2016-15_04_Roddels uit de Wetstraat (Medium)Politiek akkoord

We berichtten vorige week al over de capriolen rond de samenstelling van de parlementaire onderzoekscommissie waarbij de kleinere, niet-erkende politieke fracties – want geen vijf leden – niet mee mogen spelen en dus hun parlementair werk en controlerecht niet kunnen uitoefenen. Barbara Pas van het VB had daar veel misbaar over gemaakt en daardoor was het in de serieuze gazetten aan bod gekomen. Voorzitter Bracke stuurde al gauw een bericht naar die fracties – VB, FDF, PVDA en PP – met de mededeling dat er inderdaad een politiek akkoord was tussen de erkende fracties waarbij inderdaad geen sprake is van de niet-erkende fracties, maar dat het voorstel tot oprichting van de onderzoekscommissie nog wel kon geamendeerd worden… Flauw, eigenlijk, want de wil om hen toe te laten, is er duidelijk niet.

Trukendoos

Men kwam bovendien met praatjes af dat te veel leden in zo’n commissie de werkzaamheden zouden kunnen onder druk zetten en mogelijks zelfs doen vertragen. Prietpraat, want normaal bestaat zo’n commissie uit 11 leden en nu plots 17. Hiermee is men gewoon tegemoetgekomen aan de vraag van de groenen, want die zaten met een… – houd u vast! – communautair probleem. Aangezien Groen (VL) en Ecolo (F) één fractie vormen, konden zij bijgevolg maar één lid afvaardigen. Maar zij wilden er twee, één uit ‘Noord-België’ en één uit ‘Zuid-België’. Daar heeft men dan weer heel creatief een truc voor bedacht: elke erkende fractie mag een plaatsvervanger aanduiden die het lid stemgerechtigd vervangt bij ziekte of andere verhindering. Die plaatsvervanger mag de zittingen ook bijwonen, maar niet spreken. Maar hij mag wel overleg plegen met zijn collega en in diens oor fluisteren… En zo komt men aan 17. Eigenlijk komt het erop neer dat elke erkende politieke fractie zijn positie versterkt met een plaatsvervanger. Met andere woorden: Groen en Ecolo kunnen elk hun mannetje afvaardigen, waarvan er één de woordvoerder is. Dat kan allemaal. Maar kleinere fracties een plaatsje gunnen, ho maar!

Doofpot

Dat door die spitsvondige fratsen de onderzoekscommissie al heel snel de naam van doofpotcommissie gaat krijgen, staat als een paal boven water. Gelet op de spanningen tussen de PS en de MR, en de N-VA en de PS, wil men de potjes zo veel mogelijk gedekt houden. Zeker als men in het verleden gaat graven en pakweg naar de verantwoordelijken gaat zoeken van de uit de hand gelopen situatie in Brussel…We vernemen dat alvast Barbara Pas het er niet bij zal laten en niet alleen via amendering haar ongenoegen zal uiten over de gang van zaken. Volgens haar zal de parlementaire onderzoekscommissie een politiek correct wegkijk-onderonsje worden. Zij herinnerde er tevens fijntjes aan dat haar partij in januari van dit jaar reeds – en als allereerste – de oprichting van een parlementaire onderzoekscommissie, over de Parijse terreurcel in Molenbeek, had voorgesteld. Toen wilde men hooghartig niet op dat verzoek ingaan en werd het voorstel prompt weggestemd. De gevolgen waren ernaar. Als anticipatie op 22 maart kon dat tellen.

Waakhonden

Het staat in de sterren geschreven dat de kleinere fracties, het VB en de PVDA – les extrèmes se touchent –, alles zullen doen om de werkzaamheden van de commissie op te volgen en er hun commentaren en vragen bij zullen ventileren. Als zij het een beetje verstandig spelen, kunnen zij het alternatieve geluid worden waaraan de traditionele en de regeringspartijen niet kunnen voorbijgaan. Zij kunnen de waakhonden van de commissie worden door toch met pertinente vragen en opmerkingen af te komen waarop antwoorden móéten gegeven worden. Het is ver gekomen dat parlementairen op die wijze moeten proberen inbreken in de werkzaamheden van hun eigen parlement. Ook dat kan blijkbaar alleen maar in België, of een andere bananenrepubliek.

Gokken

Het is voorspelbaar dat de media ‘en masse’ zullen neerstrijken in het Paleis der Natie en zich tussen de parlementairen zullen wringen om allerhande weetjes los te peuteren en mee de toon te zetten. Maar ook de parlementsleden die tot de commissie zullen horen, zullen alles in het werk stellen om in de kijker te lopen, al dan niet met bloedernstige en overtuigende tronies die keurig in de plooi liggen. En natuurlijk is het ieders inzet het te doen overkomen dat men een doorslaggevende rol in die commissie speelt. Vanaf dag één gaan bovendien de gokkantoren in de Wetstraat open: wie lekt er het eerst uit de commissie naar de pers?! Afgezien van het dramatische onderwerp, wordt het ook ditmaal weer een poppenkast en een schouwtoneel. Er zal snel een déjà-vugevoel opborrelen…

Het vaccin van Laurette

Ieder herinnert zich de tv-beelden van een schreeuwerige Laurette mitraillette bij het aantreden van de regering-Michel zonder socialisten. Natuurlijk hadden die socialisten het onder Elio en Laurette véél beter gedaan dan die sukkel van een Michel het ooit zou kunnen. Een lezer bezorgde ons het klinkende bewijs van het tegendeel. Zijn leerzaam bericht stamt uit de “goeie ouwe tijd” toen rooie Laurette in haar hoedanigheid van minister van Volksgezondheid 12,6 miljoen dosissen aankocht van het antigriepvaccin Pandemrix. Dat gebeurde zonder openbare aanbesteding en zonder dat de nieuwe entstof was getest op risicogroepen zoals, o.a., zwangere vrouwen. Strafste van al: de rooie furie tekende een verklaring die alle verantwoordelijkheid in geval van overlijden of ernstige bijwerkingen van het middel, bij de regering legde, bij de belastingbetaler dus. Het ging over een contract van 110,2 miljoen. Daarover door Le Soir ondervraagd, zei Laurette dat zij van die risicotransactie nog geen minuut spijt had gehad. Om het met straatmus Piaf te zingen: “Non, je ne regrette rien”.