Match-nul is winst voor PS, en verlies voor Vlaanderen

Match-nul is winst voor PS, en verlies voor Vlaanderen

Hoe zou het met de PS zijn? We hoopten iets bij te leren uit de gesprekken van Vlaamse kranten met de twee linkerhanden van Di Rupo. Het Laatste Nieuws publiceerde zaterdag een interview van Jan Segers met Paul Magnette (PS). De Tijd sprak met Laurette Onkelinx, federaal PS-minister van 1999 tot 2014 en fractieleider van haar partij in de Kamer. Voorlopig lijkt het oppositieverhaal van de Franstalige socialisten er een van machteloosheid. Nog meer is het een status quo.

Magnette is burgemeester van Charleroi. Hij is ook minister-president van Wallonië. Een beetje spotten met Jan Jambon en Steven Vandeput die “op 21 juli in de houding staan naast koning Filip en koningin Mathilde om onze Belgische troepen te monsteren”, och God, dat doen wij hier ook. Maar zoiets doet maar weinig kiezers kantelen. Zijn conclusie dat “de N-VA zichzelf heeft gebanaliseerd… en deel uitmaakt van het Belgisch systeem” lijkt vooral wishful thinking. Magnette noemt die integratie in de Belgische structuren trouwens zelf “meer schijn dan werkelijkheid…”

“Een meerderheid van hun kiezers ligt niet wakker van de splitsing van België”, is nog zo’n losse flodder. Was dat in 2014 anders? Allicht niet. Niets wijst erop dat de Vlaams-nationalisten terrein verliezen aan de traditionele partijen, noch aan Groen of extreemlinks. Integendeel. De jongste peilingen wijzen op een communautaire en maatschappelijke radicalisering – met een plus voor Vlaams Belang. Maar de electorale positie van de N-VA staat onder druk.

Sociaal-economische kloof

De actualiteit toont aan dat de sociaal-economische kloof tussen noord en zuid de Vlamingen radicaliseert.

De repliek van de PS wekt medelijden op. Altijd weer vallen de PS’ers in dezelfde herhaling en dezelfde economische tegenspraak: “De groei, de investeringen: dat zit goed… Waar in Charleroi tien jaar geleden nog patattenvelden lagen, bloeien nu biotechbedrijven. Er heeft hier een mentale revolutie plaatsgevonden”, probeert Magnette ons wijs te maken. Tegelijk moet hij toegeven dat de Waalse werkgelegenheidsgraad erg laag blijft, dat Wallonië zelfvertrouwen en chauvinisme mist. Dat ze er meer Marc Couckes nodig hebben, en meer van die verzinsels…

De renaissance van Wallonië mag dan een verzinsel zijn, de stakingen zijn dat niet. “Heeft Wallonië zich de jongste maanden niet suf gestaakt?” Het antwoord van Magnette bevestigt alleen maar de kloof. “Vier op de vijf Walen herkennen zich niet in de regering-Michel. Het zou er dus nog moeten aan mankeren dat de Walen meer gestaakt hebben dan de Vlamingen.” Als een snuivende Onkelinx de toenemende verdeeldheid tussen de vakbondsvleugels betreurt, omdat die “kan bijdragen tot de splitsing van het land”, dan vergissen we ons beter niet: die smeekbede is gericht aan de gematigde Vlaamse vakbonden, niet aan de FGTB.

“Als deze regering zegt dat we straks tot 67 moeten werken, dan denkt Wallonië, met zijn hoge jeugdwerkloosheid: waarom?”, aldus Magnette. Ook voor Laurette Onkelinx is een vermindering van de arbeidstijd nodig: “Minder werken is de oplossing”. En met behoud van loon, natuurlijk.

Helaas voor de PS’ers herinneren de Vlamingen zich nog een beetje hoelang de PS federaal aan de macht was, en hoe de partij in 2014 werd opzijgeschoven na een bestuursperiode die eindigde met een begrotingstekort van 3 procent van het bbp en een staatsschuld van meer dan 100 procent. En toch blijft men bij de oude recepten: “Wij gaan die pensioenleeftijd op de onderhandelingstafel gooien. Zeker weten”, aldus Magnette. Eén probleemje: hiervoor moet de PS wel aan die tafel geraken.

Verkiezingen

De PS houdt volgens de jongste peilingen maar 25 procent over. Hun zwakke score is het gevolg van het succes van de communisten van de PTB van Raoul Hedebouw, een extreemlinkse partij die volgens Magnette “haar wortels heeft bij het Vlaamse Amada en de PVDA”. Er is nog een schuldige: de Franse PS van president Hollande. “Ze brengen ook ons in België grote schade toe. De gemiddelde Waal kijkt meer naar de Franse televisiezenders dan naar de onze.” Nog maar eens bingo voor de flaminganten: de PS legt pienter uit hoe groot de culturele kloof in dit land wel is. Ook onze media zijn niet dezelfde…

En Magnette verzint nog wel meer tegenstellingen, zelfs waar die er eens niet of nauwelijks zijn: “De Waalse beroepsbevolking groeit snel aan. In Duitsland neemt de bevolking af. Mocht dat ook zo zijn bij ons, dan was er hier werk voor iedereen”. Helaas voor Magnette, het verschil in de vergrijzing tussen Vlaanderen en Wallonië is erg beperkt. Als verklaring zelfs lachwekkend.

Dat is nog meer het geval voor zijn repliek op de transfers, die hij overigens niet ontkent (“die bedragen 5,5 à 6 miljard per jaar”): “Als Wallonië opbloeit, profiteert Vlaanderen daar mee van, want… als ik zondag naar de markt ga in Charleroi, kom ik thuis met een boeketje Vlaamse bloemen en met een zak Vlaamse kippenbillen.” Hoeveel economische onzin kan een mens uitkramen?

Magnette – de wanhoop nabij? – eindigt met een lofzang op wat Vlaanderen en Wallonië verbindt: feesten en vieren, “onze goesting, onze liefde voor terrassen en barbecues”.

Onkelinx

Ook Onkelinx heeft een wonderoplossing voor de financiële problemen van dit land. Geld tekort? Haal het bij de rijken! “Het Rekenhof heeft uitgerekend dat ons voorstel voor een vermogensbelasting zeker 2,3 miljard euro zou opbrengen”. Met dergelijke radicalisering (minder werken, vermogensbelasting) hoopt de PS de leegloop naar radicaal-links te beperken. Maar hoe meer de partij naar links opschuift, en “een soort Griekenlandje in het noorden” wil zijn (dixit De Wever), hoe groter de kloof met Vlaanderen wordt.

Het veto van Onkelinx tegen de N-VA (“Iedereen weet dat de N-VA voor ons geen partner is. Het is een zeer rechtse partij en ze zijn er voorstander van het land te laten ontploffen”) is al niet veel wijzer. “De Wever is een ziek man”, “zijn haat ten aanzien van de Franstaligen grenst aan de waanzin”, zei PS’er en Waals begrotingsminister Christophe Lacroix in La Libre Belgique. Hiermee doet de PS precies wat De Wever wil. Zichzelf in Vlaanderen onmogelijk maken.

De Franstalige socialisten gaan ervan uit dat ook Vlaanderen, en de N-VA in het bijzonder, geen kant op kan, omdat een nieuwe staatshervorming zonder de PS onmogelijk is.

Zo overleven de restanten van de nog grotendeels federale sociale zekerheid, de transfers, en het krakkemikkige België. Dat lijkt precies de bedoeling van de Waalse socialisten: baas in eigen huis, met de sleutel van het koninkrijk op zak.

En dan wachten tot de N-VA het slachtoffer wordt van enige verstrikking in het federale web.

Of er voor de N-VA in 2019 een klap zit aan te komen, is nog verre van zeker. De linkerzijde mag dan al hopen (en De Wever vrezen) dat een comeback van Vlaams Belang de socialisten terug in de regering brengt, weinig wijst erop dat die linkse partijen meer kiezers aantrekken.

De puinhoop van Optima belooft weinig goeds. Het rijtje onfrisse zaakjes met socialisten in de buurt wordt almaar langer. Nu komen ook Luc van den Bossche, John Crombez en zelfs Daniël Termont in moeilijke papieren. ‘Links lullen, rechts vullen’; volgens politicoloog Carl Devos pakken donkere wolken zich samen boven de sp.a. “Luid klinkt de verleiding der extremen”…

De N-VA is als sterke dribbelaar vaak aan de bal, maar de partij moet kunnen scoren. Er zal een genie nodig zijn om uit te kienen hoe en met welk samenspel dat kan. Een match-nul is winst voor de PS, en verlies voor Vlaanderen.

‘t Pallieterke


Tags assigned to this article:
2016-25Hoofdartikel

Related Articles

Waarom ik een klimaatscepticus ben (deel 2)

Bij de officiële klaagzang over het klimaat kunnen heel wat vragen gesteld worden. In het vorig nummer van dit blad

Hoe reageert Europa op een Brexit?

Laten we er even van uitgaan dat de Britten later deze maand daadwerkelijk beslissen uit de EU te stappen. Dat

Na Appelmoes komt Mengelmoes

Appelmoes heeft een meer dan waardige opvolger gekregen met “Mengelmoes”. Johan Waegeman, die in de jaren tachtig het kinderkoor De