Praten met Michael Discart

Praten met Michael Discart

“Klompendansen mag, maar niet als hoofdschotel”

Michael Discart is jong, flamingant, zorgverlener, homo en wil meer jong bloed bij de Vlaamse Volksbeweging. Hij werd Vlaamsgezind aan de band bij vliegtuigbouwer SABCA in Evere. De arbeiders waren Vlamingen, elke stap hoger werd Franser. Discart is van de generatie die niks heeft met volksdansen, cantussen en zwart-geel van hoed tot ondergoed. Hij looft de radicaliteit van de Catalanen en de Schotten en denkt dat tam Vlaanderen met een schok onafhankelijk zal worden na de zoveelste en allerlaatste provocatie van de Franstaligen.

Heeft Jong en Vlaams (JeV), de prille jongerenvleugel van VVB, pamfletten, een beginselverklaring, een menu op papier? Neen, schudt Michael Discart, en wijst naar de Apple voor zijn neus: “Daar staat alles, de jeugd houdt niet van druksels.” Hij is net terug van een radio-interview bij de VRT. Waarom? “Ik steek sedert een reportage over het Zangfeest van 2014 waarin ik het woord kreeg – en die evenwichtig was gebracht door de journalist – in hun kaartenbak, (lacht) waarschijnlijk in de map “Jonge flamingant”, daarom.” Michael Discart werd gepolst naar zijn mening over de peiling van VTM met slechte uitslagen voor N-VA, CD&V en Open Vld en hoe hij de vijftigste verjaardag van het OVV zag: “Ik had een goede indruk van de journalist, wat zelden zo is. De VRT en de kranten zetten stelselmatig flaminganten neer als marginalen, verzuurden, reactionairen. Op de IJzerwake of de IJzerbedevaart, of wat er van rest, zal de persman steeds een incident uitvergroten. Ik denk aan de Belgische vlag die in 2014 letterlijk voor enkelen aan de toegang van de IJzerwake als voetmat diende. Op zich een stommiteit en bijkomstig op die politieke massabezinning. Niet voor de cameramensen van de Vlaamse zenders, want dat is gefundenes Fressen om flaminganten belachelijk te maken.”

Michael Discart is stamboek- noch beroepsflamingant; vader en moeder waren arbeiders en overtuigd antipolitiek: “Mijn ouders en zus begrijpen niet waarom ik mij engageer bij de Vlaamse Volksbeweging, onbezoldigd vrijwilliger ben en pleit voor Vlaamse macht. Dat is jammer, maar doet mij niet afwijken van het pad dat ik volg sedert 2007.” Michael Discart, geboren in Zichem, het dorp van De Witte, trekt na de humaniora, die geen succes werd, naar de lopende band bij vliegtuigbouwer SABCA in Evere.

‘t Pallieterke: wat is uw hogeschool van het flamingantisme?

Michael Discart: “Ik wist bij SABCA snel dat het onrechtvaardig was. Aan de band stonden Vlamingen, in de kantoren zaten Franstalige bazen, en de vakbonden deelden jobs uit als je een lidkaart kocht van ACV of ABVV. In 2007 stond de splitsing van BHV vooraan in het nieuws en ik zocht op YouTube waarom die kwestie zoveel kabaal veroorzaakte. Wat ik ontdekte, sloot aan bij mijn ervaring als Vlaamse arbeider. Een Vlaming is een tweederangsburger en dat deed mij politiek ontwaken. Ik zocht uit waar ik kon helpen om die scheve toestand te keren en belandde bij de Vlaamse Volksbeweging na contacten op een Brusselse 11 juliviering. Partijen zeggen mij weinig. Je moet van hen slaafs de uitgestippelde lijn volgen en de vrijheid van spreken is beknot.”

‘t Pallieterke: u bent zorgverlener…

Michael Discart (enthousiast): “Ja, in een instelling van het OCMW van Leuven. Ik heb mij een jaar omgeschoold bij de VDAB. Het bandwerk bij SABCA was duidelijk niet mijn ding. Het werk is hard in Leuven, met één man of vrouw meer ‘s morgens zou het voor de zorgbehoevenden en de verzorgers aangenamer zijn.”

‘t Pallieterke: vindt u jongeren?

Michael Discart: “Alle partijen en alle verenigingen vergrijzen, want de jonge mensen leiden levens die versnipperd zijn in werk, gezin, ontspanning, dus het oogmerk om een jongerenvleugel aan VVB te koppelen is taai. Ik heb een tiental jongeren bereid gevonden om mee aan de kar te duwen en de nieuwe generatie is handig op het internet, in de sociale media. Zij weet hoe betere filmpjes op YouTube te zetten en zo groeit een moderne actie.”

‘t Pallieterke: en het programma?

Michael Discart: “Wil je jonge mensen bereiken dan moet je de oude thema’s verbannen. De strijd tegen de verfransing doet vandaag niemands hart vlammen. Wij trachten aan te tonen hoe sterk Vlaanderen staat, bijvoorbeeld met zijn export; 85 procent van de Belgische uitvoer. Wij zijn de sterkste deelstaat op talrijke vlakken, echter wij gedragen ons als underdogs, dus trots op eigen benen staan is ons leidmotief. In Barcelona zie je op elke straathoek mannen en vrouwen, meestal van linkse signatuur, die getuigen, in discussie met passanten, voor de Catalaanse onafhankelijkheid. Zo zijn Vlamingen helaas niet en bij ons zal die stap pas gezet worden na een zoveelste stommiteit van de Franstaligen, die de Vlamingen zo provoceren dat de algemene houding wordt: “Dit is de druppel te veel”.”

 

Vakbondsafgevaardigden: koffie en kletsen

Michael Discart is niet verbaasd over de groeiende kritiek op de vakbonden, hun conservatisme en gebrek aan werkelijkheidszin: “Ik zag bij SABCA de vakbondsafgevaardigden gans de tijd stoken tegen de bazen, stokken in de wielen steken, alsof het niet veel beter zou zijn om samen te werken met de fabrieksleiding. De syndicaten denken in de eerste plaats aan hun eigen positie en de délégués zag ik uren koffiedrinken en kletsen in hun kantoortje. Ik ben homo en werd om die reden heimelijk en openlijk gepest, bracht de vakbond op de hoogte maar die zette geen stap om dat mee te keren. Ik kwam binnen bij SABCA omdat ik op café een ACV-militant tegen het lijf liep die mij, mits het aanschaffen van een lidkaart, een job aanbood. Hij zei mij ook dat ik naast een rooie zou werken. Die mannen beheersen de vloer van de fabrieken voor hun eigen belang.”

 

‘t Pallieterke: is België een failed state?

Michael Discart (lacht): “Dat weet ik al tien jaar voor het bon ton wordt om dat zuchtend als columnist of beleidsverantwoordelijke rond te bazuinen. Kijk naar de soap met de cipiers, de rommel bij de NMBS, elke dag brengt een nieuwe situatie aan die rottend uitbarst na decennia van ontkenning, compromissen, halfslachtigheid. Al die blitse woorden, ik baal ervan. Denk aan samenwerkingsfederalisme… Dat zijn woorden, woorden zonder toepassing in de praktijk. Noord en zuid moeten hun eigen weg kiezen. Vlaanderen kan een nieuw Denemarken worden.”

‘t Pallieterke: concreet, hoe lokt u de lauwen?

Michael Discart: “Niet met zangkoren en grote speeches, wel met een leuke sfeer waar gezellig en gemeenschappelijk gefeest wordt. Dit jaar hield JeV op 2 juli een “Feest met het Beest”-fuif voor de Vlaamse feestdag met een jenever-tonic-bar in het centrum van Antwerpen. Wij willen tonen dat wij ten eerste Vlaamsgezinden zijn en ten tweede volop leven als jongeren van 2016. Dat bereik je niet met een traditionele viering, en ik laat iedereen daarin vrij, op het Conscienceplein voor de overtuigden, want zo sta je jaar na jaar stil.”

‘t Pallieterke: de jongeren zijn bezige baasjes…

Michael Discart: “Je moet vandaag zo ontzettend veel keuzes maken, veel meer dan vroeger. De jongeren zijn bezig, voornamelijk voor hun eigen ding, en missen het globale beeld. Daar kan JeV helpen. De Vlaamse jongeren zijn, zoals de volwassenen, een soort apart. Ik verwijs opnieuw naar Catalonië, daar is veel minder gedoe over de eigen identiteit. Die wordt ginder als normaal gezien en rustig verdedigd. Hier is de Vlaamse identiteit voor veel spraakmakers, opinievormers, journalisten en duiders onaanraakbaar, een taboe, een vijand. Begrijpe wie kan. Ook wie aandacht voor het eigene, voor het volk opeist, wordt veroordeeld tot de hoek van politiek rechts. Ik ben verrast over het aantal linksen en communisten dat de Catalaanse strijd voert. De Scottish National Party heeft evenzeer een progressief profiel. Ik zie zelden vijanden om mij heen, ik respecteer andermans mening en discussieer graag om diverse standpunten uit te klaren. De grondlijn van JeV is: jongeren overtuigen dat het Vlaams-nationalisme een positieve, open kracht is. Wij vormen nu een ploeg van vrijwilligers, die opiniestukken schrijft rond onderwerpen als geld en economie, monarchie en democratie, Vlaanderen en België, en die op het net zet of aanbiedt aan de kranten en tijdschriften.”

‘t Pallieterke: waar staat u op de lijn tussen links en rechts?

Michael Discart: “Dat hangt af van het thema. Bijvoorbeeld armoede in Vlaanderen kan niet. Wij leven in één van de meest welvarende landen ter wereld, dus moet de herverdeling fout zijn. Communautair ben ik rechtlijnig, eerder dan progressief of conservatief. Voor mij is het van jaar tot jaar, van incident tot incident, duidelijker dat het einde van deze staat dichterbij komt. Ik bereid mij voor op de Vlaamse onafhankelijkheid.”

‘t Pallieterke: is de verpakking van veel Vlaamsgezindheid versleten?

Michael Discart: “Zeker en vast. Hoeveel saaie nieuwjaarsrecepties organiseren onze honderden verenigingen? Begin toch niet om 10 uur ‘s morgens met slappe broodjes als toetje. Lol, sfeer moet er zijn, dus doe het ’s avonds, en zorg voor een goede dj. Te veel Vlaamsheid is verstoft. Jürgen Constandt, algemeen directeur van VNZ, zei mij na de nieuwjaarsreceptie VVB Nieuwe Stijl: “Volgend jaar breng ik mijn vrouw mee”. Zo moet het. Flamingant zijn is geen voorspel van een begrafenis met drie celebranten. Als ik kon, maar ik moet dus toegevoegde waarde vinden voor zo’n plek, stond ik bij de ingang van Rock Werchter of Tomorrowland, bij het volk van de toekomst.”

 

Een homo ziet meer

Michael Discart is apart, homo’s bij flaminganten, het is er van bij de start van de Vlaamse Beweging. Zeldzaam zijn zij die het openlijk tonen en dat doet hij: “Door mijn geaardheid zie ik anders, voel ik anders en zie ik meer schijnheiligheid in de maatschappij. Deze generatie is verdraagzaam en de discriminatie is sterk verminderd. De subcultuur van homo’s is leerrijk. Ik reisde tweemaal met mijn partner Dimitri naar Tel Aviv en dat was heerlijk, want het is een populaire vakantieplek voor homo’s. Per toeval beleefde ik de viering van de Israëlische onafhankelijkheid en ik zag hoe eensgezind de Israëli hun land leiden en organiseren. Tel Aviv is een prachtige stad, tolerant en zeer veilig. Jan Jambon en Alexander de Croo kunnen er veel opsteken over de beveiliging en de controle van een luchthaven. Als je rondkijkt en praat met de Israëli en hun kant van het verhaal hoort, dan kom je automatisch tot de vraag waarom de Arabische wereld geobsedeerd is door dat landje, amper een korrel groot in de grote moslimsamenleving van Marokko tot Pakistan.”

 

‘t Pallieterke: de jeugd zou de belgitude omhelzen…

Michael Discart: “Neen toch… Dat is wensdenken. Ik zie jonge en oude Belgen, Vlamingen, wel zwaaien met de driekleur van Jupiler. Op zich een ontwijding en een schande, en dat is oppervlakkig sentiment gedreven door motieven die niks te maken hebben met unitaire of andere politiek.”

‘t Pallieterke: verkleuren de Vlaamse steden?

Michael Discart: “Een zesde van de burgers van Vlaanderen heeft vandaag buitenlandse wortels. Ik betreur dat de nieuwelingen zich afzonderen in getto’s. Dat is weliswaar zeer menselijk, maar dat leidt niet tot een gezonde samenleving. Ik bouwde een woning in Heusden-Zolder, een oude mijngemeente met een grote allochtone bevolking. De Turken kopen hun brood bij de Turkse bakker en hun vlees bij Turkse slager, dat is toch van de zotte. Het is een moeilijk thema, echter, ik werk eraan om de muren tussen ons en die subgroepen te slopen. Tot in het recente verleden zijn er zware fouten gemaakt in het immigratiebeleid, dat bemoeilijkt een rationele, nuchtere aanpak, maar een herijking dringt zich op.”

‘t Pallieterke: u leest Herodotus, de eerste grote geschiedkundige…

Michael Discart: “Ik ben gefascineerd door de opgang en de neergang van de grote rijken in het verleden; daaruit kunnen lessen getrokken worden voor het heden. De levensduur van keizerrijken en koningshuizen wordt almaar korter. Tot aan de moderne tijd was hun leeftijd makkelijk duizend jaar of meer. België gaat naar zijn tweehonderdste verjaardag, maar of het land 2030 zal halen, betwijfel ik zeer. Geschiedenis boeit mij, en ik zoek tegendraadse titels en thesissen. Ik lees nu een boek over de impact op de moslims van de kruisvaarten en de kruisvaarders. Te veel geschiedenis wordt gebeiteld en geschreven door de overwinnaar.”

‘t Pallieterke: hoe moet het verder met Europa?

Michael Discart: “Anders dan hoe de Europese Unie het vandaag aanpakt, met een overdaad aan wetten en reglementering. Ik ben voor Europa, nogal wiedes, echter, een Europa van de grote lijnen, bijvoorbeeld een waarin de infrastructuur samen wordt ontworpen, een waarin het milieu samen wordt gesaneerd, een waarin de legers samenwerken tegen bijvoorbeeld de Russische beer. De Amerikanen zullen hoe langer hoe minder aanvaarden dat wij ons verstoppen achter hun brede rug.”

‘t Pallieterke: en Nederland?

Michael Discart: “Vlamingen overtuigen van de onafhankelijkheid is een zware opdracht, dus er mag geen verwikkeling zijn door de hunkering naar een Groot-Nederland, dat is voor de zeer verre toekomst, misschien. Wel zijn er veel raakvlakken of te vormen raakvlakken op economisch, infrastructureel en cultureel vlak. Of een Chinees schip naar Antwerpen of naar Rotterdam vaart, mag niks uitmaken. Wij zijn één grote portuaire structuur in de delta van Schelde, Maas en Rijn.”

‘t Pallieterke: u tracht op activiteiten van uiteenlopende Vlaamse organisaties aanwezig te zijn…

Michael Discart: “Netwerken is voor jonge mensen belangrijk. Ik ben van nature een bruggenbouwer en ik weet uit ondervinding dat ietsje te gemakkelijk wordt gedacht dat Vlaamsgezinden één grote familie vormen. Dat is slechts gedeeltelijk waar, want er zijn zoveel groepjes, clubjes, strekkinkjes, voorzitters en protocolmeesters in de Vlaamse zuil, dus veel om kennis mee te maken. Wij kijken naar alle schakeringen van het Vlaamse spectrum: NSV, VNJ, KVHV, Jong N-VA, Vlaams Belang Jongeren. Ik heb tot nu veel tijd gestopt in het opbouwen van contacten.”

Frans Crols

 

 


Tags assigned to this article:
2016-27Op de praatstoel

Related Articles

De black-out na de ‘Pax Electrabel’

Het risico dat belangrijke delen van het land de komende winter zonder stroom vallen, heeft vele oorzaken. Eén ervan wordt

Lawrence Urbain lanceert ‘De Chrono-Crisis’. Een gesprek.

Treuren of juichen over de Europese economie? In Rome troepte het betere Europa samen om de zestigste verjaardag van het

Vijf moorden en het Krijtje

Vijf moorden en het Krijtje Niet alleen door de verkiezingen was vorige weekeinde memorabel. Op zaterdag 24 mei stormde een