Prof. Frank Thevissen

De voorbije maand leerde heel Vlaanderen Frank Thevissen kennen als de ontslagen professor die met gemanipuleerde video’s zijn eigen oorlogje voert tegen de VRT. We weerlegden de goedkope aantijgingen en zelfs leugens van Björn Soenens vorige week op deze pagina. Het verhaal van Frank Thevissen is daarmee echter nog niet ten einde. Waarom reageerde de VRT zo bitsig op zijn filmpje? En hoe zit dat nu juist met dat ontslag?

Frank Thevissen startte in 1987 aan de VUB als doctor assistent. Meer dan 20 jaar later zal hij in 2008 ontslagen worden na twee “negatieve evaluaties”.

Het ontslag van Thevissen leidde tot een proces dat startte in 2008 met een schorsing van een maand en in 2015 verjaarde. Vermits de VUB zich inhoudelijk amper verweerde, baseren we ons in dit stuk op de laatste synthesebesluiten die de advocaten van Frank

Thevissen opstelden voor het Arbeidshof te Brussel en op een gesprek dat we met Thevissen hadden naar aanleiding van dit artikel.

De eerste jaren aan de VUB

Thevissen begint zijn carrière aan de VUB in 1987, gesteund door prof. Els Witte, die zijn promotor is. De relatie met Witte bekoelde echter toen Thevissen in de jaren 1990, bij het begin van het rectoraat van Witte, een klokkenluidersdossier indiende over wanpraktijken binnen het departement communicatiewetenschappen. Via een informele tuchtprocedure trachtte Witte Thevissen om deze reden tot ontslag te dwingen. De procedure was zonder grond en in 2002 werd Thevissen van voltijds docent tot voltijds hoofddocent bevorderd.

De Stemmenkampioen

In de jaren die volgen bouwt Thevissen een internationale reputatie op, onder meer door zijn jaarlijkse publiek examen, de ‘VUB-campagnepresentaties’ voor o.a. l’Oréal, het ESA, voormalig minister van Onderwijs Marleen Vanderpoorten…

Wellicht bekender zijn de onderzoeken die leidden tot De Stemmenkampioen, een verkiezingspeiling die in samenwerking met Het Laatste Nieuws werd gerealiseerd.

De VUB pakte in die periode, academiejaar 2006-07, gretig uit met het succes en noemde Thevissen in haar wervingsbrochures “dé autoriteit in Vlaanderen inzake politieke marketing en bedrijfscommunicatie”. Afgunst bij collega-professoren binnen de vakgroep Communicatiewetenschappen leidde al snel tot valse en anonieme klachten. Pestgedrag volgens Thevissen, dat door hem meermaals intern bij rector Benjamin Van Camp, opvolger van Els Witte, werd gemeld. Geen enkele klacht van Thevissen werd ooit behandeld of beantwoord.

Dankzij De Stemmenkampioen kreeg Thevissen er in 2004 alweer een nieuwe vijand bij: Karel De Gucht, collega VUB-professor en indertijd voorzitter van de VLD. Het was de periode van het Vlaams Blok-proces en de monsterscore van 24% voor de partij. Dat week na week de toenmalige VLD klappen kreeg in de peilingen, en dat in een liberale krant, schoot bij blauwe logebroeder Karel de Gucht in het verkeerde keelgat. Omdat Thevissen en Van der Kelen niet toegaven aan de vraag om de peilingen te manipuleren, eiste De Gucht bij Benjamin Van Camp het ontslag van Thevissen. De Gucht zou rector Van Camp in 2006 alvast belonen met de titel van baron.

2016-18_11_Eric - Caroline Pauwels (Medium)
Kersvers VUB-rector Caroline Pauwels

Pauwels en Segers in actie: het doel heiligt de middelen

Volgens Thevissen werden alle klachtenbrieven die hij aan rector Van Camp overmaakte uit zijn personeelsdossier verwijderd. Het betrof niet alleen klachten van kleiner pestgedrag. Er was ook een klacht bij die veel zwaarwichtiger is dan de andere, temeer omdat kersvers VUB-rector Caroline Pauwels en Vlaams Parlementslid en VUB-professor Katia Segers, beide van sp.a-signatuur, er expliciet bij betrokken zijn. De besluiten van Thevissen voor het Arbeidshof stellen letterlijk dat het gaat om een klacht inzake:

(1) Het verwijderen van academische activiteiten uit het elektronische academische dossier van Thevissen

(2) De niet-geautoriseerde inbraak en wijziging van de onderwijsopdrachten in hetzelfde elektronische dossier door Prof. Dr. Katia Segers van de vakgroep Communicatiewetenschappen van de VUB.

Deze klacht werd ook ingediend bij de Decaan van de Faculteit Letteren en Wijsbegeerte, Prof. Dr. J.P. Van Bendegem die enkel mondeling reageerde met de bemerking dat deze inbraak door een collega in het academisch dossier van Thevissen tegenover Thevissen als “gortig” dient bestempeld te worden.

(3) De zgn. ‘verdwijning’ van het ingediende bevorderingsdossier van Thevissen voor de aanvraag tot tweede bevordering in de graad van ‘hoogleraar’ bij de VUB.

(4) De fraude die door leden van de vakgroep Communicatiewetenschappen van de VUB werd gepleegd in de ontwerpversie van het VLIR-rapport (Vlaamse Interuniversitaire Raad) over de onderwijsevaluatie van de vakgroep Communicatiewetenschappen. De vakgroepverantwoordelijken wijzigen, in negatieve zin, de oorspronkelijke ontwerpversie van het onderwijsevaluatierapport van de visitatiecommissie.

“De oorspronkelijke ontwerpversie van dit rapport was – net zoals de eerste mondelinge rapportage van de visitatiecommissie – unaniem en ontegensprekelijk lovend over het profiel strategische bedrijfscommunicatie dat Thevissen had opgericht aan de VUB.

Het werd onder meer – in de mondelinge rapportage – omschreven als een “(inhoudelijk) interessant en (qua aantrekkingskracht op studenten) aantrekkelijk” profiel. De aanvankelijke positieve teksten […] werden voor het profiel ‘strategische bedrijfscommunicatie en politieke marketing’, zonder medeweten van Thevissen, in negatieve zin gewijzigd door de verantwoordelijken voor de vakgroep. Deze negatieve beoordeling werd […] integraal overgenomen in het definitieve evaluatierapport.

Het gaat hier om een zeer ernstige frauduleuze praktijk die proactief werd uitgevoerd met het oog op de motivering van de VUB van de negatieve evaluatie van Thevissen voor het criterium ‘onderwijs’.”

Samengevat: Katia Segers brak in in het elektronische academisch dossier van Thevissen en wiste het vrijwel volledig. Caroline Pauwels, toenmalig voorzitter van de vakgroep Communicatiewetenschappen aan de VUB, vervalste een positieve mondelinge rapportage van de visitatiecommissie door er eigenhandig een negatieve versie van te maken en deze integraal te laten overnemen in het definitieve evaluatierapport.

Thevissen stelt dat noch de VUB, noch Pauwels of Segers ooit inhoudelijk op deze aantijgingen reageerden. Indien ze niets te verbergen hebben, is dat erg opmerkelijk, gezien de ernst van de ten laste gelegde feiten.

De genadestoot

Op 27 september 2007 publiceert Thevissen in De Standaard een opiniestuk waarin hij kritiek levert op het gelijkekansenbeleid van minister van Onderwijs en collega prof Frank Vandenbroucke. Zonder enige vorm van procedure wordt Thevissen door rector Van Camp een maand geschorst met loonverlies omwille van zijn opiniestuk. Op basis van deze academische schorsing kon men vervolgens de nog lopende aanvraag tot bevordering onbehandeld laten.

Tot slot was het dan nog een klein kunstje om Thevissen door een evaluatiecommissie van een tiental personen op basis van een gewist dossier een tweede negatieve evaluatie te geven en hem bijgevolg te ontslaan. Volgens Thevissen, daarover geïnformeerd door een lid van de loge, bestond de gehele commissie uit logebroeders en -zusters.

Opmerkelijk is dat voormalig voorzitter van de raad van bestuur van de VRT, Guy Peeters (loge en sp.a), tijdens een VRT-bestuursvergadering in 2007 omfloerst stelde dat “tegen die tijd (van de verkiezingen) zal het probleem Thevissen aan de VUB zijn opgelost.” Twee leden van de raad van bestuur hebben Thevissen na de vergadering over deze uitspraak – die uiteraard niet mocht worden genotuleerd – onafhankelijk van elkaar, spontaan geïnformeerd.

Gezien de verwevenheid van politiek, loge en VRT is het duidelijk dat de ware toedracht rond het ontslag van Thevissen aan de VUB bij de VRT gekend moet zijn, ook al houdt men er zich van den domme om Thevissen te schaden. Dat Kris Hoflack van VTM in april in De Morgen publiek stelt dat Thevissen na een “persoonlijk conflict“ werd ontslagen, kan in die zin als een teken aan de wand worden beschouwd.

Wart Van Schel


VUB verkiest Caroline Pauwels tot nieuwe rector

Socialistisch protagonist aan VUB en binnen de media

Op 29 april maakte de VUB bekend dat prof. dr. Caroline Pauwels, 51 jaar, tot nieuwe rector werd verkozen. Als professor Communicatiewetenschappen aan de VUB is ze verbonden met de gelijknamige vakgroep van dezelfde universiteit. Pauwels kan dan al overkomen als een vrij frisse verschijning, een ambitieuze vrouw ook die het goed kan uitleggen en in een open verkiezing met veel enthousiasme won. Toch zijn er redenen om de wenkbrauwen te fronsen bij haar verkiezing.

Pauwels liep in 1989 gedurende acht maanden stage op het kabinet van toenmalig Eurocommissaris Karel Van Miert. Nadien zat ze gedurende acht jaar voor de sp.a in de raad van bestuur van de VRT, waarvan de laatste vijf jaar, tot 2015, als regeringscommissaris. Naast  socialiste is Pauwels ook lid van de loge. Dat lidmaatschap van de loge is, zeker aan de VUB, niet zonder belang.

Een trouwe soldaat

Zoals elders op deze pagina te lezen valt, is Pauwels niet te beroerd om voor haar partij en voor de loge haar handen vuil te maken. Dat ze in haar functie van rector deze rol zal blijven vervullen, hoeft geen twijfel te lijden. Het pleidooi van Leo Hellemans, voormalig CEO van de VRT, voor de kandidatuur van Pauwels als rector is in die zin bijna ontroerend. “Je hebt vele goede eigenschappen om de VUB te leiden: uitstraling, empathie, vakbekwaamheid, betrouwbaarheid en engagement.” We neigen te geloven dat vooral de laatste twee eigenschappen er echt toe doen. Met Caroline Pauwels als rector zitten de socialisten en de loge aan de VUB in ieder geval weer goed voor vier jaar.

Naast onderwijs zijn de socialisten traditioneel erg geïnteresseerd in media. In de Vlaamse media zijn er drie organen waarin je aanwezig moet zijn om macht uit te oefenen. Het eerste is uiteraard de raad van bestuur van de VRT, maar daar is de invloed van de socialisten als gevolg van slechte verkiezingsresultaten aanzienlijk afgenomen. Hetzelfde geldt voor de VRM, de Vlaamse Regulator voor de media die moet toekijken op de naleving van het mediadecreet.

Steunpunt Media

Dat kan helaas niet gezegd worden over het Steunpunt Media, het geesteskind van Ingrid Lieten (sp.a) dat in 2012 werd opgericht. Het Steunpunt Media stelt zichzelf voor als het aanspreekpunt en expertisecentrum voor alles wat met nieuws en media te maken heeft. In opdracht van de Vlaamse Overheid stelt het steunpunt aan wetenschappelijk onderzoek naar nieuwsberichtgeving en mediawijsheid in Vlaanderen te doen. Academici van verschillende universiteiten worden er als medewerkers opgevoerd om zo de schijn op te houden dat het om een objectieve en onafhankelijke instelling gaat.

Opgericht door Lieten, worden Caroline Pauwels en Katia Segers vanaf dag één tot en met vandaag als medewerker vermeld op de website. Het is dit Steunpunt dat rapporten moet produceren op basis waarvan de socialistische agenda binnen de VRT kan worden verdedigd.

Een voorbeeld is het rapport “Televisie en anti-immigrantenhoudingen” van Laura Jacobs en Marc Hooghe. Marc Hooghe is socioloog van de KUL en poulain van prof Mark Elchardus, logeman aan de VUB. Het was Hooghe die na het onderwijsartikel van Thevissen, dat tot zijn schorsing zou leiden, de aanval tegen hem inzette via een opiniestuk. Geen toeval en geen onbekende van Pauwels bijgevolg.

Uit het besluit van zijn rapport, bladzijde 35, halen we volgende alleszeggend voorbeeld: “Dit rapport voegt hieraan toe dat de openbare omroepen blijkbaar ook relevant zijn in het bevorderen van tolerantie ten opzichte van de toenemende etnisch-culturele diversiteit in Europese maatschappijen, of dat marktaandelen voor de openbare omroep hier althans sterk verband mee houden. Dit lijkt, althans indirect, een argument te vormen voor het belang van investeringen in sterke openbare omroepen die hun rol van ‘gatekeeper’ in democratische maatschappijen serieus nemen.”

Er is nog werk aan de winkel van de regering om de macht van de socialisten op onze media te breken. Het opdoeken van dit politieke Steunpunt Media kan een stap in de goede richting zijn.