Ontwaakt

Mijnheer de op-de-borstklopper,

Gij zijt als Doornroosje ontwaakt uit de lange slaap der onwetenden, met dit verschil weliswaar dat gij niet zachtaardig werd wakker gekust door een schone prins of prinses – we zijn bewust genderneutraal, nietwaar -, maar door een forse, pijnlijke por in de maag, u ongenadig toegediend door de multiculturele samenleving die gij en uw partijleden altijd zo aanbeden en verheerlijkt hebben.

Nu onze eertijds zo vredige Vlaamse samenleving geteisterd wordt door aanslagen en steekpartijen, door opdringerige godsdienstfanaten van over de Middellandse Zee en achter de Balkan, en de gewone burger zich steeds meer onveilig gaat voelen, voelt gij de hete adem van die burger in uw nek en realiseert gij u dat de gemeenteraadsverkiezingen over twee jaar wel eens een overduidelijk signaal zouden kunnen geven middels een stem aan wat gij altijd ‘de populisten’ noemt. De peilingen gaan alvast in die richting.

Gij hebt uw huisideoloog Mark Elchardus nodig gehad om te zeggen dat hij gelijk had toen hij zei dat links te lang naïef geweest is en vaak een falend beleid heeft gevoerd, zoals in Polen en Hongarije waar dit de mensen in de handen van rechtse populisten heeft gedreven. Zo zegt gij in de serieuze gazetten dezer dagen: “Hij heeft gelijk als hij zegt dat we te lang gezwalpt hebben. We hebben de fout gemaakt vijftien jaar te vaak te zwijgen over migratie en veiligheid. Ik heb gezworen dat niet meer te doen. Ik verbloem niets meer. Ja, we hebben meer veiligheidsmaatregelen nodig. (…) Ik ontken niet langer dat er problemen zijn met sommige migranten.” En nog: “Veel linkse mensen zijn de toon kotsbeu waarop jonge moslims verkondigen wat hier de norm moet zijn. (…) Jongeren die op religieuze gronden dicteren dat een korte rok dragen niet kan, bijvoorbeeld. We hebben de laksheid tegenover dat soort uitspraken te lang verward met tolerantie en vrijheid van meningsuiting. (…) Snoeihard zijn tegen discriminatie, maar ook voor migranten die na jaren of zelfs decennia de basiswaarden van onze maatschappij niet aanvaarden. Over de gelijkheid tussen man en vrouw kan geen discussie bestaan. De realiteit is dat een deel van onze migranten extreme radicalisten zijn, die het daar moeilijk mee hebben. Dat kan niet langer. Geen wild cards meer. Je kunt niet zeggen: ik wil hier wel leven, maar dit en dat van uw maatschappij staat mij niet aan. Ik geef toe: we zijn daar lang veel te soft in geweest.”

Ik heb uw interview in De Standaard twee keer moeten lezen om het echt allemaal te geloven. Maar hoezeer ik die bocht van u ook toejuich – iemand die tot bezinning en tot inzicht komt, moet altijd met open armen ontvangen worden -, toch kan ik mij niet van de indruk ontdoen dat een zeker plat opportunisme in uw verhaal schuilt. Immers, uw voetvolk dat in de verloederende en vervreemdende stadsbuurten woont, mort en heeft schoon genoeg van de salonsocialisten uit de villawijken en de mooie verkavelingen die hen altijd weer komen zeggen dat men tolerant en ‘open’ moet zijn.

En nog iets. Reeds decennia waarschuwt wat gij extreemrechts noemt voor de toestanden die wij nu meemaken, zoals de problemen met illegalen, ongebreidelde immigratie en moslimfundamentalisme. Heel de politiek correcte politieke meute keek telkens weer hautain de andere kant op en sloot elke samenwerking met deze boodschappers uit. Meer nog: men ging hen vervolgen tot in de hoogste rechtbanken van het land. Maar intussen voltrok zich de tragedie waartegen die onverlaten ons waarschuwden, en die nu bewaarheid is geworden. Nu de bevolking vaststelt dat de grootste partij van het land die dat varkentje eens ‘democratisch’ zou gaan wassen er ook niet in slaagt, geeft die duidelijke signalen dat er limieten werden bereikt. Kijk maar naar het buitenland, waar de traditionele politieke klasse, en het socialisme in het bijzonder, bij elkaar geveegd worden en op de vuilnisbelt dreigen te belanden.

Uw krampachtige poging om nu schuld te bekennen en beterschap te beloven, komt dus feestelijk te laat, is al te doorzichtig en heeft zelfs een ranzig populistisch kantje. Schiet dus niet langer op de boodschapper, maar denk voortaan twee keer na als gij weer dreigt in de lange slaap der naïeven en de ziende-blinden te vallen.

’t Pallieterke