“Die strook aarde waar geen huwelijken uit liefde bestaan, en waar twee maal twee vijf is, telt 600 miljoen mensen van wie de helft vrouw zijn die achter de dichte mist van een sluier leven, eerder een laken dat hen van kop tot teen bedekt als een lijkwade.”

Arm maar getalenteerd

Bovenstaande tekst dateert uit 1960 en de auteur is de Italiaanse journaliste Oriana Fallaci (spreek uit “Fallatsji). In de volgende veertig jaar wordt de Italiaanse (1,56 meter en 42 kilogram droog aan de haak) één van de bekendste vrouwen ter wereld. Ze is een Florentijnse, geboren in 1929. Vader is een arme houtsnijder, maar wel een man die permanent met de neus in boeken zit. De oorlog tekent de familie. Vader staat in het antifascistisch verzet, en bij een razzia wordt hij opgepakt en murw geslagen. Na vier maanden komt hij vrij. Dochter Oriana, met haar kindervlechtjes en kleine gestalte, vervoert met haar fiets pamfletten en zelfs granaten. Na de oorlog beëindigt ze haar Grieks-Latijnse humaniora en begint met een studie geneeskunde. Natuurlijk kunnen de Fallaci’s dat niet betalen, dus zoekt ze een bijverdienste. Van haar vijfde schrijft ze al alles op wat haar invalt en ze vindt een baantje als journaliste tegen een paar lire per regel. Geen onderwerp is te licht of te zwaar voor haar. Ze wordt een bekende rechtbankverslaggeefster. Bij sommige zedenprocessen moet een bode haar aan de deur zetten omdat de rechter vindt dat een meisje zo geen verhalen mag horen. Ze stopt met haar studies omdat er meer te verdienen valt in de journalistiek.

Journaliste als medespeler

Fallaci ontwikkelt vlug de stijl en de methodes die haar wereldberoemd maken. Ze bereidt zich maniakaal voor op een interview en ze stelt naast klassieke vragen ook onverwachte en brutale persoonlijke vragen die een geïnterviewde ontregelen; heel ongewoon in de droge journalistiek tussen 1950 en 1980. Fallaci kiest altijd partij; voor of tegen haar onderwerp en ze vertelt voortdurend over haar eigen gevoelens. Desnoods schrijft ze een boeiend artikel over haar mislukte pogingen om iemand voor haar taperecorder te krijgen, want vlug weigert ze met een notaboekje te werken. Dan kan ze haar slachtoffer niet in de ogen kijken. Ze is één van de zeldzame vrouwelijke journalisten; zelf  uiterlijk gezegend en niet beschaamd om haar charmes in de strijd te werpen, al moet de geïnterviewde zijn handen thuishouden. Ze volgt soms iemand dag en nacht tot hij haar een onderhoud toestaat. Fallaci wordt de schrik van de persvoorlichters, want ze stopt nooit voor ze haar zin krijgt, blijft maar bellen en kan gemener vloeken dan de grofste dokwerker. Ze begint met showbizz- en filmsterrenjournalistiek. Haar onorthodoxe methodes vestigen zeer vlug haar reputatie in Italië. Men smult van haar verhalen. Ze mag veel en lang naar Hollywood; veel Amerikaanse sterren hebben een Italiaanse achtergrond, zoals Sinatra, Martin, Lanza en Como. Binnen de kortst mogelijke tijd verovert ze het wereldje en ze maakt brandhout van een zelfingenomen Yul Brinner of een leeghoofdige pop als Kim Novak.

Verliefd

Als ze terugkeert naar Italië ontmoet ze een collega voor wie ze als een blok valt. De harde tante wordt een lam als ze verliefd is. Ze droomt van een huwelijk, van kinderen en wil zelfs haar baan opgeven voor een Don Juan die haar bedriegt terwijl ze erbij staat. Ze schrijft hem voortdurend liefdesbrieven, telefoneert hem bij dag en vooral bij nacht, wordt zwanger maar verliest het kind en grijpt naar een doos slaapmiddelen als hij alle contact verbreekt. Ze wordt gered, maar veel heeft ze niet geleerd. Later begint ze een passionele verhouding in Vietnam met een Franse journalist die weigert vrouw en zoon te verlaten. Weer herhaalt zich dezelfde overgave en de voortdurende aanbidding van de geliefde. Als hij correspondent wordt in Brazilië, ontwikkelt ze plots een intense belangstelling voor alle Zuid-Amerikaanse landen zodat ze hem op kosten van haar weekblad kan opzoeken. Alles eindigt met vreselijke scènes en dan komt de andere Oriana tevoorschijn: wraakzuchtig als Medea. Ze heeft alle liefdesbrieven van de minnaar bewaard… en zendt ze naar zijn vrouw. Een volgende liefde is een Griekse vrijheidsstrijder tegen het kolonelsbewind. Ze is hem vlug beu maar idealiseert hem in haar bekendste boek: “Een man”.

Bekendste interviewer ter wereld

Vanaf de jaren zestig gaat ze de politieke toer op. Fallaci interviewt de belangrijkste Italiaanse politici die ze afstotelijk correct tekent, gaat op wereldreis en schrijft haar ervaringen met de hel van de mohammedanenwereld neer. Niemand neemt daar op dat ogenblik aanstoot aan. Na een intermezzo met veel artikels over Amerikaanse astronauten (eentje maakt haar zwanger maar ze verliest weer het kind; ze hekelt abortus), stort ze zich in de oorlog in Vietnam. Ze vliegt mee met bombardementsvluchten. Gewapend volgt ze Amerikaanse patrouilles en ze riskeert voortdurend lijf en leden. Fallaci hekelt de Amerikaanse aanwezigheid in het land, maar ze schokt de zelfbenoemde progressieven als ze lange stukken aan de afschuwelijke moorden van de Vietcong wijdt. Een iconische foto’s uit die oorlog is die van een officier die een gevangen verzetsstrijder door het hoofd schiet. Fallaci interviewt de dader en leert dat de Vietconger een aantal politiemensen en al hun vrouwen en kinderen heeft afgeslacht; iets wat de westerse media niet willen schrijven. Ze laat zich op een reis door Noord-Vietnam geen oren aannaaien door de communisten en ze maakt zo’n stampei dat ze een interview krijgt met de Noord-Vietnamese bevelhebber Giap. Ze slaagt erin hem de bekentenis te ontlokken dat zijn beruchte Tet-offensief van 1968 tienduizenden slachtoffers heeft gekost en feitelijk een nederlaag was. Het gesprek veroorzaakt sensatie, evenals een later interview met Henry Kissinger, die wanhopig probeert de Amerikanen uit Vietnam weg te krijgen. Ze krijgt zo’n naam dat ze ongeveer iedereen die ze maar wil te spreken krijgt, behalve Castro en paus Jan Paul II. Ze fileert de sjah van Iran, toont respect voor Indira Ghandi, en schrijft dat Gadaffi van Libië een gevaarlijke gek is. Zij is de enige vrouwelijke westerse journaliste die ayatollah Khomeini na zijn machtsovername voor haar taperecorder krijgt. Ze draagt braaf een sluier, maar blijft hameren op de minderwaardige situatie van de vrouw in de mohammedanenwereld en verwijdert boos haar sluier. Khomeini zet het op een lopen maar ontvangt haar opnieuw de volgende dag. Die interviews benevens haar boeken worden over heel de wereld en in alle talen gepubliceerd en maken haar rijk. Ze koopt een enorm landgoed in Toscane, al woont ze bijna altijd in New York. Familie en kennissen schenkt ze soms enorme sommen. Maar hoe ouder, hoe moeilijker ze wordt. Ze tiranniseert haar uitgevers, haar vrienden en familieleden en breekt soms voorgoed met hen over onnozele futiliteiten.

Ze is in New York bij de terreuraanval op het WTC en ze spuwt haar gal uit in een berucht artikel over het laffe Europa dat geen weerwerk biedt aan de mohammedaanse schurkenideologie. Ze ziet hoe Italië overspoeld wordt door gelukszoekers, schrijft woedend over een bende Somalisch uitschot dat haar mooie Firenze als openluchttoilet gebruikt. Hysterie bij de weldenkenden, en de klassieke leugens over racisme en dreiging met processen. Het kan haar niet schelen, want de kettingrookster heeft uitgezaaide kanker en ze weigert de klassieke behandelingen. Ze huurt een privéjet en keert in september 2006 vanuit New York naar Firenze om tien dagen later in haar stad te sterven.

Bron: Oriana, een vrouw door Cristina de Stefano.

Jan Neckers