Tijdens de inhuldiging van het monument van ’t Serclaes vond de Brusselse burgemeester Yvan Mayeur (PS) het nodig om giftig uit te halen naar Vlaanderen. Een negentiende-eeuwse recuperatie van de geschiedenis die burgemeesters als Karel Buls ongehoord zou overkomen. Tot driemaal toe zei Mayeur in zijn oratie dat Brussel ‘altijd zal vechten voor zijn onafhankelijkheid van Vlaanderen’. Dat zijn niet mis te verstane woorden.

Met het monument dat met steun van het Brussels Gewest, Promethea en het Fonds Baillet-Latour gerestaureerd werd, had deze militante taal niks te maken. Geen van de andere betrokkenen politiseerde het evenement. Ruim 600 jaar na de herovering van Brussel klinken de woordspelletjes van Mayeur bijzonder zuur. ’t Serclaes en getrouwe Brabanders bevrijdden Brussel van de troepen van de graaf van Vlaanderen, die Brussel bezetten. De dure eden die Yvan Mayeur (PS) zwoer hebben niks te maken met de Brusselse geschiedenis, maar zeggen des te meer over de toekomst die Mayeur voor Brussel ziet.

Veel verstand van geschiedenis heeft Mayeur blijkbaar niet. Zowel Brabant als Vlaanderen waren de facto tweetalig, en Brabant garandeerde sedert de Cartthe van Corthenberghe uit 1312, wat gerust één van de oudste grondwetten ter wereld genoemd kan worden, onder andere de taalrechten van zijn inwoners. De Brabantse successieoorlog ging over dynastieke politiek en het respecteren van de Blijde Intredes. De tweede Blijde Intrede van 3 januari 1356 garandeerde opnieuw wat al in de Keure van Kortenberg stond (de eerste Blijde Intrede stamde uit 1301 in het graafschap Vlaanderen). De hertog mocht geen oorlog voeren of belastingen heffen zonder eerst de steden en heel Brabant om toelating te vragen. De Brabanders kregen dankzij de ongehoorzaamheidsclausule het recht om in verzet te komen tegen de hertog als die zich niet aan de bepalingen van de Blijde Inkomst hield. Het Brabantse grondgebied moest ondeelbaar blijven en om in een bestuur plaats te nemen moest iemand een Brabants burger zijn. Stuk voor stuk rechten die van geen tel meer zijn in het Brussels Gewest.

Waar Mayeur nog passages in het Nederlands gaf (maar niet de bewuste strijd tegen Vlaanderen), hield zijn schepen van Erfgoed het op een ééntalig Franse toespraak.

Bermond