2016-17_04_Roddels uit de Wetstraat (Medium)Jan en Barbara: één front

Woensdag mocht Jan Jambon het komen uitleggen over zijn gewraakte uitspraak over het “significant aantal moslims dat na de aanslagen danste”. Het was voorspelbaar dat de linkse oppositie hiervan gebruik zou maken voor een potje Jambon-bashen en een semantische boom op te zetten over het begrip ‘significant’. Jambon weerde zich ferm. Hij bezwoer de commissieleden om het licht van de zon niet te ontkennen en hem de kans te geven op te treden bij alarmerende signalen uit de samenleving en hem niet te doen wachten tot er pv’s door de politie zijn opgesteld wanneer het kwaad dus al geschied is. Hij kreeg enkel bijval van Barbara Pas van het VB, die zei dat de minister niets verkeerds gezegd heeft. Ze spoorde hem zelfs aan krachtdadig op te treden tegen onder meer de flessen- en stenengooiers – de ‘jongeren’ waarover men het altijd heeft – die in Molenbeek het de politie onmogelijk wilden maken een terrorist te arresteren. En ze gaf nog wat citaten van onverdachte bronnen die de minister hoe dan ook ondersteunden.

Bizar

Emir Kir, PS-burgemeester van Sint-Joost-ten-Node, en van Turkse origine, ging helemaal uit de bocht toen hij het enkel opnam voor de moslimgemeenschap en de minister en de N-VA het permanent stigmatiseren van 800.000 moslims beschuldigend voor de voeten wierp. Heel goedkoop en plat was dat. En doorzichtig vooral, want hij is hoe dan ook de woordvoerder van een groot moslimelectoraat in Brussel. Zijn tussenkomst had dan ook haast tribale trekken. Bizar dat men toch altijd zegt dat de terreur van IS en consorten niets, maar dan ook helemaal niets, met de islam te maken heeft, maar dat Emir Kir voor de PS, Veli Yüksel en Nahima Lanjri voor CD&V op zo’n momenten het woord voeren.

Schone schijn

Woensdag werd beslist dat er geen onderzoekscommissie komt naar de ‘Panama Papers’, maar wel een bijzondere commissie. Zo’n commissie verschilt van een onderzoekcommissie omdat ze niet de bevoegdheden van een onderzoeksrechter heeft en dus eigenlijk maar de informatie kan verzamelen die de getuigen willen meedelen, als die al willen komen. In een onderzoekscommissie kunnen zij gevorderd en onder ede gehoord worden en is de druk groter om door te dringen tot de kern van de zaak. De oppositie was hierover erg teleurgesteld, want zij had gehoopt dat het parlement haar krachtigste wapen zou ingezet hebben om deze kwestie uit te spitten. N-VA was er wel voorstander van, maar moest het onderspit delven. Met Dexia op de achtergrond voor CD&V en mogelijke ‘dikke legumen’ voor de Open Vld in het vizier, waren ze er niet meteen scheutig op en koos men voor de schone schijn die de indruk moet wekken dat men serieus met deze zaak bezig is.

Twee maten…

En waar de meerderheid alles heeft gedaan om de kleine fracties uit de onderzoekscommissie over de terreur te weren omdat men dan met te veel mensen de werkzaamheden zou kunnen vertragen, mogen die kleine fracties er in de bijzondere Panama Papers-commissie wel bij met een niet-stemgerechtigd lid. Vreemd. Bijzonder vreemd. Het geeft meteen weer wat de meerderheid in zijn schild voert. In deze bijzondere commissie mag gepalaverd worden door iedereen, vrijblijvend, om dan voor de galerij tot wat aanbevelingen te komen. In de onderzoekscommissie daarentegen wordt de zaak onder de traditionele en regeringspartijen ‘onderzocht’. Daar zal het immers trekken en sleuren worden om elkaar uiteindelijk niet al te veel zeer te doen. Lastige, kritische pottenkijkers kan men daar missen als kiespijn.

Even slikken

De minzame en frêle Meryame Kitir, sp.a-fractievoorzitster tegen wil en dank, moest natuurlijk komen uithalen naar de houding van minister van Werk Kris Peeters aangaande onder meer de aanpassing van de 38 urenweek, waarbij deze kan verruimd worden tot 45 uren op drukke momenten in het bedrijf, maar waarbij op jaarbasis berekend men toch op 38 uren per week uitkomt. Kris Peeters daarop haalde een papier boven en zei tot Kitir: “Mevrouw Kitir, ik weet niet of u pagina 96 van het regeerakkoord van de regering-Di Rupo kent. Daar staat dat de 38 urenweek moet worden geannualiseerd, op jaarbasis gespreid. Dat overleg heeft ervoor gezorgd dat daar nu al één miljoen mensen onder vallen. Wij gaan voor die annualisering. Dat stond ook in de vorige regeringsakkoorden.” Ze moest even slikken, want haar partij zat toen in de regering, en ze had daar niet veel op terug, tenzij dat zij – naar ons aanvoelen terecht – gelooft dat de aangekondigde flexibiliteit er enkel voor de werkgevers zal zijn en niet voor de werknemers, want die geloven nooit dat zij mogen beslissen wanneer zij thuisblijven en wanneer niet. Ja, als voormalige regeringspartij moet men toch oppassen voor verrassende boemerangs en andere wolfijzers en schietgeweren.