Na België-Italië wenste de Hollandse voetbaljournalist Jack van Gelder Marc Wilmots geluk, omdat de Belgische bondscoach erin geslaagd was om uit een aanbod topspelers een ondermaatse ploeg te creëren. Of die moeder van alle kritische uitspraken aan Wilmots’ adres al dan niet terecht is, maakt iedereen beter voor zich uit. Ongeacht het uiteindelijke resultaat van de “duivels” op dit EK ziet het ernaar uit dat een “over and out” voor de huidige bondscoach niet denkbeeldig is.

Of, achter de schermen, misschien al een voldongen feit. In die samenhang, denkend aan de komende WK-campagne, wierpen we een blik in onze glazen bol. Die schotelde ons een niet echt ver en evenmin denkbeeldig toekomstscenario voor. Of Wilmots na het EK zijn job nog zo zal koesteren als ervoor, is al een vraag. Een andere is wat de echte plannen zijn van Club Bruggevoorzitter Bart Verhaeghe als die straks ook wat meer dan een toekijkrolletje toebedeeld krijgt in het reilen en zeilen van de voetbalbond? Op de valreep slaagde hij erin Michel Preud’homme te vermurwen om nog een jaartje coach van de nieuwe landskampioen te spelen. Wel met dien verstande dat Michel veel bevoegdheden afschuift op Philippe Clement, zijn assistent-coach. Het zou kunnen dat het “jaartje” niet langer duurt dan de aanwezigheid van Club in de Champions League. En dat, na uitschakeling met de zegen van Bart Verhaeghe, de weg voor Preud’homme vrij komt om de Rode Duivels naar de eindronde van het WK 2018 te loodsen. Niet in de laatste plaats omdat hij zelf niet afkerig staat van een bondscoachkers op zijn indrukwekkende carrièretaart als én speler én trainer. Als onze glazen bol ernaast zit, zullen we dat grif toegeven als de tijd daar rijp voor is. Mocht hij gelijk hebben en krijgen, biedt dit krantje u nu al een voetbalprimeur aan.

Die ene titel

Intussen onthouden we uit de mediahype “ongeloof en ontgoocheling na België-Italië”, volgend op die over “onoverwinnelijkheid van een gouden generatie”, die ene titel in reuzenletters in Het Laatste Nieuws: “Tijd voor bezinning!” Het ganse vaderlandse voetbaljournaille én zijn opdrachtgevers in directies allerhande zouden er goed aan doen daar zelf als eersten op in te spelen, en de dans om verkoop- en kijkcijfers binnen nog normale grenzen te houden. Wie alleen al een kritische noot hoorde of las over de waanzin om een vliegtuig speciaal tricolore te schilderen, een navenant interieur voor “onze duivels” in te richten en een volledige bemanning op een rijtje te zetten om de voetbalhelden “avant la lettre” te eren, mag het ons laten weten. Kritiek komt blijkbaar pas als de steile verwachtingen niet ingelost worden en het eigen journalistieke zelfbeeld eronder lijdt. Zoals dat van VRT-coryfee Filip Joos, die vlak voor de “rampmatch” tegen Italië liet optekenen dat de Azurri, zelfs met alle geluk van de wereld, geen kans maakten om Europees kampioen te worden. De man zal wel even aan zijn “wijze woorden” teruggedacht hebben toen hij, samen met de duivels, de Italiaanse mist inging. Voor zover het hem troosten kan, hij stond niet alleen voor paal. “Als ik onze spelers bezig hoor en zie”, wist ook bondsvoorzitter De Keersmaecker, net voor hij in de eretribune in Lyon ging zitten, “zeg ik dat we dit tornooi moeten winnen.” Gelukkig voor alle herauten van en de dolgedraaide horden fans achter “tous ensemble” Europees kampioen, waren er nog de massaal gebruikte troostwoorden “de eerste match verliezen is niet dramatisch”. Daar brengen we begrip voor op, al hadden we liever massaal horen zeggen dat een oproep als “tijd voor bezinning” niet in dovemansoren is gevallen bij alle achter de tricolore vlag opmarcherende journalistieke, commerciële en andere volksmenners.