Plenary session week 03 2015 in Strasbourg - Explaination of votes - Freedom of ex^ression in Turkey

Quid nunc met Vlaanderen?

“We moeten geen Vlaamse bourgeois zijn, maar Vlaamse leeuwen!”

Deze week stelde Europees Parlementslid Gerolf Annemans zijn nieuwste boek voor. Het actualiseert zijn vorige boek over Vlaamse onafhankelijkheid en wat hij graag de ‘Ordelijke Opdeling van België’ noemt. Hoewel hij na vele jaren in de Belgische politiek verhuisde naar het Europees Parlement, blijft zijn hart voor Vlaanderen kloppen. In ‘Quid nunc?’ rekent hij af met het misverstand rond confederalisme. Hij waarschuwt voor de zijden draad waaraan Brussel hangt, de verleiding van de Europese Unie en geeft tot slot Vlaanderen een strategie om de achterstand in ‘staatsvaardigheid’ op de Franstaligen in te halen. Een gesprek.  

‘t Pallieterke: de ondertitel van uw nieuwste boek is ‘Quid nunc?’. Waarom deze titel?

Gerolf Annemans: “Dat is een knipoog naar ‘de grote leider’, Bart de Wever. In het Latijn uiteraard. Quid nunc? Wat nu? Want het ziet ernaar uit dat de Vlaamse Beweging ernstige schade heeft opgelopen doordat de partijpolitieke vleugel zo verstrikt is geraakt in machtspolitiek en in hoofdzaak mee het Belgische verhaal is gaan schrijven. Daardoor heeft Vlaanderen een grote achterstand opgelopen ten opzichte van de Franstaligen, die onverminderd zijn doorgegaan met hun voorbereiding van het post-Belgische tijdperk, voornamelijk op basis van wat je ‘hun’ zesde staatshervorming zou kunnen noemen.”

‘t Pallieterke: is er dan zoveel veranderd sedert uw boek ‘De Ordelijke Opdeling van België – Zuurstof voor Vlaanderen’?

Gerolf Annemans: “Ja, uiteraard. Dat eerste boek over de ‘Ordelijke Opdeling’ was in 2010, herinner je. De Wever hield toen het been stijf om een staatshervorming af te dwingen en we klopten het wereldrecord regeringsonderhandelingen, want de Franstaligen wilden gewoon geen veranderingen. Tenzij wat details die op hun agenda stonden en die hun greep op Brussel en de Rand zouden vergroten.

Heel de wereld keek toe en iedereen ging ervan uit dat België op zijn laatste benen liep. Zowat overal werd over een plan-B gesproken, een post-Belgisch scenario. Ik kwam toen met dat eerste boek, over hoe we precies tot een onafhankelijk Vlaanderen konden komen en hoe we technische problemen moesten oplossen die daar bij zouden komen kijken. Het was een schot in de roos. In minder dan geen tijd kenden we vier herdrukken. Eén van de meest gekochte politieke boeken toen. Nadien kwam Di Rupo met een voor Vlaanderen heel nadelige staatshervorming. Maar het was nog niet gedaan, want dan kwam de N-VA op de proppen met iets wat Hugo Schiltz nooit had gewaagd: een regeringsdeelname zónder enige vorm van staatshervorming… Tijd dus voor een actualisering van het project ‘Ordelijke Opdeling’.”

‘t Pallieterke: is de roep naar Vlaamse onafhankelijkheid verdwenen? Of het momentum zelfs?

Gerolf Annemans: “Nee. Ik geloof nogal sterk in historische grondstromen. Het momentum van 2010, en dat van 2014, was natuurlijk hopeloos verknoeid. Maar het is niet omdat de N-VA om tactische redenen de voorkeur heeft gegeven aan wat ik, in vergelijking met de idealen van een onafhankelijk Vlaanderen, een ordinaire machtsdeelname zou willen noemen, dat ze daarmee de feiten heeft stilgelegd. De lava van de Belgische verglijding naar het statuut van een ‘failed state’ stroomt onder de schone schijn van de pracht en praal van Brackes Kamervoorzitterschap gewoon verder. België zogenaamd goed besturen, verandert niets aan de aloude wijsheid van de Vlaamse Beweging dat België gewoonweg niet goed te besturen valt.”

‘t Pallieterke: u gelooft niet in het Belgisch confederalisme van de N-VA, maar toch bent u geen tegenstander van een welbegrepen confederalisme…

Gerolf Annemans: “In dit boek ga ik zeer grondig in op het begrip confederalisme. Het is in mijn ogen in de eerste plaats een goed concept van samenwerking, maar wel nog steeds een eenheid, dus, zowel voor België als voor de Europese Unie niet per definitie een oplossing. In feite voor België allerminst.

Dat leg ik natuurlijk veel langer en zo gedetailleerd en academisch mogelijk uit in mijn boek. In de Belgische context is nu zowat iedereen langs Vlaams kant gewonnen voor iets dat ze “confederalisme” noemen in een of andere vorm. Erg chaotisch allemaal, zo blijkt. Volgens mij is het begrip misbruikt en dient het vooral om de machtspartijen het ‘comfort’ van de onduidelijkheid te geven.”

‘t Pallieterke: denkt u dat de Franstaligen bereid zijn om ooit te onderhandelen over het einde van België? Kan het allemaal even vlot gaan als bijvoorbeeld met Tsjechië en Slovakije?

Gerolf Annemans: “Ach, weet u, ik ben het een beetje moe altijd te moeten uitleggen dat het vlot en dat het ‘zonder problemen’ zal gaan, alsof ik dat vooraf zou dienen te bewijzen voordat onafhankelijkheid een valabel alternatief zou kunnen zijn. Natuurlijk ga ik de mogelijke problemen niet uit de weg, maar ik zeg er ook bij welke oplossing of oplossingen eraan kunnen gegeven worden. Ook en zelfs inzake Brussel, dat eveneens één van de zogeheten struikelstenen is die volgens de weldenkende elite voorafgaand opgelost moeten worden. In de meeste van die discussies heb ik geleerd dat men niet naar oplossingen zoekt, maar dat men die problemen misbruikt om de – in mijn ogen voor de hand liggende – onafhankelijkheid van Vlaanderen als zijnde onmogelijk van de hand te kunnen wijzen. Dat ze daarmee zonder discussie een waardevol toekomstproject van tafel vegen, is wellicht hun eigenlijke bedoeling. Dit is hoe dan ook allemaal een illustratie van de beschamende armoede van het intellectuele debat in Vlaanderen.”

‘t Pallieterke: u lost Brussel niet, in tegenstelling tot andere voorstanders van Vlaamse onafhankelijkheid. Waarom?

Gerolf Annemans: “Waarom zou ik Brussel moeten lossen? Zijn wij Vlamingen dan zo bang van uitdagingen, van problemen of moeilijkheden die vragen om een oplossing in plaats van een vaandelvlucht? In mijn boek doe ik dat nog eens van naaldje tot draadje uit de doeken. Samengevat: we gaan onze hoofdstad niet uit ons moederland proberen weg te knippen. Bekijk een landkaart. Ze ligt er middenin. Waanzin dus. Geen enkel volk zou dat doen. Bovendien hebben wij al onze Vlaamse instellingen daar gevestigd, en weliswaar is het geen visitekaartje, maar wel een venster op de wereld. Een krakkemikkig venster, maar dat is nu juist de uitdaging die uitgaat van mijn republikeins staatsproject. En ik heb mijn Brusselhoofdstuk geschreven op het moment van de Brusselse aanslagen, dus in het volle besef van de problemen. Brussel is vol met problemen, maar lopen we weg van de logische en visionaire elementen van onze toekomst omwille van problemen? Neen toch?! Handen aan de ploeg, zeg ik. In mijn ogen is alleen Vlaanderen in staat die problemen op te lossen. Stop de Vlaamse zelfgenoegzaamheid. We moeten geen Vlaamse bourgeois zijn, maar Vlaamse leeuwen!”

‘t Pallieterke: wat met de Belgische staatsschuld? Kan die volgens u ooit op een redelijke manier gesplitst worden?

Gerolf Annemans: “Dat is nog zo’n voorbeeld. Vanzelfsprekend is de Belgische staatsschuld een serieus probleem. Het is een van de hoogste van Europa. Maar ze illustreert perfect waarom we uit die Belgische constructie wég moeten. De staatsschuld trekt ons Vlamingen naar de buurt van de achterblijvers, ergens tussen Italië en Griekenland. Dat is toch ongehoord! Welnu, in plaats van daar uit te besluiten dat we naar onafhankelijkheid moeten, liever vandaag dan morgen, komen Vlaamse beleidsverantwoordelijken met die staatsschuld aandraven om te zeggen dat we níét naar een opdeling van België kunnen gaan omwille juist van die staatsschuld. De wereld op zijn kop. Ook hier geldt: onafhankelijkheid is nodig en de kwestie van de staatsschuld is trouwens niet zo ingewikkeld. Ik heb reeds in mijn eerste boek uiteengezet hoe ik dat oplos via een akkoord over een gemeenschappelijk agentschap en een waarborg van de opvolgerstaten. Vrij eenvoudig. En de Vlamingen moet gebruik maken van dat akkoord om politieke eisen door te drukken. De Rand, de opheffing van de reststaat België, die niet door de Wallobrux-constructie mag worden verdergezet, et cetera. Allemaal in detail uitgelegd in deze twee opeenvolgende boeken.”

‘t Pallieterke: waar zit volgens u het kantelpunt of het kantelmoment om Vlaanderen op weg te zetten naar zijn onafhankelijkheid? Kan het Vlaams Parlement hierin een rol spelen?

Gerolf Annemans: “We moeten inderdaad gebruik maken van onze bestaande instellingen, zoals wat mij betreft het democratisch verkozen Vlaams Parlement, als voertuig van onze staatkundige ambitie. We moeten de methode dus niet gaan zoeken, want we hebben ze in feite al. We moeten het natuurlijk verbouwen van een brave tweede viool in het Belgische orkest tot een dirigent van onze Vlaamse toekomst. Dat zal even wennen worden, want we hebben momenteel niet de geschikte staatsmannen of staatsvrouwen.”

‘t Pallieterke: is de EU een hindernis voor een onafhankelijk Vlaanderen?

Gerolf Annemans: “In mijn visie op Europese samenwerking ligt het accent en trouwens ook de politieke macht bij de lidstaten en niet bij niet-verkozen kwasten à la Juncker en consorten. De huidige EU beschouw ik dan ook niet als legitiem en al zeker niet om de toekomst van de lidstaten te bepalen. Dat neemt niet weg dat ik ervoor pleit de huidige Europese Unie en haar leiderschap niet te onderschatten. Ik heb daar vanuit de fractie van Marine Le Pen en Geert Wilders een erg goed zicht op. De EU zal geen middel schuwen om de bestaande machten aan de macht te houden en dus tegen iedere vorm van onafhankelijkheid te ageren. In mijn boek geef ik aan de hand van een plejade van gerichte vragen in het Europees Parlement weer hoe en met welk een dedain de Europese Commissie de gebeurtenissen in Catalonië, Schotland en Vlaanderen de afgelopen jaren heeft behandeld. Ik aarzel niet om van een vorm van politieke geweldpleging en chantage te spreken in dit verband. De slotsom is evenwel na grondig onderzoek: tegen de daadkrachtige en ondubbelzinnige politieke wil van het Vlaamse volk is de EU niet opgewassen.”

‘t Pallieterke: is dit uw laatste boek over dit onderwerp?

Gerolf Annemans: “Ik hoop het van harte. Ik ben tot alle inspanningen bereid indien nodig, maar op basis van het plan dat met het eerste en nu met dit tweede boek voorligt, kan in principe de weg naar de onafhankelijke republiek Vlaanderen rustig en feilloos uitgetekend en afgelegd worden.”

KvdP

 

2016-25_11_Praten met Gerolf Annemans - cover boek (Medium)Gerolf Annemans, “De Ordelijke Opdeling van België – Quid nunc?”, Uitgeverij Egmont, 2016. 273 blz.;

Prijs: 15 euro + 3,50 euro verzendkosten.

Bestellen kan via de webwinkel van ’t Pallieterke of telefonisch.

ISBN 978-90-78898-44-3.