Vakbondsbrulboei

Mijnheer de staker,

Gij zijt onlangs verkozen tot secretaris-generaal van de Waalse socialistische overheidsvakbond. En gij ziet dat helemaal zitten, zo blijkt, want gij wilt de zogenaamde rechtse regering tot het bittere einde het mes op de keel zetten om haar te doen toegeven. En als zij dat niet wil, dan moet zij het maar afbollen, vindt gij. Dat die regering democratisch is verkozen en een meerderheid heeft in het parlement, doet er klaarblijkelijk niet toe. Voor alle duidelijkheid: ik vind ook dat deze regering dingen doet waar ik niet blij mee ben, niet het minst omdat zij de communautaire dossiers in de diepvries heeft gestoken waardoor heel wat onrechtvaardigheden Vlaanderen blijven treffen. Ik denk zomaar willekeurig aan de miljardentransfers richting Wallonië. Daar hebt gij het natuurlijk niet over, want dat vindt gij de normaalste zaak van de wereld. Maar ik moet aanvaarden dat er een regering is die gelegitimeerd is om het beleid te voeren dat zij wil. En ja, daar mag men zich tegen verzetten door oppositie te voeren in het parlement of daarbuiten. Maar dat moet een beetje fatsoenlijk gebeuren en zeker niet door mensen die wel willen werken te verhinderen op hun werk te geraken, of nog anderen hun eigendommen te beschadigen.

Neen, gij jaagt uw brutale troepen de straat op om te eisen dat steeds meer onbetaalbaar wordende voorrechten en gunstige werkregimes behouden blijven. De “recupe”-dagen voor niet-gewerkte dagen zijn daar wel het meest bizarre voorbeeld van. Gij ontregelt de gevangenissen en gij blokkeert het openbaar treinverkeer, dat ook in Vlaanderen voelbaar is. Dat uw Vlaamse vakbondsvrienden het zo’n vaart niet willen laten lopen, kan u geen zier schelen. En dat de Vlamingen die stakingsgijzelingen kotsbeu zijn, raakt uw koude kleren niet. Gij gebruikt uw stakingswapen om de regering te jennen en het land vol sociale onrust te jagen. En dat gij door de PS opgejaagd wordt, die niets liever doet dan Charles Michel en de N-VA te pesten, maakt dat heel dat stakingsgedoe gewoonweg een politieke staking is. Dat daarbij geen geweld wordt geschuwd, is vorige week nog maar eens bewezen. Bezopen heethoofden die gij niet in de hand kunt of wilt houden, zorgen voor ware veldslagen met gekwetsten en flink wat materiële schade. Dat is niet de eerste keer. Vorige week sloopte uw bende Hunnen nog delen van het ministerie van Justitie. Denk maar aan die vakbondsmadam uit Namen die nog niet zo lang geleden een winkel overhoop haalde omdat de winkelier niet wilde sluiten. Of na de nationale betoging in 2014, toen meer dan twintig mensen naar het ziekenhuis werden gebracht na zware rellen die uitmondden in een ware straatoorlog.

Gij verwijt deze regering dat zij het sociaal overleg niet respecteert. Het is niet mijn taak de regering te verdedigen – er zijn leukere dingen in het leven -, maar als ik zie hoe bijvoorbeeld die brave minister Koen Geens met engelengeduld overleg pleegt met de cipiersvakbonden, dan liegt gij dat gij rood ziet. En als zelfverklaarde democraat moet gij weten dat er dan compromissen uit de bus moeten komen, met toegevingen aan beide zijden. Maar niet met ‘toegeven of opstappen’, zoals gij zegt. Komt nog bij dat links Wallonië in de ban geraakt van de volksopruiers van de PTB, wat in Vlaanderen de PVDA is. Daardoor laat de PS pluimen, en worden de rode vakbonden zenuwachtig, want die gasten duiken ook op in uw rangen.

Met die verschuiving nog verder naar links in Wallonië, wordt het politieke cultuurverschil met Vlaanderen niet alleen groter, maar ook duidelijker. Straks gaan het niet de radicale Vlamingen zijn die op een democratische wijze een eind maken aan het samenlevingsverband binnen Het Edel Land der Belgen, maar wel – zonder dat zij het goed beseffen – de linkse stoottroepen in Wallonië. A la bonheur! Straks ga ik u nog dankbaar zijn. Niet alleen omdat Vlaanderen dan van uw stakingen af is, maar van la Belgique in het geheel.

’t Pallieterke