Minder goedlachs

Alexander van der Bellen, de groene ‘onafhankelijke’ presidentskanidaat, die het na de geannuleerde verkiezingen – wegens onregelmatigheden – opnieuw mag opnemen tegen Norbert Hofer van de FPÖ, heeft blijkbaar besloten deze keer iets forser uit de hoek te komen. Mogelijk speelt de frustratie van het (vooralsnog) nipt gemiste presidentschap hem parten. Op televisie verklaarde de nu iets minder goedlachse opa dat hij – mocht hij toch nog president worden – Hofer en ook FPÖ-voorman Heinz-Christian Strache nooit zou inzweren als (eerste) minister, als de FPÖ de sterkste partij zou worden bij verkiezingen en erin zou slagen een coalitie te vormen. Dat is een brutaliteit zonder voorgaande, want een president wordt geacht het gehele volk te vertegenwoordigen en zich wat de regering betreft neutraal op te stellen. Van der Bellen toont met deze opmerkelijke verklaring aan hoe onverdraagzaam hij werkelijk is. Het heeft voor de Oostenrijkers in elk geval het voordeel van de duidelijkheid.

Trucks

Na de zelfrijdende auto’s van Google en Tesla bestaan er nu blijkbaar ook zelfrijdende ‘killertrucks’ die schijnbaar zonder enige besturing tientallen slachtoffers maken. Althans, dat zou men geloven als men de titels van kranten en internetartikels over de aanslag in Nice bekijkt. De New York Times had het over een ‘truck-aanval’, CNN over een ‘truck die de massa ramt’, ‘Lorry hits crowd’, luidde het gelijkaardig bij de BBC, De Standaard had het over de ‘vrachtwagen van de dood’ en NBC hield het op een ‘truck-crash’. Deze voorstelling van zaken was quasi unaniem bij de media; het liet hen immers toe de bestuurder, en vooral zijn motieven, nog wat uit beeld te houden. Op de sociale media ergerden veel mensen zich daar terecht blauw aan. Eén van de beter reacties was deze: “De trucks. Zij blijven maar mensen aanvallen. Maar niet alle trucks. Alleen een kleine minderheid. Het zijn niet eens echte trucks.” Een goed verstaander…

Chavistisch

Venezuela is door het socialistische bewind tot de bedelstaf gebracht. Dat land is niet eens meer in staat zijn eigen bevolking te voeden. Het leger heeft de bevoorrading moeten overnemen, maar ook dat zet weinig zoden aan de dijk. In feite was het land al naar de verdoemenis toen huidig president Maduro de boel overnam van ‘volksheld’ Hugo Chavez. Die werd ook luid bejubeld door de linkse ‘fellow travellers’ in het Westen, in het bijzonder bij de media. Maar daar is het nu moeilijk om de puinzooi correct te benoemen. Het regime is socialistisch, maar dat mag niet echt meer geweten zijn. Het zou de rode kameraden hier te veel in verlegenheid brengen. Daar hebben ze bij de VRT nu iets op gevonden: het adjectief ‘chavistisch’. Helemaal nieuw is die truc niet, vroeger was er al ‘castristisch’ (voor Cuba) en ‘sandinistisch’ (voor Nicaragua). Af en toe durft een journalist zich nog wel eens vergissen, zoals Annelies Beck in Terzake, maar dat wordt dan vliegensvlug gecorrigeerd. Niet iedereen heeft de constructieve aanpak al voldoende in de vingers, zo blijkt. Blijven oefenen, Annelies.