De zoektocht naar verdrukte minderheden die door de overheid en ruimdenkende politici tegen discriminatie moeten beschermd worden, gaat verder. Tien jaar geleden had u er waarschijnlijk nog niet van gehoord, of was u niet op de hoogte dat hun status van onderdrukte minderheid schreeuwt om een politieke oplossing: de transgenders. 

Het debat over de mate waarin de persoonlijkheidsverschillen tussen de geslachten aangeleerd dan wel aangeboren zijn is niet nieuw. Na de Tweede Wereldoorlog probeerden vele sociologen en psychologen, meestal gedreven door ideologische motieven, aan te tonen dat mannen en vrouwen in essentie aan elkaar gelijk zijn, maar dat de samenleving en de opgelegde rollenpatronen hun verschil in persoonlijkheid creëren. Dat debat mag vandaag, wat de essentie betreft, als beslecht gelden. Zelfs eerder linkse psychologen, zoals de toonaangevende auteur Steven Pinker, erkennen dat heel wat verschillen tussen mannen en vrouwen niet kunnen verklaard worden door opgelegde rollenpatronen. Ze zijn gewoon aangeboren.

De beleidsplannen “transgenders”

Maar ideologie laat zich niet ringeloren door zoiets banaal als de feiten. En de verschillen tussen de geslachten blijven een doorn in het oog van het egalitaire denken. Een nieuw offensief was onvermijdelijk. Vandaag weten we hoe dat eruit ziet: de leer van de transgenders. In essentie komt die neer op het idee dat er heel wat mensen zijn die niet passen in de tweedeling tussen mannen en vrouwen en dat we dus maar beter dat onderscheid helemaal overboord gooien.

Dat is vanaf heden ook de filosofie van de Vlaamse regering. Dit weekend werd het beleidsplan ter zake bekendgemaakt. Bij aanwervingen van de Vlaamse overheid zal niet meer naar het geslacht gevraagd worden. Elektronische post mag geen m/v-aanhef meer hebben. Er moeten “genderneutrale” toiletten op het werk komen. Medewerkers mogen het uniform dragen van het geslacht waarbij ze zich goed voelen. Er komen opleidingen om ambtenaren aan te leren “hoe ze met een transgendercollega moeten omgaan”. Bij conflicten met transgenders komen er heuse “bemiddelingstrajecten”. Zeg nu nog eens dat de Vlaamse regering niets doet, of dat ze uw belastingcenten verprutst.

De federale regering wil uiteraard niet onderdoen. In een vrije tribune in De Standaard van vorige week laten enkele politica’s van CD&V weten dat het niet meer kan dat mensen die hun geslacht willen veranderen eerst een geslachtsoperatie moeten ondergaan. Zij kondigen aan dat minister Geens een wetsontwerp zal indienen om dit voortaan via gewone aanvraag te regelen.

Staatssecretaris Elke Sleurs (N-VA) zit op dezelfde lijn. Zij vindt een gestandaardiseerde brief voldoende. “Deze brief informeert de aanvrager over de rechtsgevolgen en maatschappelijke draagwijdte van de beslissing en het moeilijk omkeerbare karakter door de gerechtelijke terugkeerprocedure.” En zo gemakkelijk is het dan. Jan wordt An en Greet wordt Geert met heel wat minder formaliteiten dan er vereist zijn om een boom in je tuin om te hakken of een veranda te plaatsen.

Ideologie

Laat mij u een geheim vertellen: transgenders zijn geen creatie van de natuur. Het begrip is in de eerste plaats een ideologische constructie van links, die een amalgaam maakt van allerlei personen die op een bepaald ogenblik, kortstondig of langdurig, spontaan of onder invloed van de buitenwereld, zijn gaan geloven dat flink wat van de problemen die ze in hun leven ervaren het gevolg zijn van het behoren tot het geslacht waarmee ze zijn geboren. In sommige gevallen kan dat aanvoelen terecht zijn. Maar voor de meesten gaat het over een voorbijgaande twijfel, of een waanbeeld ten gevolge van een geestelijk probleem.

Het is een essentiële verworvenheid van de psychologie dat wat mensen denken niet altijd overeenstemt met de werkelijkheid, en het gevolg kan zijn van een aandoening die moet behandeld worden. Anorexiapatiënten leven in de waan dat ze te dik zijn. Iemand die lijdt aan paranoia, denkt dat hij achtervolgd wordt. Maar waar de de politieke correctheid binnentreedt, wandelt de wetenschap buiten. Mensen die overtuigd geraakt zijn dat ze in het verkeerde lichaam zitten, mogen niet meer beschouwd worden als slachtoffers van een aandoening. Een psychologisch probleem krijgt dan een ideologische oplossing: de wijziging van het geslacht.

En als u zelf niet spontaan tot de conclusie komt dat uw problemen het gevolg zijn van uw gevangenschap in een verkeerd lichaam, zal de samenleving u wel een handje helpen. In tegenstelling tot wat de transgenderlobby u zal vertellen, is geslachtsverwarring of -vervaging helemaal geen taboe meer in de westerse cultuur, integendeel. Twee recent overleden muziekidolen, David Bowie en Prince, behaalden hun roem niet ondanks maar dankzij hun androgyne imago. Het Eurovisiesongfestival werd al eens gewonnen door een transseksueel en door een vrouw met een baard, telkens met stemmen van het volk.

De staat gaat nu ook een actieve rol spelen in het promoten van de transgenderideologie. In maart organiseerde de Vlaamse overheid een grote gezinsenquête, waarbij aan de bevolking vragen gesteld werden als “‘Zit u in het juiste lichaam?”, “Past het geslacht van uw partner bij hem/ haar?”,… Wie iets van politieke correctheid begrijpt, weet waar we heen gaan.

De kind-transgenders

In de VS is de transgenderideologie al doorgedrongen tot het niveau van kinderen. Wat vroeger correct begrepen werd als typische en voorlopige identiteitscrisissen van de puberteit, wordt vandaag gekaderd in de transgenderleer. In sommige staten worden kinderen die aan hun geslacht twijfelen al medicijnen toegediend die de puberteit vertragen, om later een geslachtswijziging te vergemakkelijken.

De puberteit was vroeger de overgang van meisje naar vrouw, van jongen naar man. In de toekomst wordt dat het moment waarop de samenleving onzekere en labiele pubers actief zal bevragen of ze “wel in het juiste lichaam zitten”.

Cijfers wijzen uit dat de overgang naar een ander geslacht weinig soelaas biedt. Integendeel,  de problemen verergeren. Veel studies wijzen op de hoge zelfmoordpercentages van mensen die van geslacht veranderen. De transgenderideologen proberen die, met typische koppigheid, af te doen als het gevolg van discriminatie en pesterijen. In werkelijkheid is de zelfmoordratio het gevolg van psychologische problemen die reeds voor de geslachtswijziging bestonden en niet meer of niet correct behandeld werden. Maar ook voor mensen zonder zware aandoening is het nieuwe geslacht een bron van nieuwe problemen. De persoonlijkheidscrisis blijft bestaan, maar de illusie dat een geslachtswijziging de problemen kon oplossen, is verdwenen. Wat rest zijn wanhoop en twijfels over de gemaakte keuze.

Maar het concrete lot van werkelijke mensen interesseert de ideologische kruisvaarders niet, zoals steeds. ”Het gaat hen om het grote gelijk. Eens te meer triomferen het fanatisme van de politieke correctheid en de lafheid van zij die beter weten maar niet de moed hebben er tegenin te gaan.

N-VA en de transgenderlobby

Terzijde is het een ironische vaststelling dat net degenen die hun hoop hebben gevestigd op een spontane overname van onze “westerse waarden” door moslims en andere nieuwkomers, er alles aan doen om van waarden als gelijkheid en tolerantie een belachelijke persiflage te maken. Bij culturele buitenstaanders wekt de op hol geslagen politieke correctheid enkel spot en minachting op. Kunnen we hen dat kwalijk nemen?

Naar aanleiding van de plannen van het katholiek onderwijs om ruimte te maken voor de islam, schreef Bart de Wever een vlammend artikel onder de titel “Identiteit in de uitverkoop”. We vonden dat hij gelijk had. Wat dan te denken van de geslachtelijke identiteit die nu, mee door zijn partij, in uitverkoop wordt geplaatst? Wordt één van de laatste identitaire houvasten die de stormen van mei ’68 en de politieke correctheid heeft doorstaan, nu onderuitgehaald? Worden we nu allemaal vrijblijvende mannen, voorlopige vrouwen, of iets vaag ertussenin?

We begrijpen dat de N-VA-voorzitter ook staatssecretaris Sleurs, die we kennen als een intelligente en aardige dame, eens wil laten scoren. Maar wat worden de gevolgen voor zijn partij? De N-VA krijgt steeds moeilijker uitgelegd welke verwezenlijkingen de regeringsdeelname heeft opgeleverd. Hoe gaat De Wever, die zich ooit een leerling van de Britse conservatieve denker Theodore Dalrymple noemde, vermijden dat het meest verregaande transgenderbeleid van Europa op het einde van de rit wordt gezien als het meest in het oog springende resultaat van die regeringsdeelname?