De aanhoudende stakingen  in Wallonië veroorzaken geen paniek bij de liberale MR, de enige Franstalige federale regeringspartij. De Waalse bevolking is de stakingen meer dan beu en de MR hoopt daar voordeel uit te halen.

Het was een opvallend beeld uit het RTBF-journaal vorige week: na de actiedag in de openbare diensten op dinsdag 31 mei wist men in Wallonië nog altijd niet van ophouden. Ook de stelplaatsen van de TEC, de Waalse tegenhanger van De Lijn, werden van woensdag tot vrijdag geblokkeerd door leden van de socialistische vakbond. Dit tot grote ergernis van de buschauffeurs die aangesloten zijn bij de christelijke of de liberale vakbond. Zij wilden werken. Want naar eigen zeggen hadden ze niets te maken met de eisen van het NMBS-personeel en de cipiers. En de flexibilisering van de arbeidsmarkt die Kris Peeters wil doorvoeren, is op hen niet van toepassing. Waarom dan het werk neerleggen?

Maar de niet-socialisten konden niet aan de slag omwille van de stakingspiketten. Zelfs als de rode ‘kameraden’ hen hadden doorgelaten, konden ze toch niet uitrijden. In een aantal bussen werden de batterijen verwijderd. Een vorm van sabotage die – in tegenstelling tot die bij de spoorwegen – niet vermeld werd. De niet-socialistische buschauffeurs in Wallonië werden trouwens twee keer gestraft: ze werden niet uitbetaald omdat ze niet gingen werken, en ze hebben ook geen recht op stakingsgeld.

Het verhaal van de Waalse busmaatschappij is opvallend genoeg goed nieuws voor de MR van Charles Michel, voor links Wallonië nochtans kop van Jut. De publieke opinie is de stakingen beu en meer en meer heerst de overtuiging dat het de PS is die het syndicale vuur aan de lont heeft gestoken. Maar nu heeft PS-voorzitter Di Rupo geen controle meer over de brand die is uitgebroken. Dat een aantal heetgebakerde rode vakbondslieden een pop die Charles Michel moest voorstellen op de Grote Markt van Bergen hebben opgeknoopt, was symptomatisch. Di Rupo moest tussen de tanden sissend toegeven dat zo’n acties onaanvaardbaar zijn.

De Waalse bevolking zet bovendien Di Rupo op dezelfde lijn als Waals ABVV-baas Marc Goblet en mutualiteitenvoorzitter Jean-Pascal Labille. Samen hebben ze bij het aantreden van de regering-Michel de Gemeenschappelijke Socialistische Actie (GSA), een samenwerking tussen partij, syndicaat en ziekenfonds opnieuw in het leven geroepen. De beginperiode van de GSA dateert niet toevallig van de koningskwestie (1950). Er doen foto’s de ronde waar Di Rupo, Goblet en Labille lachend de vuist ballen. Voor veel Walen zijn deze drie de doodgravers van hun regio. Ze versterken de aversie van Vlaanderen voor de profiterende Walen, is vaak te horen. Ondertussen heeft links ook de Waalse studenten tegen. Marc Goblet liet doodsimpel weten dat studenten die door de treinstakingen niet op hun examen raken maar hun tweede zit moeten doen.

De MR van haar kant hoopt dat de aversie van de Walen voor de vakbonden enkel zal toenemen en dat de syndicale acties op termijn zullen doodbloeden. De liberalen van premier Charles Michel hebben besloten om daarom gewoon te wachten. Ze merken ook dat er ter Franstalige linkerzijde lange tijd een radicaal opbod bezig was tussen de radicaal-linkse PTB, de PS en de groenen van Ecolo. Maar nu het sociaal protest steeds onpopulairder is geworden, zijn de linkse Waalse partijen wat voorzichtiger geworden. Zelfs de PS pleit voor een pauze in de sociale acties. Ook de cdH zit als centrumpartij bij uitstek gewrongen. Ze blijft kritiek uiten op het sociaaleconomische beleid van de federale regering, maar tegelijk moeten de centristen kritiek uiten op de stakers. Een zeer moeilijk spagaat voor Benoît Lutgen.

De MR hoopt dan ook dat op termijn niet alleen de vakbonden maar ook de Waalse partijen zich in dit verhitte sociale debat klem zullen rijden. Dan zal de MR in de peilingen opnieuw stijgen naar 25 procent en meer, is de overtuiging van partijvoorzitter Olivier Chastel.

Picard