Voor de Belgische kar gespannen

Dames en heren fanaten,

Dezer dagen stellen wij een bijzonder fenomeen vast in onze straten, op pleinen en langs autowegen: overal zien wij tricolore vlaggen, al dan niet getooid met een bekend biermerk en wat Engelstalige slogans. Ook auto’s zijn ‘versierd’ en opgesmukt met tricolore spullen en er lopen zelfs frisse planten rond met tricolore pruiken op en dito schmink op de wangen. Je kan het haast niet gekker bedenken. Naar verluidt heeft één en ander te maken met de voetbalgekte die Europa teistert en ongeziene proporties aanneemt. Tussen alle kommer en kwel waarmee we de jongste tijd in Europa geconfronteerd worden, zou het brood en spelen van het moderne ‘Rome’ – het voetbal dus – soelaas en verstrooiing moeten brengen. Veel mensen klampen zich daar bij ons aan vast om nog eens goed uit de bol te gaan, eens flink te zuipen, de beest nog eens uit te hangen en dan op tijd en stond den tarara-raa-rararararararaa-hahaa mee te kwelen. In Frankrijk moet de oproerpolitie zelfs straalbezopen supportershorden met geweld uit elkaar halen en de gemeenschap en haar bezit beschermen tegen die vandalen. Allemaal in het kader van de sport… Mon oeil!

Het België-gevoel dat anders compleet afwezig is in dit land als het over stakingen en betogingen tegen de regering gaat, of bij verkiezingen, of gewoon alledaags, wordt nu kunstmatig opgepept door een voetbalploeg die er dik voor betaald wordt om dit opgeklopte spelletje mee te spelen. Tot grote vreugde van de eenzame Belg uit Laken, die hierin weer een heropflakkering ziet van Het Edel Land der Bè-èlgen.

Tja, die voetballers, het is me ook een zootje… Het zijn verwende nesten die nukkig zijn bij het minste, getooid zijn met kapsels en tatoeëringen die alleen maar agressie uitstralen, die bulken van het geld en een luxeleven leiden waarvan een gewone burger alleen maar kan dromen, die zich gedragen als halfgoden, maar in wezen alleen maar met zichzelf bezig zijn. Heel dat opgeklopte België-gevoel kan hen in wezen gestolen worden. Als morgen de bakken poen elders kunnen geraapt worden, zullen zij geen ogenblik twijfelen. Voor ’t geld danst den beer!

Het België-gevoel of het Belgisch nationalisme is zo nep en zo leeg als het maar zijn kan. Het stelt niets voor, want morgen is het allemaal weer voorbij. Hou het maar in de gaten: er zullen op 21 juli véél minder vlaggen aan de huizen hangen en de tricolore voetbalsjaals zullen weer opgeborgen zijn.

Heb ik iets tegen sport in het algemeen en voetbal in het bijzonder? Helemaal niet. Ik hou er alleen niet van dat alles opgepept wordt in een kunstmatige sfeer van samenhorigheid die er gewoonweg niet is.

Ik ben wel eens benieuwd of de Vlamingen, mochten zij goed en wel beseffen dat jaarlijks tientallen miljarden via transfers uit hun zakken worden geklopt om die dan naar Wallonië te versassen zonder tegenprestatie, zij nog zo hevig met hun tricolore zouden staan zwaaien. Ik betwijfel het ten zeerste. Wellicht zouden zij dan de eersten zijn om een Vlaamse en een Waalse voetbalploeg te eisen.

Waar wachten we op om echte samenhorigheid aan te kweken opdat ons sportieve gemeenschapsgevoel écht en doorleefd en iets van ons is? Hebben we geen Vlaamse minister van Sport die daar misschien eens een tandje voor kan bijsteken? En een Vlaams Parlement dat in die zin misschien eindelijk eens een teken van eensgezindheid kan geven?

Schotten, Welshmen en Engelsen hebben in hun zogenaamd Verenigd Koninkrijk eigen ploegen die niet voor de kar van ‘Brittania’ gespannen worden. Waarom kan hier niet, wat daar wel kan?

‘t Pallieterke