Na het afschaffen van de veerdienst Lillo-Doel-Lillo verminderde het aantal bezoekers van deze Scheldedorpen met zo’n 40.000. In Lillo sloeg echter de Pokémon-rage toe. Het dorp werd als het ware overrompeld door de fictieve figuurtjes die kunnen “gevangen” worden met een iPhone.

Sinds einde juli komen duizenden fans naar het dorp. Niet alleen tijdens het weekend, zelfs op alle “gewone” dagen. Niet alleen wanneer het licht is, maar ook de hele nacht door. Zij laten daar een onoverzienbare troep achter (sigarettenpeuken, papier, plastiek, blikjes) en houden de bewoners wakker. Ze bonken op ramen en deuren, zitten op vensterdorpels, maken triomfgeluiden telkens ze een Pokémon gevangen hebben en gaan bij de inwoners aanbellen of -kloppen. Ze bezetten de terrassen van het ene café en de twee restaurants met urenlang een cola, een koffie of een thee. In sommige straatjes wordt tijdens de piekuren voetje voor voetje aangeschoven en kunnen auto’s, inbegrepen de hulpdiensten, nauwelijks passeren. Sommige bewoners zagen zich verplicht paletten tegen de gevels te plaatsen om de ongewenste bezoekers weg te houden. De meeste hebben hun telefoon uitgeschakeld om te beletten dat ze opgebeld worden om info te krijgen over de fictieve wezens.

Vorige zondag werd gevreesd voor een ultiem hoogtepunt: er was een boekenmarkt in Lillo en tegelijkertijd de Scheldewijding in Doel. Om deze bereikbaar te maken en om het achteruitgaand toerisme te bevorderen, had minister Ben Weyts het (opgedoekte) veerpont tussen de twee dorpen, opnieuw ingelegd. Het werd een succes. En zie: ook in Doel, waar nauwelijks nog bewoning is, sloegen de Pokémons toe. In Doel liepen om te beginnen al enkele honderden vooral jonge gasten rond, gebogen over hun iPhone. Zo is het in Lillo ook begonnen. Misschien nemen de “jagers” nog wel hun intrek in de beste panden van Doel en wordt het dorp opnieuw bewoond. Dat ze dan in het Waasland alvast maar een ploeg van de reinigingsdienst klaar houden.

Pagadder