Jong en oud

The Neon Demon en Remember

Je moet keuzes maken in het leven en tegenwoordig ook in de bioscoop. Grapje, maar kiezen tussen “The Neon Demon” en “Remember” is toch een keuze maken tussen twee soorten cinema. Enerzijds een flashy, hypergestileerde, hedendaagse horrorstory en anderzijds een gedegen vertelling over een man die in zijn verleden duikt om in het reine te komen met de horror die zijn familie overkwam.

Regisseur Nicolas Winding Refn situeert “The Neon Demon” in de modewereld en toont hoe een onschuldig wicht van 16 (Elle Fanning) naar Los Angeles trekt om het daar te maken als fotomodel, en wanneer dat inderdaad lukt, terechtkomt in een neerwaartse spiraal van decadentie. Refn heeft duidelijk geen boodschap aan een verhaal en al evenmin aan psychologische verklaringen. Je moet het doen met wat je ziet op het bioscoopscherm: fascinerende beelden, stijlvol camerawerk, een jong meisje dat meegezogen wordt in oppervlakkige glamour en dat alles begeleidt door een obsederende soundtrack. Zijn afdaling in de hel van wat voor velen nog altijd een droomwereld is, maakt wel indruk, maar niettemin heb je voortdurend het gevoel dat hij meer belang hecht aan de manier waarop hij dat alles in beeld brengt dan aan het onderwerp zelf. Dat Refn talent heeft, staat boven elke twijfel, maar de juiste combinatie tussen vorm en inhoud zit er nog niet in.

Als het in “The Neon Demon” over jonge mensen gaat, dan is dat met “Remember” net het tegenovergestelde. Met acteurs als Christopher Plummer, Martin Landau, Bruno Ganz en Jürgen Prochnow heb je een stelletje ouwe knarren op de generiek maar ook een hoop ervaring en professionalisme en daar maakt regisseur Atom Egoyan mooi gebruik van. Vooral Plummer (intussen bijna 87) schittert als een oude man, Zev, die op zoek gaat naar een nog levende nazi die in Auschwitz zijn familie mee heeft uitgemoord. Een probleem is dat Zevs geheugen hem in de steek laat, maar gelukkig krijgt hij hulp van een vriend (Landau).

Een zoektocht naar de juistheid van herinneringen, de ware aard van gebeurtenissen van lang geleden, of gewoon de wil om meer te weten te komen over zichzelf: het is een bekend gegeven. Egoyan maakt er een mooie “roadmovie” van, waarbij de oude Zev allerlei personages ontmoet die hem niet noodzakelijk dichter bij zijn doel brengen maar die voor de toeschouwer een klankbord zijn voor een beter begrijpen van Zevs motivatie. Met zijn oude personages wil Egoyan duidelijk aantonen hoezeer herinneringen het leven van mensen kunnen bepalen, zodanig zelfs dat iemand op een gezegende leeftijd – wanneer berusting, in het zicht van het naderende einde, perfect aanvaardbaar zou zijn – toch nog het “waarom” en “wie” wil weten van wat al jaren door zijn hoofd spookt. “Remember” is dan ook een emotionele en vaak ontroerende film.

K.T.


Pixar

Finding Dory

Een film die wereldwijd bijna één miljard dollar liet aftikken aan de kassa – en waarschijnlijk evenveel met alle lucratieve initiatieven daarna (dvd, televisie, merchandising) – vraagt om een vervolg. Dat weten ze bij Pixar, de nummer één als het over computeranimatiefilms gaat, maar al te goed. Hun meest succesvolle film is namelijk “Toy Story 3”, dus werd al vlug beslist dat de vissen van “Finding Nemo”, de kaskraker in kwestie, nieuwe avonturen moesten beleven.

Ik denk dat er heel wat brainstorming aan vooraf ging om te beslissen wie het hoofdpersonage moest zijn. Nu Nemo opnieuw verenigd is met zijn vader was die bron uitgedroogd en werd er gekozen voor Dory. Je weet wel, het visje in “Finding Nemo” dat niet zoveel kan onthouden maar vastbesloten is om ook haar ouders terug te vinden. Die bevinden zich volgens haar in een waterinstituut in Californië, maar – voor diegenen die de vorige film vergeten zijn -, Dory en haar vrienden zitten in Australië. Met de hulp van Nemo en diens vader Marlin slaagt ze er toch in om die heroïsche overtocht te maken en uiteindelijk ook haar ouders terug te vinden.

Wat animatie betreft, is het allemaal weer top, maar de inspiratie en de verbeelding staan op een lager pitje dan bij het origineel. Misschien heeft die algemene indruk te maken met het feit dat Dory met haar kort geheugen niet zo’n interessant personage is. Begrijp me niet verkeerd, dit is best een onderhoudende film met oude en nieuwe personages (de octopus steelt bijna de show), met humor en gags, en met avontuurlijke gebeurtenissen. Meer moet dat niet zijn voor een avondje familie-entertainment.

Voetnoot: de jongste jaren heeft Disney miljarden geïnvesteerd in de aankoop van o.a. Pixar, Marvel Comix en de Star Warsfranchise; dat levert niet noodzakelijk memorabele cinema op, maar het heeft van Disney wel de meest succesvolle studio in Hollywood gemaakt.

K.T.