Vuurwapens in de VS

Vuurwapens in de VS

Het eerste interview dat ik bij mijn eerste bezoek aan de Verenigde Staten in 1985 afnam, was met een woordvoerder van de National Rifle Association, de uitzonderlijk sterke lobby ten voordele van het bezit van vuurwapens.

Open en bloot

Ik schreef en produceerde een negendelige televisiereeks over “Supermachten: Geschiedenis en Instellingen van de Verenigde Staten” en trok voor een dienstreis naar de “good ol’ US of A”. De eerste dag in Washington begonnen mijn team en ik met een bezoek aan het luxueuze hoofdkwartier van die beruchte NRA-lobby die de politieke instellingen van het land corrumpeerde. Zo had men mij toch gezegd. Dankzij mijn diploma leraar Engels was ik niet bang voor een confrontatie en ik zou die woordvoerder eens grillen.

Ik stelde mijn eerste vraag en ik herinner me niet meer of er nog een tweede volgde. De woordvoerder zei direct hoeveel personeel de NRA bezat, hoeveel Amerikanen lid waren, hoeveel de begroting bedroeg en hoe er gelobbyd werd: rechtstreeks bij de leden van het Amerikaans parlement of onrechtstreeks via ledenbrieven, telefoons, actiegroepen enz. die de volksvertegenwoordigers en senatoren onder druk moesten zetten. Waarna de woordvoerder ons vrolijk rondleidde in de kantoren waar computers leden registreerden, brieven met acties rondstuurden en alles deden wat lobbyisten zich maar kunnen indenken. En daar stond ik dus met mijn Europese superioriteit die maar al te goed wist hoe machtige lobby’s in eigen land politici voor hun kar spanden in achterkamertjes, als de dood waren betrapt te worden en tot vandaag (denk aan de vakbonden) het vertikken om te vertellen waar hun geld vandaan komt en hoeveel cash ze bezitten.

Het democratisch debat

Vandaag telt de NRA 5 miljoen leden, maar ze mag rekenen op vele miljoenen anderen die geregeld de acties steunen. De NRA controleert de verkiezingsbeloften en het stemgedrag van iedereen die zich kandidaat stelt voor om het even welke zetel in een gemeente, provincie, staat of federaal parlement. De NRA steunt actief de voorstanders van wapenbezit, tot welke partij ze ook behoren. Ze verkettert tegenstanders en haalt ongenadig uit naar “verraders” die – eenmaal verkozen – op hun wapenliefde terugkomen.

Wapenwetgeving is grotendeels een zaak van de 50 Amerikaanse staten. Omdat de vereniging minstens 100.000 leden in iedere staat heeft, kan ze dikwijls het verschil maken in verkiezingen waar tegenstanders elkaar in evenwicht houden. De NRA noemt zichzelf de belangrijkste organisatie die de Amerikaanse vrijheden beschermt. We horen het niet graag, maar de NRA gebruikt openlijk democratische middelen om wetgeving te beïnvloeden en is een typisch voorbeeld van de manier waarop Amerikanen zich organiseren in dat democratisch debat.

300 miljoen vuurwapens

Vuurwapens haalden onlangs weer de top van de actualiteit, toen een mohammedaanse moordenaar op 12 juni 49 mensen doodschoot in een homobar in Orlando, Florida. De aanhanger van Islamitische Staat brak daarmee het record van de gruwelijkste “mass shooting” in de VS. En daar gingen we weer. CNN zag zijn kijkcijfers de hoogte ingaan en aan beide zijden van het slagveld doken de troepen in hun loopgraven. Links stond Obama aan het hoofd van het antivuurwapenleger. Voor de veertiende keer in bijna acht jaar hekelde hij de vreselijke gevolgen van het Amerikaans grondwettelijk recht om wapens te dragen. En passant “vergat” hij natuurlijk het woord islam in de mond te nemen, maar zo’n toespraak helpt er geen lievemoederen aan.

Hoe vreselijk die moordpartijen ook zijn (denk aan de moord op 20 kinderen en 6 volwassenen in 2012), toch stierven maar 547 mensen op deze manier in de dertig jaar tussen 1983 en de gruwel in die lagere school in Sandy Hook. In diezelfde periode stierven 325.000 Amerikanen door een vuurwapen: een deel trouwens door zelfmoord. Dat is vreselijk veel, maar in de Verenigde Staten circuleren dan ook minstens 300 miljoen vuurwapens. Voor iedere 100 Amerikanen zijn er 88 wapens. De nummer twee in de wereld is Jemen, met 55 vuurwapens voor iedere 100 Jemenieten. Bijna 250.000 slachtoffers zijn negers en in bijna alle gevallen werden zij vermoord door andere negers.

Vergeet niet dat 80 procent van de zwarte kinderen buiten het huwelijk geboren wordt en dat straatbendes dikwijls de afwezige vader vervangen. Natuurlijk vestigt zender Brüssel aan de Reyerslaan voortdurend de aandacht op iedere blanke politieman die een neger neerschiet. Nochtans, Harvard-hoogleraar Roland Fryer heeft recentelijk afdoende bewezen dat de politie harder en frequenter optreedt tegen zwarte verdachten, maar dat er de laatste vijftien jaar geen sprake van is dat blanke politiemannen uit racisme negers neerknallen. Zelfs de New York Times die dat deuntje jarenlang zong, nam gas terug, want… Fryer is zwart.

Politici nemen geen risico’s

In 1994 deed het federale Amerikaanse parlement een laatste poging om de verkoop van vuurwapens te controleren. “Aanvalswapens” moesten in de ban, want semiautomatische geweren (het meest bekend in Europa is de Russische kalasjnikov) zijn te gevaarlijk. In de praktijk stelde de ban niets voor, want bijna alle revolvers en pistolen zijn ook semiautomatisch en vuren een hele lader af. In de praktijk zijn gewone pistolen verantwoordelijk voor 80 procent van de doden.

De NRA ontbond toentertijd zijn duivels en bij de verkiezingen later dat jaar sneuvelden verscheidene Democratische parlementsleden die akkoord gingen met de eerder symbolische wet. De wet was trouwens maar geldig tot 2004 en kandidaten voor het Huis van Afgevaardigden of de Senaat hoeden er zich al jaren voor een initiatief te nemen om de wapenverkoop aan banden te leggen. Dat doen sommige staten wel. Na Sandy Hook verstrengden elf staten hun wapenwet, maar twaalf maakten het nog gemakkelijker om een wapen te kopen, want “the good guy” moet zich kunnen verdedigen tegen “the bad guy”.

Zelfs het Amerikaans Hooggerechtshof moeide zich met de zaak. Het besliste in de zaak-Heller dat iedere Amerikaan volgens de grondwet het recht heeft een vuurwapen in huis te hebben om zich te verdedigen. Een volledig wapenverbod in de toekomst is uitgesloten. Natuurlijk zullen in de komende presidentsverkiezingen wapens een rol spelen. Trump is een tegenstander van het verbod op wapens en vindt dat de huidige wetgeving volstaat, want die verbiedt nu al te verkopen aan criminelen en gekken. Clinton-Rodham wil strengere wetten en krijgt de NRA tegen zich, want ze wil de vleugels van de organisatie knippen omdat ze soms weinig fatsoenlijke wapenhandelaars verdedigt. Mensen die een wapen willen kopen, moeten volgens haar veel beter gecontroleerd worden. Maar ook Rodham durft niet verder gaan en denkt er niet aan een absolute wapenban voor te stellen.

Verbied verkoop van oorlogsmunitie

Er komt dus in de eerstvolgende jaren geen einde aan de moordpartijen in de Verenigde Staten; zeker niet in de zwarte getto’s. Nergens heb ik iets gelezen over de enige praktische mogelijkheid die een Amerikaanse kennis ooit suggereerde. Controleer niet de wapen- maar wel de munitieverkoop. Verbied de verkoop van oorlogsmunitie, tenzij aan publieke organisaties van ordehandhavers. Allen die voorstander zijn van wapenverkoop omdat ze zogenaamd hun sport beoefenen, kunnen dan lekker verder schieten met losse flodders, maar het aantal moorden zal wel degelijk dalen. Ik vrees dat dit voorstel evenmin haalbaar is.

Jan Neckers


Tags assigned to this article:
2016-31Jan Neckers

Related Articles

Warm water

Onlangs had ik een afspraak met Jacques Defour, de vader van Steven, waarmee ik nog bij de UEFA-juniores van Anderlecht

Pagaddertoren (Antwerpen)

Wielertoerist Filip in de Doema Eerst melden dat VB-kopstuk Filip Dewinter vorige week te gast was in de Doema, het Russische