2016-35_01_Eric_Boerkinie uitwringen (Medium)Elk jaar vindt er in het Oostenrijkse dorpje Alpbach een grote bijeenkomst plaats van jongeren die over allerlei thema’s komen discussiëren, debatteren en nadenken. Dat gaat over economische, financiële en allerlei Europese thema’s. Ook het migratieprobleem, de vluchtelingenstroom en de asielcrisis zijn onderwerpen van gesprek.

De conferentie – European Forum Alpbach – werd officieel geopend op 21 augustus in aanwezigheid van Jean-Claude Juncker, die de openingsspeech mocht houden. Juncker, Europees commissievoorzitter, deed daar enkele straffe uitspraken, met een sneer naar alle politici die pleiten voor een strenger grenzenbeleid. “Grenzen zijn de slechtste uitvinding die politici ooit deden”, aldus onze grote staatsman.

Men weet dat alcohol de hersencellen doet afsterven, en dat zou bij Juncker wel eens de oorzaak kunnen zijn van zoveel prietpraat. “We moeten vechten tegen het nationalisme”, vervolgde Juncker. Het maakt duidelijk waar hij op doelt: we moeten de (rechtse) nationalistische politici en partijen in Europa, die pleiten voor het sluiten van de grenzen, bevechten.

Vechten tegen het nationalisme, dus. Historisch gezien zijn er nochtans altijd grenzen geweest, en die werden niet door politici vastgelegd. Lang geleden zijn grenzen ontstaan als afbakening van het jachtterritorium. Zolang elke stam bleef jagen in zijn eigen gebied, waren er geen problemen. De problemen ontstonden maar wanneer in het ene gebied meer voedsel te vinden was dan in het andere gebied. In een latere fase waren ook andere redenen goed om elkanders gebied binnen te vallen: vrouwen, mineralen, edele metalen en andere rijkdommen.

Een grenzenloos Europa

Wie zich blindstaart op de weldoeningen van Europa, zoals Juncker, moet natuurlijk pleiten voor een grenzenloos Europa. Binnengrenzen zijn zogezegd anti-Europees. En al diegenen die pleiten voor grenscontroles zijn met andere woorden rechtse populistische politici. En die moeten ten stelligste bestreden als we Jean-Claude Juncker mogen geloven. Waar hebben we dat nog gehoord?

Welk nationalisme wil Juncker bestrijden? Mag een land zijn eigen identiteit behouden binnen dat grote Europa? Mag een land zijn cultuur, taal en gewoontes behouden, of moeten we streven naar een eenheidsworst? Of anders gezegd: we kunnen de Zweden toch niet verplichten om een siësta te houden, en we kunnen Spanjaarden toch niet verplichten om dagelijks naar de sauna te gaan? Men kan grenzen afschaffen, maar “pünktlichkeit” zal nu eenmaal een kenmerk blijven van de Duitsers, terwijl “du pain, du vin et du Boursin” nu eenmaal bij de Franse mentaliteit hoort.

Grenzen zijn er dus gekomen om de eigen taal, de eigen cultuur, de rijkdommen, de verworven vrijheden te beschermen. Juncker sloeg nog eens de bal mis toen hij oproept tot “solidariteit met de vluchtelingen en hun kinderen”. Hij vergat niet om ook de kinderen te vermelden, want zo speelt hij in op de emoties van de gewone mens met een goed hart.

Djellza

Dat brengt ons naadloos bij het dossier van het Kosovaarse meisje Djellza. We hebben zo een vaag vermoeden dat Theo Francken dat dossier besproken heeft met zijn medewerkers in de derde week van maart. Want op zaterdag 20 augustus lanceert hij in een interview de idee om advocaten die asielzoekers bijstaan door het uitputten van procedures, te sanctioneren. Een redelijk straf voorstel dat direct tegenwind krijgt van de Orde van Vlaamse Balies.

Het is nochtans niet de eerste keer dat Francken zich uitspreekt over de rol van bepaalde advocaten. In december vorig jaar riep hij de advocaten nog op om te stoppen met asielzoekers “als cliënten te ronselen”. Dat “ronselen” gebeurde vlak voor de deuren van de Dienst Vreemdelingenzaken en kandidaat-asielaanvragers werden er in busjes opgepikt om zo naar de “helpende” advocaten te rijden.

Hele legers advocaten beheersen een dubbele tactiek om valse asielaanvragen toch geregulariseerd te krijgen. De eerste fase zou men in militaire termen “het vertragende gevecht” kunnen noemen: zij putten alle beroepsprocedures uit, ook als ze op voorhand weten dat die tot niets zullen leiden, behalve dan tot het blokkeren van het toch al trage, overbelaste en inefficiënte justitieapparaat. Maar ze winnen daarmee wel tijd, dikwijls vele jaren. En dan gooien ze het plots over de sentimentele boeg. De kinderen van die asielzoekers wonen hier al zo lang! Ze spreken al Nederlands! Ze gaan hier naar school! Allemaal inhoudsloze argumenten die, met de enthousiaste medewerking van de media, wel inslaan bij het grote publiek dat heel vatbaar is voor tranerige propagandaverhalen, smartlappen en valse sentimentaliteit. De oorlog in Kosovo eindigde in juni 1999, meer dan zestien jaar geleden. Dat hier nog altijd Kosovaarse “oorlogsvluchtelingen” rondlopen, bewijst hoe efficiënt die tactiek is.

Het tranerige mediacircus rond de zestienjarige Kosovaarse Djellza, die Kosovo nooit heeft gekend, maar die nu samen met haar familie teruggestuurd moet worden, past helemaal in die tactiek. Misschien is zij een braaf meisje. Maar er zijn miljoenen brave meisjes op de wereld en die kunnen niet allemaal in Vlaanderen komen wonen. De familie kwam in ons land terecht via Duitsland, in het jaar 2000. Dus na de oorlog. Reeds in 2003 kreeg hun asielaanvraag een negatieve beoordeling. Nadien volgden dan vijf procedures voor medische regularisatie, en twee procedures voor humanitaire regularisatie. Alle procedures eindigden negatief.

Mislukte integratie

Zij is niet alleen het slachtoffer van de vertragingsmanoeuvres van de asielmaffia, maar ook van haar criminele broers. Tegen broer 1 werden ongeveer vijftien pv’s opgesteld, tegen broer 2 ongeveer twintig, tegen broer 3 zelfs vijfendertig. Niet voor verkeersovertredingen, maar wegens ernstige feiten als diefstal, drugs, heling, slagen en verwondingen. Hij werd bovendien veroordeeld – maar nooit effectief gestraft! -wegens verkrachting. Djellza is misschien een slachtoffer van haar criminele broers en eindeloos procederende familie, maar zeker niet van een harteloos of te streng uitwijzingsbeleid. Integendeel. Het is juridisch onmogelijk wèl een verblijfsvergunning aan een minderjarige te geven en niet aan zijn of haar ouders. Veel dankbaarheid ten opzichte van hun gastland hebben de criminele broers in ieder geval niet getoond. Van de drie broers kun je alvast zeggen dat hun poging tot integratie, of assimilatie of wat dan ook, totaal mislukt is.

Ons Paula

Over integratie gesproken. Nog een laatste woord over de boerkini. Niet dat we voor de boerkini zijn, maar het dragen van dat kledingstuk is het beste bewijs van een mislukte integratie in Vlaanderen. Wie een boerkini aantrekt laat duidelijk zien – in het Engels gebruiken ze daarvoor het woord ‘statement’ – dat de Westerse cultuur niet aan hen besteed is. Het is een tonen van een onwil om zich aan te passen. Het is een tonen aan de buitenwereld dat andere geboden, zoals de voorschriften van de Islam, belangrijker zijn dan de Westerse waarden. Vandaag discussiëren we over de boerkini, volgende week discussiëren we over het Offerfeest en de duizenden schapen die onverdoofd geslacht worden. De autochtone bevolking gedoogt en ondergaat de stapsgewijze islamisering van onze maatschappij. Vijf jaar geleden lag niemand wakker van de boerkini, vandaag staan onze gazetten er vol van. We moeten en zullen de boerkini aanvaarden, er is geen weg terug. En het strafste is nog dat linkse feministen op kop lopen om de boerkini te verdedigen. Zou Paula D’Hondt nog altijd trots zijn op haar realisaties?

‘t Pallieterke