Antiracisme keldert eco-feministen van Zweedse Miljöpartiet de gröna

Grijpt u ook altijd automatisch naar maagtabletten wanneer u het chronisch verontwaardigde tweetal Kristof Calvo en Meyrem Almaci weer eens op tv ziet verschijnen? Wees dan blij dat u tenminste van de Zweedse eco-feministen van Miljöpartiet de gröna bespaard blijft. Zij zouden liever vandaag nog dan morgen in Zweden een soort van groen femi-kalifaat willen uitroepen. Alleen kwamen ze enkele weken geleden zwaar in de problemen omwille van hun dolgedraaid antiracisme dat zelfs de meest archaïsche wereldbeelden wil goedpraten als ze maar uit de “juiste” hoek komen.

Volgens Miljöpartiet de gröna zijn blanke, christelijke en heteroseksuele mannen de bron van alle kwaad, terwijl de rest van de wereldbevolking alleen maar het beste met mekaar voorheeft. Vrouwen zijn tof, en zouden waar ze maar willen met hun borsten bloot moeten kunnen lopen. O wee echter als een man nog maar een blik durft werpen op een lekker kontje, want dan is hij onmiddellijk en onweerlegbaar schuldig aan verkrachting. Mannen zijn dus absoluut verwerpelijk, tenzij ze homoseksueel zijn, of nog beter, transgender.

Maar net zoals die Duitse troela die in de nasleep van oudejaarsnacht in Keulen de ronde deed op de sociale media met een bordje dat ze graag “racists” wou ruilen voor “rapists” (verkrachters), bestaan er nog twee categorieën van mannen die voor Miljöpartiet de gröna tof zijn: gekleurde mannen, en moslims. Die worden zelfs toegelaten op de kieslijsten van Miljöpartiet de gröna, of mogen minister voor hen spelen, ook al houden die er de meest archaïsche patriarchale en homofobe mening op na. Zoals bijvoorbeeld de heren Mehmet Kaplan en Yasri Khan.

Grijze Wolf in de Zweedse regering

Neem nu Mehmet Kaplan, geboren op 18 juli 1971 in het Turkse Gaziantep. Op 3 oktober 2014 werd hij Zweeds minister van Volkshuisvesting en Stedelijke Ontwikkeling voor Miljöpartiet de gröna, in de linkse regering van de sociaaldemocraat Stefan Löfven. Hij was daarmee de eerste praktiserende moslim die zich Zweeds minister mocht noemen; je moet niet vragen hoe fier ze bij Miljöpartiet de gröna wel waren over die enorme verwezenlijking.

De man was reeds sedert 2006 lid van de Zweedse Rijksdag, maar verder ook lid van allerlei moslim- en pacifistische raden en groeperingen. Daarbij viel hier en daar al eens een ongelukkige uitspraak te betreuren, maar goed, de man bedoelde het altijd wel goed. Begin april dit jaar kwam hij echter in een ernstige mediastorm terecht toen hij banden bleek te hebben met extreme islamisten uit Turkije. Zo onderhield hij contacten met Ilhan Sentürk, de leider van de Zweedse afdeling van de Turks-nationalistische organisatie Grijze Wolven, en sprak hij regelmatig met mensen van de Turkse islamistische organisatie Millî Görüş.

Agent van Erdoğan?

Op 17 april publiceerde de Zweedse krant Svenska Dagbladet een video waarin Mehmet Kaplan de Israëlische behandeling van de Palestijnen vergelijkt met de manier waarop de nazi’s omgingen met de Joden. Een dag later, op 18 april, onthulde de Zweedse publieke omroep SVT dat Mehmet Kaplan nauwe banden zou hebben met het Turkse régime van Recep Tayyip Erdoğan. Dat zou een bewuste strategie van Turkije zijn om invloed te kunnen uitoefenen op buitenlandse regeringen. Twee journalisten van SVT verklaarden dat ze reeds maanden de banden van Mehmet Kaplan met de Turkse AK Partij aan het onderzoeken waren, maar dat ze die dag een deel van hun materiaal voortijdig publiek gemaakt hadden omwille van de media-explosie rond Mehmet Kaplan. Later op de dag zal Mehmet Kaplan de handdoek in de ring gooien, en ontslag nemen als Zweedse minister.

Geen handdruk

Voor Miljöpartiet de gröna begint het dan nog maar pas. Gevraagd naar een commentaar op het ontslag van Mehmet Kaplan, weigert jonge belofte Yasri Khan journaliste Ann Tiberg van de Zweedse privézender TV 4 de hand te schudden. Toen ging de bom pas echt af. Een lid van het eco-feministische Miljöpartiet de gröna, met uitzicht op een zitje in het partijbestuur, dat weigert een vrouw de hand te schudden? Dat is inderdaad te gek voor woorden. Maar het wordt nog gekker.

Zo vroeg Ann Tiberg, die het partijprogramma van Miljöpartiet de gröna goed gelezen had, aan Yasri Khan, of hij bereid was mee te werken aan het neerhalen van de patriarchale structuren in de maatschappij. “Jazeker”, antwoordde Yasri Khan, “maar de vraag is: wat zijn patriarchale structuren? Dat zijn normen. Normen die door de meerderheid in stand gehouden worden.”

Blijkt dus dat het archaïsche patriarchale wereldbeeld van Yasri Khan toch verenigbaar is met het eco-feminisme van Miljöpartiet de gröna, en wel omdat het in strijd is met de Zweedse norm, net zoals het feministische gedachtegoed van Miljöpartiet de gröna in strijd is met het mannelijke Zweden. Of hoe het weigeren om een vrouw de hand te schudden al evenzeer radicale systeemkritiek is als het eisen van transgendertoiletten op alle ministeries. Ga er maar eens aanzitten.

Antiracistische immuniteit?

Nog was het niet genoeg. Gevraagd naar hun mening, bleek een meerderheid van de leiders van de provinciale afdelingen van Milöpartiet de gröna Mehmet Kaplan te steunen. Velen van hen vonden dat hij “meer onderzocht werd dan anderen”. Daar zat dus de fout: niet dat Mehmet Kaplan banden met Turkse nationalisten en islamisten onderhield, wel dat zijn handel en wandel door journalisten onderzocht werd.

Gustav Fridolin, één van de twee woordvoerders van de partij (ze doen daar aan dezelfde onzin als Ecolo beneden de taalgrens, met twee woordvoerders in plaats van één partijvoorzitter), mocht vervolgens op de radio komen uitleggen of er in het partijbestuur van een feministische partij als Miljöpartiet de gröna eigenlijk wel plaats is voor mannen die vrouwen weigeren de hand te schudden. Ondanks herhaaldelijk aandringen kon hij niet met een eenvoudig ja of neen op de vraag antwoorden. Pijnlijk.

Ook Yasri Khan mocht het op televisie nog eens komen uitleggen, maar toen gevraagd werd of hij het eens was met de Saoedi-Arabische praktijk om atheïstische bloggers te onthoofden, slaagde ook hij er niet in met een eenvoudig ja of een neen te antwoorden. Nog maar eens pijnlijk.

Vervolgens was het dan nóg eens de beurt aan Gustav Fridolin, die in een ontbijtprogramma op de Zweedse televisie opnieuw geconfronteerd werd met zijn onduidelijkheid over de vraag of mannen die weigeren vrouwen een hand te geven wel in een feministische partij thuishoren. Hij liet zich tijdens het gesprek ontvallen dat hij niet helemaal begrepen had hoe gekrenkt vrouwen zich voelen wanneer een man weigert hen de hand te schudden. ‘Dur de comprenure’ heet dat.

Kiesdrempel wenkt

Resultaat van de dolle aprilse rit van Miljöpartiet de gröna? Niet alleen Mehmet Kaplan, maar ook Yasri Khan mochten beschikken, en verdwenen allebei voor een tijdje uit de Zweedse politiek. De aanhang van Miljöpartiet de gröna, die bij de laatste Europese verkiezingen nog meer dan vijftien procent van de stemmen haalde, kelderde van meer dan tien procent in de peilingen tot minder dan vijf procent. De kiesdrempel in Zweden om in de nationale Rijksdag te komen, is vier procent.

Zorgt de affaire mogelijk voor een tijdelijke ondergang van de eco-feministische partij Miljöpartiet de gröna, dan kan niet uitgesloten worden dat ze de oprichting en de intrede van een islamitische partij in de Zweedse Rijksdag zal versnellen. Met de recente instroom van vluchtelingen, bovenop de relatief grote aanwezigheid van moslimmigranten in Zweden van tevoren, heeft zo’n partij trouwens goede vooruitzichten op een trouw kiespubliek.

Filip van Laenen


Tags assigned to this article:
2016-21Actueel

Related Articles

Brief van Flupke

21 Juillet Pallieterke, De nationale feestdag is weer achter de rug. Het begon al met de samenscholing aan Sint-Goede. Voor

Den Vaderlandt ghetrouwe (Nederland)

IJssalons In het centrum van Amsterdam is sinds vijf jaar het aantal zaken dat wafels, pannenkoeken en vooral ijs verkoopt,