Het is veertig jaar geleden dat Anderlecht zijn eerste grote Europese prijs binnenhaalde. In mei 1976 speelde paars-wit de finale van de Europacup der bekerwinnaars tegen West Ham United. De wedstrijd werd in Brussel in het Heyselstadion gespeeld voor 60.000 toeschouwers. Het was voor mij een onvergetelijk moment.

Ik was kapitein en ik mocht na de match als eerste Belg de Europabeker in de lucht steken. We wonnen na een spectaculaire wedstrijd tegen de Engelsen met 4-2, maar dat is niet van een leien dakje gelopen. Onze trainer Hans Croon zorgde zelf voor de nodige onrust.

De zaterdag voor de finale moesten we thuis tegen Waregem spelen, tevens het wederoptreden van onze libero Erwin Vandendaele, die een paar weken gekwetst was geweest. Juist op tijd voor de gewezen Gouden Schoen om de finale te kunnen spelen, dacht iedereen!

Bijgeloof en dromen

Maar de maandag voor de legendarische match kwam Croon naar mij toe en zei: “Jij speelt woensdag laatste man in de plaats van Erwin.”

Ik was even sprakeloos en vroeg: “En Vandendaele dan?”

“Die speelt niet, matchritme te kort!”, antwoordde hij.

“Wie speelt er dan rechtsachter in mijn plaats?”, bleef ik vragen.

“Lomme, die deed het toch goed tegen Zwickau in de halve finale”, zei hij overtuigd.

“Met alle respect voor Lomme, maar die jongen heeft maar een paar wedstrijden in het eerste elftal gespeeld, het gaat hier wel om een match tegen de bekerwinnaar van Engeland”, drong ik aan.

“Mijn besluit staat vast”, zei hij en liep weg.

Later is gebleken dat het gewoon bijgeloof was. Hij wou absoluut spelen met dezelfde ploeg als tegen Zwickau. Hij had het zo gedroomd, zou hij later verklaren. Daar kwam nog bij dat hij Michel Lomme als zijn geluksbrenger beschouwde. Dat verklaart ook waarom hij bijna tien minuten heeft gewacht om Ludo Coeck, die zwaar aan de enkel was gekwetst, te vervangen door Franky Vercauteren. Hij wilde kost wat kost dezelfde elf behouden!

Tijdens het tactische praatje voor de match leek Hans Croon wel in trance. Hij kon met moeite enkele woorden uitbrengen. Hij schreef de opstelling van West Ham op het bord en dat was het!

Uiteindelijk hebben we het toch gehaald, ondanks onze trainer.

Veel later is Croon tot de Bhagwanbeweging toegetreden en veranderde zijn naam in Shunyam Avyakul. Op 49-jarige leeftijd overleed hij in Amsterdam. Hij bezweek na een zwaar auto-ongeval aan zijn verwondingen.

Verleden zondag, voor de wedstrijd tegen AA Gent, mochten de helden van 1976 nog eens op het veld van het Constant vanden Stockstadion. Ze kregen een staande ovatie van het publiek. Mooi toch…

Gille van Binst