Hillary Diane Rodham, echtgenote Clinton (2)

Tijdens de verkiezingscampagne van 1992 kondigt Bill Clinton aan dat de Amerikanen “twee voor het geld van één” krijgen. Zijn vrouw zegt nu juist hetzelfde, en vergeet dat het precedent geen succes was.

Obsessief wantrouwen

Op 20 januari 1993 begint Hillary Rodham aan haar werk als “first lady”. Ze is gewaarschuwd en toch valt de realiteit haar en haar man rauw op het dak. Het koppel behoort niet tot de incrowd van Washington en wordt bekeken als “hillbillies”; de minachtende term waarmee de elite arme en slecht opgeleide blanken uit achterlijke plattelandsgebieden bestempelt. Na twaalf jaar Republikeins bewind voelt het in de hoofdstad als heiligschennis dat een insider als president Bush (zoon van een senator, hoofd CIA, voormalig vicepresident) weggestemd wordt. Het nieuwe presidentieel koppel is aanvankelijk af en toe wat sociaal onhandig. Keurig getipt vermelden de media alles in geuren en kleuren. De Clintons houden daarom grote kuis in het Witte Huis, met natuurlijk nieuwe artikels als gevolg en geleidelijk een haast hysterische eis van het presidentiële koppel voor discretie en tenslotte een ziekelijk wantrouwen in iedereen.

Het vervolg van de gebeurtenissen veroorzaakt tot vandaag een obsessie. Tijdens de recente voorverkiezingen komt Hillary Rodham in de problemen omdat zij als minister van Buitenlandse Zaken (2009 – 2013) de verplichte officiële e-mailprovider niet gebruikt heeft; nog altijd het gevolg van 1993. Wanneer de Nederlandse journalist Twan Huys (Nieuwsuur bij NPO2) Bill Clinton interviewt, een paar jaar geleden, stelt hij ook één door de persadviseuse (25 jaar, 1,50 meter) van de ex-president verboden vraagje over Hillary’s ambities. Clinton antwoordt vriendelijk, maar na afloop scheldt het perswicht de Nederlander uit voor rotte vis, laat verstaan dat de vier agenten van de Secret Service die de ex-president beschermen Huys tot moes zullen slaan en ze eist én krijgt de tape van het interview.

Acht jaar presidentschap = de zaak-Lewinsky

Acht jaar lang zit het koppel in het Witte Huis en wat herinnert zich iedereen? De belachelijke affaire van de president met Monica Lewinsky. Sommige biografen schrijven dat Hillary minder boos is over zijn bedrog dan over het feit dat hij “hun” presidentschap letterlijk en figuurlijk besmeurt met een stagiaire die hem negen keer oraal bevredigt. Vergeten is de realiteit dat de werkloosheid afneemt, dat de federale begroting klopt, dat Clinton ervoor zorgt dat op één moment na geen lijkzakken met Amerikaanse soldaten gerepatrieerd worden.

De president is een dossiervreter, maar wel eentje die zich niet met onnozele details bezighoudt en zijn energie geeft aan hoofdzaken als een lage inflatie. Clinton spreekt de taal van de Amerikanen, lijkt spontaan en geeft iedereen de indruk dat hij of zij met wie hij één woord wisselt de belangrijkste persoon ter wereld is. F(riends)O(f)B(ill) wordt een begrip. Het contrasteert met het soms gecrispeerde gedrag van zijn vrouw die als een kille en gekunstelde heks wordt afgebeeld. Insiders vertellen dat Hillary meer humor heeft dan haar man, warmer is in persoonlijke relaties en zeker minder liegt, maar ze pakt niet op televisie. De Amerikanen zijn niet vertrouwd met een presidentsvrouw met een hoger diploma die niet uitsluitend koekjes bakt, lintjes knipt en handen schudt.

Clinton kent de intellectuele potentie van zijn vrouw en vertrouwt haar een hervorming en uitbreiding van de sociale zekerheid toe. Het project eindigt op een ramp. Een parlementaire meerderheid verzet zich met succes. Uit principe en uit afkeer voor de presidentsvrouw die een politieke rol speelt die haar niet toekomt. Ook na de succesrijke herverkiezing van 1996 daalt die weerzin niet en het zijn de zakendeals van Hillary in Arkansas die de tegenstanders het voorwendsel geven om de Clintons aan te pakken. Een bijzondere aanklager vindt geen “smoking gun”, maar tijdens het onderzoek komt via een zijspoor de Lewinsky-zaak op de proppen. Bill probeert zich er, zoals vanouds, uit te liegen, maar een jurk met vlekken is het bewijs. Het leidt in de privékamers volgens alle Witte Huisbedienden tot gruwelijke scheldpartijen tussen het koppel en een president die maandenlang op een bank moet slapen. De meeste biografen schrijven dat Hillary te veel in het gezamenlijk project heeft geïnvesteerd om er de stekker uit te trekken en te scheiden. Het levert de president een afzettingsproces (het tweede in de geschiedenis van de VS) op in de Senaat, waar geen tweederdemeerderheid is om hem aan de deur te zetten.

Van arm naar rijk

Het vervolg is niet fraai. De Clintons slepen bij hun vertrek uit het Witte Huis inboedel mee die ze later moeten teruggeven. De Amerikaanse president beschikt over “presidential pardons” waarmee hij bij zijn vertrek veroordelingen kan terugdraaien. Clinton is daar mild mee, zij het in ruil voor grote giften aan de stichtingen die zijn naam dragen en waarmee hij zich voortaan bezighoudt. Volgens Hillary verlaten de Clintons Washington arm als een kerkrat door de hoge erelonen van hun vele advocaten.

Lang duurt die armoede niet. De Clintons slepen 18 miljoen dollar uit de brand in ruil voor hun memoires. Ze zijn veelgevraagde sprekers en vragen 400.000 tot 750.000 dollar. In de vijftien jaar sinds ze het Witte Huis verlieten, rijven ze – afhankelijk van de bron – tussen 140 en 200 miljoen dollar binnen. Voor zijn vrouw heeft Bill Clinton na Lewinsky een goedmakertje. In de staat New York, waar iedere Democratische genomineerde altijd verkozen wordt, is een zetel van senator vrij en hij stelt Hillary voor. Ze zetelt vanaf 2001 in de Senaat waar ze president Bush steunt in zijn invasie van Irak.

Na 11 september 2001 sleept ze verschrikkelijk veel geld naar New York voor de heropbouw. Tijdens de financiële crisis van 2008 staat ze honderd procent achter de bankensteun, want haar banden met de beruchte bank Goldman Sachs zijn bekend. Tot 2013 verzet ze zich tegen het homohuwelijk. Feitelijk is die Senaat maar een opstapje voor de firma Clinton Rodham naar het echte werk. In 2003 denkt ze al aan de presidentsverkiezingen van 2008. Ze start als grote favoriete, want na acht jaar Republikeinen is het tijd voor een Democraat. En dan botst ze op Senaatscollega Obama, die wel een tegenstander was van de oorlog in Irak, die zoveel beter spreekt, die geen verleden heeft met financieel gesjoemel. De mulat Obama, opgevoed door zijn blanke grootouders, slaagt er veel beter in de jonge liberale Amerikanen aan zich te binden. Ze kiezen liever een (halve) zwarte die voortdurend over “change” spreekt dan een vrouw die inmiddels duidelijk establishment is.

Obama wint de presidentsverkiezingen en verrast haar met het aanbod van Buitenlandse Zaken. Na een aarzeling aanvaardt ze, en vier jaar lang is ze een loyale minister, al achtervolgen de verhalen haar dat er altijd veel buitenlands geld in de Clinton-stichtingen opduikt na haar vele ambtsreizen. In 2013 vertrekt ze, want het is weer tijd om zich voor te bereiden op een mars naar het hoogste ambt. Ze zal ongetwijfeld de Democratische nominatie winnen, want ze heeft het geld en het team (1.000 medewerkers versus de 100 van tegenkandidaat Sanders), maar de bejaarde socialistische kandidaat zou er tegen een minder besmette tegenstreefster niet aan te pas gekomen zijn. Ze heeft al aangekondigd dat de Amerikanen er gratis Bill bij krijgen als haar economisch adviseur. Alleen nog even Trump overwinnen. Dat wordt kantje boord, want de Republikeinse miljardair voelt soms beter aan wat de gewone Amerikanen willen dan Hillary Rodham.

Jan Neckers


Tags assigned to this article:
2016-21DossierJan Neckers

Related Articles

Iedereen jeneverbaron

Nu velen onder u net een “tournée minérale” achter de rug hebben, zullen we het eens hebben over een stukje

Borluut (Gent)

Bloed en krokodillentranen op de Korenmarkt Het Nieuwsblad bracht een foto van onze schepen van Openbare Werken huilend op de

Praten met Dieter Stein

Een rechts Duits blad met kilo’s gezond verstand Junge Freiheit is 30 jaar. Het begon als probeersel in de jeugdkamer