De ene zieke is blijkbaar de andere niet. De verschillen in uitgaven in de ziekteverzekering tussen Vlaanderen en Wallonië leken enkele jaren geleden eindelijk af te nemen, tot zo’n 50 euro per hoofd. Helaas, sindsdien is de kloof weer veel groter geworden. Sinds 2011 verdubbelde dat verschil tot circa 110 euro. In 2015 is dat verschil in de gemiddelde ziektekosten voor een Vlaming (2.108,87) en een Waal (2.244,94) nog verder opgelopen tot 136,07 euro.

Dat blijkt uit cijfers van het Vlaams & Neutraal Ziekenfonds (een berekening op basis van de gegevens van de Landsbond van de Neutrale Ziekenfondsen, goed voor meer dan een half miljoen inwoners). De algemene resultaten van het RIZIV voor 2015 zijn nog lang niet bekend, maar er is geen reden om aan te nemen dat die anders zouden zijn. De cijfers van V&NZ zijn statistisch relevant (zo’n 219.000 Vlaamse, 48.000 Brusselse en 250.000 Waalse rechthebbenden).

De kloof

Een Vlaamse titularis binnen de Landsbond betaalt jaarlijks afgerond 19.000 euro aan sociale zekerheidsbijdragen, een Franstalige (Brussel, Wallonië) slechts 15.000. In Vlaanderen worden 20 uitkeringsdagen voor arbeidsongeschiktheid of invaliditeit per titularis geteld, in Wallonië 25. Het regionale verschil op jaarbasis bedroeg vijf jaar geleden nog 3,8 dagen, vorig jaar 5,7 dagen.

In Vlaanderen is de centrale rol van de huisarts als beheerder van het eigen medische dossier (GMD) al sterk ingeburgerd (64 procent). In Wallonië en Brussel is de populariteit van het GMD veel kleiner (38 en 32 procent). In Wallonië genieten bijna dubbel zoveel personen van het recht op verhoogde verzekeringstegemoetkoming.

De conclusie van het V&NZ is dan ook dat er een opvallend cultuurverschil is tussen Noord en Zuid. “Men kan zich de vraag stellen of er hier geen collectieve verantwoordelijkheid rust bij de Franstalige en Brusselse beleidsverantwoordelijken. Het V&NZ pleit voor meer responsabilisering en voor de communautarisering van de volledige ziekte- en invaliditeitsverzekering.

En er is meer. De hierboven geschetste uitgavenkloof houdt geen rekening met de ook al veel hogere bijdragen van de Vlamingen aan de federale sociale zekerheid (de inkomstenkant). Ook dat moet een element zijn in het debat over de betaalbaarheid van zorg voor de komende generaties. “Vreemd dat het sociale middenveld hiervoor geen actie onderneemt”, merkt het V&NZ op.

A.P.