Met een knipoog naar de Afrikanerdichter Jan Celliers

opgedragen aan een Vlaams-nationale bewindsman die óók Jan heet

 en Jan met de pet mag meelezen.

 

Ik hou van een Jan die zijn man kan staan,

die communautair zijn gang durft gaan,

een Jan die niet wijkt als het lastig lijkt

om voor ’t volk dat hem koos door een vuur te gaan.

Ik hou van een Jan die optreedt als tolk

van wat er leeft onder het Vlaamse volk

en die als ’t pas geeft, buiten de lijntjes kleurt,

al wordt daar wellicht een lintje mee verbeurd.

Ik hou van een Jan die nog vechten kan

voor wat er van tel is voor de kleine man

aan wiens vertrouwen hij zijn postje dankt

én zijn aanvaarding door de tricolore clan.

Ja, ik hou van een Jan die zijn man kan staan,

die zich zo maar niet uit zijn lood laat slaan,

die verder dan zijn wijsneus lang is kijkt,

die niet voor francofone dreiging wijkt,

maar vrank en vrij voor Vlaanderen vrij wil gaan!

Hector van Oevelen