Hedera Helix (de betere naam voor klimop) bestaat nu al veertien jaar en is een Vlaams muziekproject dat garant staat voor een ietwat aparte podiumervaring. Muzikaal is het een heel vreemde mengeling van ‘electro’ en ‘industriële pop’, tekstueel met een bevreemdende lyriek of scherpe Nederlandstalige absoluut niet lukraak uitgekozen woorden. Af en toe wordt wel aangevuld met een vreemde taal. Visueel ondersteund door dans en absurd bewegingstheater. Sommigen noemen het ‘electrocabaret’ of ‘industriële kleinkunst’. De groep zelf houdt het bij ‘intellectro’.

De groep brengt maar liefst dertien jaar na de eerste cd een tweede cd uit, getiteld ‘Pastiche’. Zelf vinden ze die tijdspanne niet zo belangrijk, want voor de groepsleden en de voorman telt voornamelijk het spelen op het podium en de optredens. Ze stelden dan ook de cd live voor op 7 mei laatstleden in Zulte.

Er staan dertien liedjes op de nieuwe plaat en de titels van die liedjes doen al wenkbrauwen fronsen. Wat dacht u van ‘Hypnochonder’, of ‘Elektromantra’, of ‘Reflexum’? Iets minder abstract zijn ‘Abstract‘ en ‘Elektroshock’.

Ook op deze nieuwe plaat is de muziek een samengaan van tamelijk toegankelijke popmuziek met ook duistere meeslepende pianomelodieën, elektrische gitaar en opzwepende ritmes. Soms duister, dan weer grappig.

De groep bestaat uit een bijzondere voorman en zanger-acteur met de welluidende naam Oscar Valerius Kandinsky. Hij zorgt voor de teksten en meestal ook voor de muziek. Hij wordt muzikaal bijgestaan door Deborah van Hellem op viool, Lutgard Vermeulen op klarinet, Goss Bracque op gitaar en extra stemmen van o.a. Iris Haentjens.

Vreemde eend in de muzikale bijt

Onmiskenbaar is Hedera Helix in alle opzichten een zeer vreemde eend in de muzikale bijt. Men kan er ergens wat invloeden van Arbeid Adelt in ontdekken, van Nacht und Nebel en wellicht ook een heel klein beetje van Pas de deux. Misschien is de muziek van de groep nog het best te vergelijken met die van de Duitse groep Kraftwerk.

Theatraal kent de groep op het podium zijn gelijke niet, met illuster poppenspel, aan een wasdraad opgehangen pluchen konijntjes, rinkelende telefoons, veel aandacht opeisende danseressen. Een optreden van deze groep is meer dan een muzikale belevenis, het is een cabaretesk totaalproject, geleid en beheerst door podiumbeest Valerius. Deze artiest klinkt soms behoorlijk hypnotiserend en mengt zonder moeite zang en gedeclameerde poëzie. Het geheel komt daardoor behoorlijk mysterieus over, maar het verveelt nooit en blinkt uit door spelplezier en gedrevenheid.

Hedera Helix gaat met plezier de discussie aan of zo’n cd thuishoort bij het betere Nederlandstalige lied of niet. De meest conservatieve kleinkunstliefhebber zal het uitspuwen, de meest eigenzinnige muziekliefhebber zal het toejuichen. Radiomuziek is het natuurlijk absoluut niet en de meeste organisatoren zullen er zich niet aan durven wagen.

Ondanks dat hoort Hedera Helix toch echt wel thuis in een cultureel centrum waarbij u in een lekker zachte zetel kan genieten van een boeiend en intrigerend spektakel. Als u tenminste openstaat voor absurditeit en humor, en dat alles in de moedertaal.

GT