2016-29_01_Maarten-AlexanderDC (Medium)En wat is het Vlaamse Plan B?

Amper een week na Quatorze Juillet en de vreselijke aanslag in Nice, is het alweer aan ons onzalige belgenland om ‘feest te vieren’. Iedereen houdt zijn hart vast, in de hoop dat er geen islamist of gestoorde gek zich geroepen zal voelen iets gelijkaardigs uit te halen. De beslissing van Jan Jambon en de regering om de festiviteiten te laten doorgaan is niet meer dan logisch: anders zijn het de terreurzaaiers die voortaan de agenda bepalen, een optie waar geen zinnig mens voor kan kiezen.

Ook in aanloop naar 21 juli zijn sommigen bezig met een nieuwe guerrillatactiek tegen alles wat Vlaams is. Blijkbaar voelen de nieuwe belgicisten bij de VLD zich plots sterk genoeg om het hoofd boven de loopgraven te steken en onverbloemd op te komen voor de versterking van België. Zoals Alexander de Croo bijvoorbeeld, die wil dat evident Vlaamse bevoegdheden zoals milieu en mobiliteit opnieuw op het federaal niveau worden gebracht omwille van ‘efficiëntie’.

 ‘Lone wolf’

Laten we duidelijk zijn: dit is geen losse flodder van een ‘lone wolf’ binnen de VLD. Dit is een onderdeel van een lang voorbereide strategie van de liberalen om resoluut voor België te kiezen en tégen de belangen van Vlaanderen. Gwendolyn Rutten is een volbloed belgiciste en heeft dat sinds haar aantreden meteen duidelijk gemaakt: het confederale streven van de VLD ging op de schop en bij de lijstvorming kregen de voorstanders van ‘meer België’ opvallend prominente plaatsen op de lijst.

In Vlaams-Brabant was dat bijvoorbeeld het geval met Tim Vandenput, de 45-jarige burgemeester van Hoeilaart. Vandenput is een emotionele Belg, die zijn lokaal succes in niet-geringe mate te danken heeft aan francofone kiezers en om die reden steeds heviger op zijn Belgisch elan doorgaat. Hij kreeg van Rutten de prominente tweede plaats op de Kamerlijst, zodat de meer Vlaamsvoelende en ervaren Luk van Biesen (ex VU) zich tevreden moest stellen met de vierde stek. Dankzij het stemmengewicht van Maggie de Block raakte brave Van Biesen toch nog verkozen.

Het is Vandenput die nu samen met De Croo junior de trekker mag worden van de herfederaliseringsgedachte bij de VLD, kortweg Plan BE. We mogen er donder op zeggen dat Rutten dit duo alle ruimte en krediet zal geven. De VLD-campagne wordt één langgerekt pleidooi voor het herstel van het “onrechtmatig” leeggezogen Belgisch niveau, waardoor dit land beleidskracht en daadkracht zou missen. Uiteraard zal deze campagne gelardeerd worden met alle denkbare emotionele toeters en bellen, zoals het tricolore duivelsgevoel. De VLD zal daarvoor gewillige bondgenoten vinden bij de groenen en de socialisten. CD&V zal een middenpositie innemen en uitbazuinen dat een nieuwe staatshervorming niet prioritair is, maar tegelijkertijd stellen (zoals Wouter Beke nu al doet) dat een herfederalisering ongewenst is.

Groen

Grote vraag is: wat zullen de Vlaamsgezinde partijen als N-VA en Vlaams Belang daar tegenover plaatsen? Zullen ze de moed hebben een krachtig en wervend verhaal uit te werken dat de kiezers warm kan maken voor de Vlaamse zaak? Dan zullen ze toch uit een heel ander vaatje moeten tappen dan het erg academisch discours dat we afgelopen donderdag voorgeschoteld kregen op Terzake. Daar zagen we een debat tussen Kamerlid Hendrik Vuye, die bij de N-VA de opdracht kreeg om het communautair programma van zijn partij aan te scherpen, en Kamerlid Kristof  Calvo, de superbelg van Groen. Men zal ons niet van veel sympathie kunnen verdenken voor Calvo, maar we kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat deze anti-Vlaamse Alva het debat van Vuye op kousenvoeten gewonnen heeft. Hendrik Vuye was donderdag niet alleen stukken te braaf, te defensief en te hoffelijk, bovendien miste hij een bevlogen idee, minstens kon hij het niet met overtuiging onder woorden brengen.

Als de Vlaams-nationalisten in 2019 de verkiezingen willen winnen, dan zullen ze dus op een veel krachtiger manier moeten uitpakken met het alternatief dat ze willen aanbieden en dat is heel iets anders dan wat fezelen over een ingewikkelde staatsstructuur en homogene bevoegdheidspakketten. Beide Vlaamsgezinde partijen zullen bovendien bereid moeten zijn om van dit Vlaamse project minstens ten dele de inzet van de verkiezingen te maken, zo niet zullen zowel de N-VA als het Vlaams Belang aan geloofwaardigheid inboeten.

Confederalisme

Vraag is ook wat deze partijen achter de hand zullen houden als Plan A van de N-VA, met name het confederalisme, niet zal blijken te werken. Het confederalisme kan dan wel een goedbedoelde strategie zijn om België verder uiteen te trekken, het is nogal naïef te denken dat er daarvoor zowel aan Vlaamse kant als aan Franstalige kant zomaar een meerderheid zal gevonden worden. Stel dat de N-VA in 2019 een even belangrijke partij blijft als vandaag (en dat is mits wat marketing nog steeds perfect mogelijk), zal deze partij dan hetzelfde doen als in de huidige bestuursperiode, met name vaststellen dat ze geen bondgenoten vindt en opnieuw een beleid ondersteunen van vijf jaar communautaire stilstand?

Laten we een tweede veronderstelling maken en even luidop dromen. Stel dat een verstandig Vlaams Belang erin slaagt uit het electorale dal te kruipen en dat niet zomaar doet ten koste van de N-VA, maar vooral ten koste van de niet-Vlaamsgezinde partijen. Ook dat is niet helemaal denkbeeldig gezien de blijvende immigratiedruk en de tendensen die we in heel Europa zien. En stel nu dat die twee partijen tot ieders verbazing erin slagen om samen de helft van de zetels te veroveren in het Vlaams Parlement. Het lijkt misschien vermetel dit te veronderstellen, maar is het niet de plicht van de Vlaamsgezinde partijen om zo’n scenario voor te bereiden en minstens als hypothese te voorzien?

Want als op dat moment die partijen de handen in mekaar slaan en samenwerken, dan wordt plots heel veel mogelijk. Dan komen we heel dicht bij de Catalaanse en Schotse scenario’s waarbij voorzien wordt dat het deelstaatparlement eenzijdig de onafhankelijkheid uitroept. We vragen natuurlijk niet dat de N-VA vooraf al haar kaarten op tafel legt en daarmee zichzelf in de voet schiet, maar minstens zou de partij een ‘Plan BE’ moeten uitwerken voor het geval dit scenario zich voordoet.

Franstalige toppolitici hebben de voorbije jaren intensief overleg gepleegd met journalisten en academici om zich voor te bereiden op de mogelijke ontbinding van de Belgische staat. Ze staken dat zelfs niet onder stoelen of banken. La Laurette koketteerde er openlijk mee in het parlement. Is het dan te veel gevraagd van beide Vlaamsgezinde partijen om zich eveneens voor te bereiden op dit scenario en achter de schermen een concreet stappenplan uit te werken?

De VLD heeft haar ‘Plan.be’, haar herstelplan voor België, op tafel gegooid, tot grote vreugde van de Antwerpse politicoloog Dave Sinardet. Het is aan de twee Vlaamsgezinde partijen om hard te werken aan een doordachte maar tegelijk ook voldoende populistische tegenstrategie. Het regime heeft dit land bewust zodanig complex gemaakt dat de meeste Vlamingen een afkeer hebben gekregen van staatshervormingen of ten minste erg onverschillig zijn geworden voor dit debat. Daarom is het de hoogste tijd dat de Vlaamsgezinde partijen een hoopgevend en helder project naar voren schuiven dat de kiezer opnieuw enthousiast kan maken. We wensen hen hierbij veel ijver en inspiratie toe.