Désir was de exponent van een generatie

Voormalig FDF-coryfee en tv-figuur Georges Désir is niet meer. In beide domeinen was zijn rol al een poos uitgespeeld, toch is het nuttig even bij zijn leven stil te staan. In meerdere opzichten was dat kenmerkend voor een bepaalde Waalse generatie.

Georges Désir is dus overleden. “George wie?”, vraagt menig lezer zich af. Begrijpelijk, maar onterecht. De voormalige burgemeester van Sint-Lambrechts-Woluwe die op 91-jarige leeftijd zijn laatste adem uitblies, kon immers terugblikken op een interessant parcours dat erg verweven is met de naoorlogse geschiedenis van dit land.

Visa pour le monde

Tijdens de oorlog was hij weerstander in het Luikse, brancardier na de terugtocht van de Duitsers en enkele jaren later werd hij een pionier van de net ontstane televisie. Ook al volgde hij (clandestien) tijdens de oorlogsjaren wat lessen aan de Universiteit van Luik, was het uiteindelijk aan het Conservatorium van de vurige stede dat Georges (zijn wieg stond in Ans, de gemeente waar later Michel Daerden burgemeester zou worden) afstudeerde. Hij stond ook even op de planken, een ervaring die hem in zijn latere carrières op de buis en in de politiek beslist van pas is gekomen. Zoals gezegd werd hij een van de pioniers van het Nationaal Instituut voor de Radio-Omroep, de voorloper van de latere RTB en BRT. Zijn grootste bekendheid haalde hij met het programma Visa pour le Monde, een erg populaire quiz, ook in Vlaanderen trouwens. Regelmatig deden er ook Vlamingen aan mee én wonnen. We hadden het dan ook over een generatie voor wie kennis van het Frans, zeker bij de hogeropgeleiden, vrij evident was. Noodgedwongen, daar niet van, maar dat is een discussie op zich die geen afbreuk doet aan de loutere vaststelling. Bij de BRT had men later Van Pool tot Evenaar, maar volgens kenners haalde dit nooit het niveau van Désirs programma. Want het was wel degelijk zijn ding: hij bedacht het, schreef het scenario, was producer en presenteerde het uiteraard.

Waalse inwijkelingen

De eerste stappen in de televisiewereld zette Georges Désir in zijn eigen Luikse fief. Pas toen hij al een heel eind in de twintig was, verhuisde hij naar Brussel. Op dat moment was hij een aanhanger van de Mouvement Populaire Wallon. Hij was een Waal van de generatie die in een heel ander land geboren was dan ze zou heen gaan. België evolueerde, er waren Vlaamse verzuchtingen en een deel van deze eisen werden daadwerkelijk in beleid omgezet. Zeker Leuven Vlaams was voor velen onder hen traumatiserend. Hun verknochtheid aan België was er vooral één voor een bepaald type land dat stilaan maar zeker ten grave werd gedragen. En net op die angst en dat ongenoegen werd het FDF opgericht. Aan de basis ervan lagen vooral ingeweken Walen. Mensen als Lucien Outers, André Lagasse en Léon Defosset, kopstukken van weleer, waren lui wiens wieg in Wallonië had gestaan. Net zoals die van Désir. Een politiek engagement met zijn RTB-bezigheden lag moeilijk, maar zeker in het België van toen vond men voor alles oplossingen. Hij ging op een ‘onverkiesbare’ plaats staan, bleef onder de radar dus, maar door zijn naambekendheid raakte hij toch verkozen. Een verkiezing later behaalde hij met het FDF de absolute meerderheid. Twintig jaar lang zou hij een burgemeester blijven, een gedegen bestuurder. Heel zijn leven bleef hij eentalig. Geen woord Engels kon hij produceren, laat staan Nederlands, wat voor een internationeler wordende stad soms gênante momenten opleverde. Ook dat maakte van hem een man van zijn tijd. Hij werd omschreven als minzaam en erudiet; als senator was hij niet te beroerd om een praatje te slaan met enkele VB-collega’s. Maar inzake talenkennis bleef hij steken in la Belgique à papa. Vandaag lopen kinderen van Défi-politici (nieuwe benaming van het FDF) school in het Nederlandstalig onderwijs…

KNIN


Tags assigned to this article:
2016-42BrusselGeuzenberg

Related Articles

Niet uitzonderlijk?

De verkiezing van Sadiq Khan tot burgemeester van Londen beroert de gemoederen. De man is namelijk de eerste moslim die

Praten met Gerolf Annemans

Quid nunc met Vlaanderen? “We moeten geen Vlaamse bourgeois zijn, maar Vlaamse leeuwen!” Deze week stelde Europees Parlementslid Gerolf Annemans

Zuur & Zoet

Taxioorlog Pascal Smet is naar de Brusselse regering verkast, maar hij laat ook daar al meteen van zich horen. Hij