwichten van de sociaal-democratie, maar griezelig de weg op wil van een totalitaire maatschappij.

Of Jambon woensdag al dan niet is geplooid onder de druk van een zoveelste smerige campagne, konden wij bij het schrijven van dit stuk niet weten. U weet dat ondertussen wel. Maar als het zo zou zijn, wordt het tijd dat De Wever denkt aan de uittocht. Reculer pour mieux sauter. Laat dan maar snel de kiezer spreken. Hij zal de redelijken lonen.

‘t Pallieterke