Gesukkel Wallonië en Brussel blijft duren

Gesukkel Wallonië en Brussel blijft duren

Vorige week dinsdag was er op VTM een pittig debat over de stakingen. De recente sociale agitatie illustreert perfect de kloof tussen Vlaanderen en Wallonië. Deze week is het weer bingo. Dit keer is het een hallucinant rapport van de VDAB dat aantoont dat er tussen de deelstaten ook een economische ravijn gaapt.

Tussen het VTM-gekibbel door hoorden we dat de federale regering binnenkort wellicht aan het sociale wiel zal draaien. Ze had dat al eerder kunnen doen. Zelfs De Wever heeft er “geen enkele moeite mee om morgen een vermogenswinstbelasting in te voeren”, ook al gelooft hij niet dat dit de problemen met het begrotingstekort zal oplossen. Dat veel middenstanders ook nijdig lopen over de gewatteerde aanpak van multinationals, zoals Karel van Eetvelt van Unizo zei, draagt bij tot een mogelijke sociale koerscorrectie. Dat ook de MR, de enige Waals partij in de kamikazeploeg van Charles Michel, de sociale ambras niet op de spits wil drijven, is begrijpelijk. Maar de snee in dit land zal blijven bloeden. Begin deze week toonden een paar interessante rapporten (Nationale Bank, VDAB) aan dat de sociaal-communautaire tegenstellingen een afgeleide zijn van een politiek-communautaire kloof (de PS eeuwig aan zet), maar vooral van een economisch-communautaire kloof. De onderbouw, zouden marxisten zeggen.

Hallucinant

De Nationale Bank publiceerde in een vooruitblik op de komende twee jaren “hoopgevende” informatie. Een wat geparfumeerde kijk door een Belgische bril? De VDAB was zo stout om “regionale” cijfers over werken en niet-werken in beeld te brengen. Een terugblik op de jongste vijftien jaar zorgt voor hallucinante informatie waarmee Vlaanderen perfect kan worden vergeleken met Wallonië en Brussel. Volgens de Nationale Bank gaan vanaf volgend jaar de lonen weer stijgen en komen er in de periode 2016-2018 liefst 140.000 nieuwe jobs bij. Goed nieuws voor de federale regering, volgens de Nationale Bank een gevolg van de indexsprong, de opgelegde loonafspraken, van lastenverlagingen en taxshift en van de hogere arbeidsproductiviteit. En goed nieuws voor de regering, dat komt op VTM, maar niet op de VRT, zo leerden we. Siegfried Bracke had het over de “politieke agenda” van de Reyerslaan…

Onweer

Daarnaast was er een onweersrapport van de Vlaamse arbeidsdienst VDAB en het Steunpunt Werk en Sociale Economie (KU Leuven). Het zou verplichte lectuur moeten zijn (www. vdab.be/trends/europa). Keurig gepresenteerd, erg toegankelijk. Het is zo ontnuchterend dat de linkse media er meteen een draai aan geven… Waarom? Omdat elke grafiek en elke tabel aantoont hoe zielig de Waalse en Brusselse economische parameters in de onderste registers hangen te bengelen. Vaak in de buurt van Griekenland, Spanje of een Oost-Europees land. Dat geldt zowel voor de werkzaamheid, de werkloosheid, de info over gezinnen waar gewoon niemand werkt, jongerenwerkloosheid, langdurige werkloosheid, scholingsgraad… (zie kader)

Politiek correct

In De Standaard, Het Nieuwsblad en op de openbare omroep trok men in de eerste berichtgeving met een verdachte boog snel langszij die berg van regionale en communautair geladen informatie, om onze aandacht te vragen voor een klein aspect uit die tabellen: de hoge werkloosheidsgraad van niet EU-burgers, “zowel in Vlaanderen” als in Wallonië. Een halve leugen, want ook op dat punt scoort Vlaanderen veel beter dan Wallonië en Brussel. Stop het hoofdnieuws (communautair), preek over een detail (de migrant). Hoe selectief kan berichtgeving zijn. In deze tijden van communautaire escalatie lijkt het erop dat eens te meer politiek correcte manipulatie in het spel is. Het Nieuwsblad hield het bij zelfkastijding met een verwijzing naar ons land als “een van de -zwakste leerlingen in de EU in de tewerkstelling van laaggeschoolden en – vooral – van niet-Europeanen”. De Standaard titelde “Nieuwe remedies nodig voor kansengroepen”. De Morgen miste dinsdag compleet het nieuws. We gaan ervan uit dat commentatoren in de gazetten en pretprogramma’s op radio en tv de rest van de week uit datzelfde vaatje zullen tappen. De werkzaamheidsgraad van niet-Europeanen ligt in Vlaanderen inderdaad slechts op 54 procent, het enige cijfer waar Vlaanderen onder het EU-gemiddelde (60 procent) landt, maar Vlaanderen doet het ook in deze veel beter dan Wallonië (44 procent) en Brussel (46 procent). In een landschap waar laag- of ongeschoolden langs de poorten van de hypermigratie deze contreien erg makkelijk instromen en de sociale voorzieningen tot de beste behoren, lijkt ons zoiets evident.

Besluit

Als politici in dit land prioriteiten zoeken, dan hebben ze aan de VDAB-cijfers interessant materiaal. Vooral, omdat het probleem niet zachtjes opgelost geraakt, ook niet met jarenlange miljardentransfers. Daarom wordt best verder gewerkt aan Vlaamse staatsvorming. Niet om de Walen te jennen, maar om ze aan te zetten om het anders te doen. Anders te onderwijzen, anders te werken, anders te stemmen, anders te besturen, anders te gaan denken over sociale pampering misschien. Of om te aanvaarden dat Vlaanderen zelf te klein is om een gewest én een falende hoofdstad te blijven financieren. Even aankloppen bij de zuiderburen misschien? Parijs heeft wel meer perifere gebieden waar het zorg voor draagt. In een groter geheel is de zorg om een regio in crisis veel minder zwaar om dragen. Dat de Vlaamse regeringspartijen sociaal bijsturen, is billijk. Dat ze niets willen, mogen, kunnen en durven doen aan de (veel te hoge) en bovendien inefficiënt blijkende “verworven rechten” van de andere, socialistische regio’s, is dat veel minder. Dat de N-VA wat aan het sociale wiel draait, is oké. Maar als het om een meer structurele hervorming gaat, zowel in het migratiebeleid als inzake transfers, mag ze best ook opnieuw met wat meer kracht aan het politieke wiel draaien.

‘t Pallieterke

 

De hallucinante kloof

We beperken ons tot een paar “kleppers” in het VDAB-verhaal. Ze zijn hallucinant nieuws voor alle schoonpraters die ons al vijftien jaar lang proberen wijs te maken dat Wallonië er bovenop komt. Voor sommigen moet het debat over de geldstromen blijkbaar worden lamgelegd. En wel hierom…

Aantal personen in gezinnen waar niemand werkt? 6,5 procent in Vlaanderen (lichte daling sinds 2001), 18,5 procent in Wallonië (+1,2), 25,7 procent in Brussel (+2,6)

Werkzaamheidsgraad (werkenden versus bevolking 20-64 jaar)? 72 procent in Vlaanderen, 61,5 procent in Wallonië, 59 procent in Brussel. Vlaanderen doet het twee procent beter dan vijftien jaar geleden, Wallonië 1 procent, Brussel doet het iets minder goed.

Werkzaamheidsgraad jongeren (15-24 jaar exclusief studerenden)? 74 procent in Vlaanderen, 55 procent in Wallonië, 48 procent in Brussel. De kloof tussen Vlaanderen en Wallonië wijzigt niet.

Werkloosheidsgraad? 5 procent in Vlaanderen, 12 procent of meer dan het dubbele in Wallonië, 18,5 procent in of bijna viermaal zoveel in Brussel. Sinds 2000 werd die gigantische kloof tussen Vlaanderen (+0,8) en Wallonië (+1,6) en Brussel (+4,4) alleen maar groter.

En dan het onderwijs…

Uitstroom gekwalificeerde jongeren? 89 procent in Vlaanderen (+3,9 in vergelijking met 2000), 79 procent in Wallonië (-0,2), 76,8 procent in Brussel (+3,3).

Ongekwalificeerde uitstroom? 7 procent in Vlaanderen, fors dalend sinds 2000 (-4.6). In Wallonië 12,9 procent (-2.6), in Brussel – allicht niet zonder inbreng van het Nederlandstalig onderwijs – 14.4 (-6.3).


Tags assigned to this article:
2016-23Hoofdartikel

Related Articles

Zuur & Zoet

Misbruikt citaat Bij ons citeren EU-gezinde flaminganten soms een beroemde uitspraak van August Vermeylen, “Vlaming zijn om Europeeër te worden”,

Bedolven onder eretitels en lofprijzingen

Anton van Wilderode, onze laatste priester-dichter na Guido Gezelle, Hugo Verriest en Cyriel Verschaeve, is ook de enige van de

Moderne boekenverbranding

Het geval Pirinc̡i Dwars door de binnenplaatsen, koeren en moestuinen achter de schitterende Jugendstilvilla’s in het zuiden van Bonn rent