Hekalo niet vergeten

Weer was de Sint-Annakerk in Lokeren volgelopen met Vlamingen uit alle windstreken, sommigen meer dan een uur te vroeg, om de slachtoffers te gedenken van die onmenselijke repressie van 70 jaar geleden waarover “men niet meer spreekt”.

Al van voor 9 uur ’s morgens waren vrijwilligers aan het werk om in de parochiezaal alle tafels klaar te zetten en een massa boterhammen te smeren en te beleggen, want – toch iets enigs in de Vlaamse Beweging? – na de Heilige Mis waren er voor iedereen gratis “Vlaamse” boterhammen met een kop koffie. Ook die H. Mis, voorgegaan door pater Wim van Essche en mee opgedragen door E.H. Roeland van Steenkiste, mag gerust als iets uniek in onze Vlaamse Beweging worden bestempeld: die serene herdenkingsteksten, die bezielde en bezielende preek van pater Wim, dat doorvoelde mééleven van die Vlamingen die, uitzonderingen daargelaten, wel allemaal een grootvader, een vader, een oom, een grootmoeder of een moeder, in gedachten hadden die als “pensionaris” of als “pakskesdraagster” met dat vaderlands “heropvoedingskamp” te maken hadden gekregen. Je hoefde warempel geen praktiserende gelovige te zijn om onder de indruk te geraken van de nadrukkelijke oproep om nu eens EINDELIJK komaf te maken met de verscheurende broedertwist en schande uit het “tweede volkslied van Vlaanderen” dat in het Lokerse concentratiekamp is vereeuwigd door Remi Piryns en Gaston Feremans (wiens dochter ook aanwezig was). Pater Wim deinsde er in zijn preek (volgens sommigen te lang, volgens anderen niet lang genoeg) niet voor terug de hogere geestelijkheid, met als vergane glorie de roemruchte kardinaal Mercier, de paarse mantel uit te vegen om hun anti-Vlaamse opstelling. Hij haalde één van de slachtoffers van die opstelling, priester Hugo Verriest, aan met zijn onsterfelijke uitspraak over het Vlaamse volk – geen nieuw volk, geen ander volk – dat wij moeten doen herleven. Ook de politieke leiders van dit land kregen een ferme veeg uit de pan, en wat dat betreft, zal je mij de gedreven pater níét horen tegenspreken. Andermaal een pakkend hoogtepunt van deze herdenking van mensen “die we nooit mogen vergeten”, was de oproep aan de schaarse oud-ingezetenen van Lokeren en andere “pensionaten”, uitgesproken door Wilfried Haesen, om voor het altaar een kring van  vriendschap te vormen als inspirerend voorbeeld voor alle Vlaamse politici. Als je die mensen en/of hun nazaten daar ziet staan, dan grijpt je dat telkens weer aan en dan denk je spontaan aan de mensonwaardige toestanden in die vaderlandse kampen der schande. De geest in die kampen werd treffend weergegeven in het oude kamplied dat ik mocht voordragen, waarin sarcastisch wordt gezongen van het povere broodmaal en de soep als azijn waarop de gevangenen uit díé kwade jaren door de staat werden “vergast”.

hvo


Tags assigned to this article:
2016-36Cultuur

Related Articles

Lezersbrieven

Noord-Ierland Pallieterke, Sedert jaren heb ik vrij regelmatig contacten onderhouden met Sinn Féin, de republikeinse Noord-Ierse partij, waarvan Gerry Adams

‘Toogpraat’ nu ook in stripvorm

De grappen van onze cartoonist Eric de Rop, waarvan er in dit blad een aantal verschenen onder de noemer ‘toogpraat’,

Diksmuide in mineur

De periode van 11 juli is altijd kiezen: welke vieringen kunnen aandacht krijgen, en welke niet. Dit jaar trok de