Geld beheerst de wereld

Money Monster

Verwonderlijk eigenlijk dat Hollywood de voorbije jaren groen licht gaf voor een goed aantal films die te maken hebben met de opeenvolgende financiële crisissen. Van Oliver Stones “Wall Street” tot “The Big Short” van Adam McKay. Oké, daar kan drama inzitten – en drama hebben ze daar altijd graag – maar tegelijk is het beurs- en bankwezen zo ingewikkeld geworden dat in zo’n film altijd wat technische uitleg vereist is, waarbij de toeschouwer goed bij de les moet blijven of hij snapt niks van wat erop volgt. Elke studiobaas weet dat even nadenken het laatste is wat je kan verwachten van het jonge publiek dat tegenwoordig heer en meester is van de bioscoopcomplexen. En toch geven ze groen licht.

Misschien heeft dat te maken met het feit dat die studiobazen zelf meer met geld bezig zijn dan wat anders. Een Hollywoodfilm die het wil waarmaken aan de kassa kost al gauw tussen 100 en 200 miljoen dollar. Ja zeggen tegen dat soort bedragen is een gok die gelijkenis vertoont met wat zich elke dag voordoet in de financiële wereld. Iedereen lijkt tegenwoordig gefascineerd door geld. Een klein voorbeeld? Je kan geen sportbladzijde in een krant openslaan of je leest haast meer over wat vedetten verdienen dan over hun sportieve prestaties. Niet te verwonderen dat studiobazen hun eigen fascinatie al eens willen omzetten in een film, met de idee dat er genoeg mensen zijn die zo’n film willen zien.

Met “Money Monster” zal dat minder problemen hebben opgeleverd. Het gaat hier niet om de financiële crisis, maar over een uitwas daarvan, bovendien verpakt in een thriller. Als je dan ook nog eens George Clooney en Julia Roberts op de generiek mag zetten, die bovendien aan een minimumloon wilden werken: wie wil dit weigeren?

Clooney is in “Money Monster” Lee Gates, een beursgoeroe die in een populaire, wervelende tv-show advies geeft over beleggingen en die tijdens één van de live-uitzendingen gegijzeld wordt door Kyle Budwell (Jack O’Connell), die al zijn spaarcenten heeft verloren door een tip van Gates. Hij dwingt Gates een bomgordel aan te doen en hij eist gerechtigheid. Een verloren zaak, uiteraard, maar showregisseur Patty Fenn (Roberts) ziet plots mogelijkheden in sensationele, spraakmakende televisie en stuurt via een “oortje” instructies naar Gates hoe hij op dat alles moet reageren.

“Money Monster” is verschillende dingen tegelijk. Een commentaar op hebzucht en goedgelovigheid van mensen die eigenlijk geen verstand hebben van beursmanipulaties, een bijtende satire op de media die alles over hebben om kijk- en leescijfers op te krikken en bovendien is het, zoals gezegd, ook nog eens een thriller. Wat dat laatste betreft, haalt regisseuse Jodie Foster – ooit kindsterretje in “Taxi Driver”, daarna Oscarwinnares en de jongste jaren ook nog eens regisseur – het onderste uit de kan met een onberekenbare overvaller, een live tv-uitzending en speciale interventieteams in paraatheid.

Het entertainmentgehalte van “Money Monster” is groot, ik bedoel, het gaat allemaal niet zo diep, maar toch doet de film je nadenken over de media-industrie van vandaag. Ik herinner me een film uit 1975, “Network” van Sidney Lumet, met Peter Finch in de rol van een televisiepresentator die zich door zijn populariteit messiasallures gaat aanmeten en die toen werd afgedaan als fantasie. Welnu, alles wat in die film aan bod komt, is al lang werkelijkheid. De toenemende rol van infotainment is precies waar “Money Monster” over gaat, plus natuurlijk de positie van de “kleine man” die altijd en overal het slachtoffer is.

K.T.

Dromen tussen de stieren

Neon Bull

Een Braziliaanse film, je maakt het niet elke week mee in je plaatselijke bioscoop. Ga toch maar eens kijken naar “Neon Bull”, waarin regisseur Gabriel Mascaro je onderdompelt in de wereld van de rodeo’s waarin Braziliaanse cowboys een stier proberen tegen de grond te krijgen door zijn staart te grijpen. Beter nog, Mascaro focust op één van diegenen die de stieren voorbereiden. Zo leer je nog eens wat over de geplogenheden in een ver land, en dat levert nog een mooie film op ook.

Iremar, de man in kwestie, zit elke dag tussen de stank en de vuiligheid als hij de stieren klaarstoomt voor de arena, maar hij droomt tegelijk het te maken als kleermaker en ontwerper van glitterkostuums voor sterren. Een vreemde combinatie die door Mascaro geloofwaardig en soms ook ontroerend vastgelegd wordt in prachtige beelden, soms realistisch, soms poëtisch, maar altijd geladen met een prikkelende sensualiteit. Dit gaat over het dagelijkse leven van een man die niet veel heeft om naar uit te kijken, desondanks de moed niet verliest en positief blijft over zijn zoektocht naar geluk.

K.T.