Reizen om te leren

Pallieterke,

Voilà, daarmee zit onze handelsmissie naar Japan er weer al op. Dat was me nog al een gebeurtenis; een echt parcours met hindernissen.

Eerst en vooral was, door strubbelingen bij mijn politiek personeel, mijn minister van BZ niet beschikbaar om mij te vergezellen. Na veel zoeken hebben ze die gepensioneerde pianist uit Hasselt opgevorderd, kwestie van daar in Japan niet alleen aan te komen. Maar ik heb ginder niet te veel in zijn buurt gestaan en ik heb gewoon gedaan alsof ik hem niet kende. Ik zou in affronten gevallen zijn moesten de mensen daar weten wat die oude meneer met zijn hoedje allemaal op zijn kerfstok heeft. Ik wil geen oude koeien uit de gracht halen, maar iedereen kent toch nog de Ibramco-affaire van 1973, die in 1974 de val van de regering-Leburton II veroorzaakte. Het doorspelen van gevoelige informatie aan de Amerikanen in 1979 over de nucleaire bewapening was dan nog klein bier in vergelijking met hetgeen in 1988 bekend werd als het Agustaschandaal over de aankoop van militaire helikopters, en waarbij vele miljoenen zijn blijven plakken aan de handen van de rode kameraden van mijn nonkel Bo.

Ik heb dat personage wel een beetje in het oog laten houden om te zien of hij achter mijn rug geen olie of wapentuig aan de Japanners aangesmeerd heeft.

Er was wel een goede kant aan zijn aanwezigheid. Gedurende de heen- en de terugreis – die laatste heeft wel enkele uren langer geduurd dan voorzien, maar ik ben dan wel nog eens in China geweest – heeft Claesken mij leren pianospelen. Ik kan nu al met één hand “Frère Jacques” spelen. Ik zal dat ten gehore kunnen brengen ter gelegenheid van ons herfstconcert dat binnen enkele weken plaatsvindt.

Enfin, de royale groeten uit La(e)ken van uw koning, Hare Majesteit de koningin, de kroonprinses en de ganse sibbe.

Flupke van België