BREXIT: de wraak van de identiteit

BREXIT: de wraak van de identiteit

“De bekrompen ouderen wilden eruit, maar de jongeren wilden blijven.” “Vooral laaggeschoolden stemden voor de Brexit.” “Vele kiezers hebben al spijt van wat ze hebben gedaan.” “Er is al een petitie voor een nieuw referendum.” En zo gaat het maar door. De eurofanaten, die in onze pers en politiek zo dominant zijn, doen er alles aan om de democratische overwinning van de voorstanders van de Brexit van haar waarde te ontdoen.

Ze klinken als fanatieke voetbalsupporters die het verlies van de eigen ploeg proberen weg te praten door te zaniken over partijdige scheidsrechters, de staat van het veld, het slechte weer of de unfaire speelstijl van de tegenpartij.

De verlaten minnaars

Heel wat Engelsen zullen waarschijnlijk vertrouwd zijn met de woorden van hun dichter William Congreve: “Geen furie in de hel is erger dan een afgewezen vrouw.” Het neen van de Britten aan de EU kwam hard aan bij de eurocraten. De verlaten minnaars reageerden eerst ontgoocheld. Maar na het verdriet kwam het venijn heel snel opzetten.

Herman van Rompuy stelde dat de campagne voor de Brexit “zelfs niet op leugens” (“een te zwak woord”) was gebaseerd, maar op “haat”. Verhofstadt had het over een “vunzige strategie” en “een bijna racistische campagne”. Premier Michel deed zelfs een oproep aan bedrijven om onmiddellijk het Verenigd Koninkrijk te verlaten en zich bij ons te vestigen. Hij voegde eraan toe: “We moeten de Britten snel laten voelen dat ze een pyrrusoverwinning hebben geboekt.” Er is blijkbaar niet veel nodig om de slapende afkeer van het francofone Europa ten aanzien van de Angelsaksen aan de oppervlakte te brengen.

De voorzitter van de Europese commissie, Juncker, stelde dat het “geen minnelijke scheiding” wordt en dat de Britten maar best onmiddellijk vertrekken. De valiezen worden al boos op de straatstenen gegooid. De sloten en het naamkaartje op de bel worden vervangen.

Er wordt ook wel gepleit voor bezinning en hervorming, maar wanneer de voorstellen iets concreter worden, is het duidelijk dat men totaal niet begrepen heeft wat het probleem is. Verhofstadt herhaalde zijn dwangmatige preek voor “meer Europa”, terwijl de macht van de Europese superstaat precies één van de redenen voor het Britse ongenoegen was. Ook de Franse president Hollande laat verstaan dat hij de kans wil aangrijpen om “de Europese integratie te versnellen” (lees: meer macht en bevoegdheden naar het Europese niveau te brengen).

Onze eigen premier, Michel, voerde zijn nummertje op door te pleiten voor de “verdieping van de monetaire unie” en de “snelle verwezenlijking van de energie-unie en de digitale agenda”. John Cleese, één van de boegbeelden van de Britse uitstap, zou een geweldige sketch kunnen maken over zoveel absurditeit. Want hoe kan één van deze voorstellen ook maar in de verste verten beschouwd worden als een antwoord op wat de Britten heeft gedreven tot een uitstap? Welke George en Mildred hebben voor een Brexit gestemd omwille van de gebrekkige mogelijkheden tot winkelen op het internet?

Het ging over immigratie

Ongeveer alle commentatoren moesten vaststellen dat immigratie het overheersende thema van de campagne was. En ook in andere Europese landen is grote ontevredenheid over ongebreidelde inwijking de voornaamste motor van het euroscepticisme. De Engelsen, een volk met een rijk verleden, herkennen het land waarin ze wonen nog nauwelijks. “De massa-immigratie heeft Londen veranderd in een stad die niet langer Engels is”, verklaarde John Cleese. Indien het de politieke leiders van de EU menens was met het uitbouwen van een democratisch draagvlak voor hun project, zouden ze nu weten wat hen te doen staat: het sluiten en bewaken van de buitengrenzen en het in vraag stellen van het vrije verkeer van personen als één van de fundamenten van de EU.

Maar zoveel gezond verstand is te veel gevraagd. De ideologische verdwazing blijft aan de macht. De eurocraten beschouwen het streven naar het behoud van eigen identiteit van de volkeren van Europa als een grotere plaag dan de ongecontroleerde immigratie.

De onmisbare identiteit

Wil men dan liever een Europese identiteit smeden, om als basis te dienen van een nieuw, groter geheel? Allerminst. De Europese Unie heeft nooit gezocht naar een gemeenschappelijke culturele identiteit om haar federale gezag op te vestigen. Voor de politieke kaste betekent de EU precies het omgekeerde. De vlucht uit de natiestaat gaat samen met een algemene ontkenning dat een leidcultuur nodig is om een democratische staat op te bouwen.

Het openzetten van de Europese Unie voor Turkije werd net ingegeven door het feit dat het geen Europees land is. Het was de bevestiging dat Europa zich niet op enige culturele identiteit wenst te beroepen. Zelfs nu duldt men liever de chantagepraktijken inzake vluchtelingen, de aantasting van de democratie en persvrijheid en de dubieuze rol van Turkije in het Syrische conflict, dan toe te geven dat het een vergissing was om een islamitisch land toe te laten tot Europa. Kan men Britse kiezers ongelijk geven als ze zich weinig verbonden voelen met een superstaat die ook Turkije bevat?

Europa is voor de postmoderne intelligentsia het project dat moet bewijzen dat culturele eigenheid van geen enkel belang is. En door hun referendum van vorige week hebben de Britten de grootste heiligschennis begaan: ze hebben bewezen dat dit project nooit gaat slagen. Je kan mensen niet overtuigen om samen te blijven wanneer ze niet het gevoel hebben dat ze samen horen.

Vlaanderen en de Britten

Wat betekent de Brexit voor Vlaanderen? Al sinds de middeleeuwen zijn de banden tussen Vlaanderen en Engeland sterk. Als handelspartners, maar tevens als politieke bondgenoten in heel wat turbulente periodes van onze geschiedenis. Ook binnen de EU kon Vlaanderen rekenen op het Verenigd Koninkrijk als belangrijkste vertegenwoordiger van het verzet tegen de uitbouw van een centralistisch en bemoeiziek Europa. Over de handel met de Britten moeten we ons niet te veel zorgen maken: die zal nauwelijks aangetast worden, wat de doemprofeten ook mogen beweren.

Maar wat met onze positie in de EU, waar we nu blijkbaar overgeleverd worden aan krachten die het signaal van de Britten compleet willen negeren en die integendeel kiezen voor een vlucht vooruit? Moeten we niet stilaan streven naar een “Vlexit”, voor we nog dieper meegetrokken worden in het Europese moeras van immigratie, economische stagnatie en besluiteloosheid? Er valt zeker iets voor te zeggen. Maar Vlaanderen heeft eerst nog een andere exit te verrichten: die uit België, onze eigen kleine gevangenis.


Tags assigned to this article:
2016-26Hoofdartikel

Related Articles

Korte stukjes

En voorts… Laat ons het heel kort houden over een aantal communautaire signalen van de voorbije week: over het nieuws

Désir was de exponent van een generatie

Voormalig FDF-coryfee en tv-figuur Georges Désir is niet meer. In beide domeinen was zijn rol al een poos uitgespeeld, toch

Uit de smalle beursstraat

Van zeepbel naar zeepbel Na de internetzeepbel die in 2000-2001 uiteenspatte, volgde de vastgoedzeepbel die uitmondde in de financiële crisis