Union? State?

Een week om nooit te vergeten, was het in de Wetstraat. Of misschien toch eentje om eerder snel te vergeten… Vorige dinsdag, de tweede van oktober, was traditioneel de ‘state of the union’ voorzien. Het feestje ging niet door, want de regeringspartijen lagen overhoop omdat men niet uit de begrotingsbesprekingen raakte. Vooral CD&V en Kris Peeters deden moeilijk, zodat er even een sfeertje van crisis op te snuiven was in de Wetstraat. Voor Barbara Pas van het VB is het kort en klaar: “Er is geen ‘state’ meer en ook geen ‘union’.” Hoe dan ook, het parlementaire jaar werd in mineur geopend. Minister Borsus werd als Chinese vrijwilliger naar de Kamer gestuurd, zonder evenwel een woord te zeggen. De oppositie was in alle staten en kon niet anders dan fulmineren en de meerderheid weghonen. De oppositiepartijen schuwden de grote woorden niet.

Maat voor niets

Die eerste zitting bestond uiteindelijk in het aanduiden van de voorzitter en de leden van het Bureau, waarin de erkende politieke fracties – die minstens vijf leden tellen – hun mannetjes of vrouwtjes afvaardigen. Dat zijn lucratieve postjes – extra sollen dus bij het parlementaire hongerloon – die erg gegeerd zijn en toebedeeld worden aan betrouwbare partijslaven en/of voor bewezen diensten. Dan ontspon er zich een discussie vanuit de oppositie om zich niet tevreden te stellen met de aanwezigheid van minister Borsus; er werd gevraagd de premier te vorderen. Meerderheid tegen minderheid werd die vraag weggestemd. Er restte dan niks anders meer dan maar aan te kondigen dat donderdag het klassieke vragenuurtje zou plaatsvinden. Ontluisterend allemaal. België leek weer even een echte bananenrepubliek.

2.500 euro per dag

Donderdag was er dat wekelijkse vragenuurtje. Maar klaarblijkelijk mogen daarin niet alle vragen meer gesteld worden. Jan Penris van het Vlaams Belang had immers een vraag ingediend over het feit dat plots was meegedeeld dat de kroonprinses als ze meerderjarig wordt 2.500 euro per dag zal krijgen. Per dag, jawel! Blijkbaar mocht dat bericht niet uitvergroot worden in het kader van de begrotingsbesprekingen, want premier Michel wilde er niet op antwoorden. Het is inderdaad bizar dat in tijden van beknibbelen, besparen en broeksriemen aanhalen het koningshuis ‘royaal’ kan blijven genieten van allerhande voordelen en extraatjes. Penris kennende, zal hij dat zeker niet loslaten en opnieuw proberen de eerste minister erover aan te pakken. Misschien kunnen de onafhankelijke ex-N-VA’ers Vuye en Wouters – die een dik boek schreven over de monarchie – mee op zijn kar springen?!

Niet benijdsenswaardig

Zowat alle oppositiepartijen bestookten de premier met vragen over de begroting en de besparings- en belastingplannen van de regering. Omdat de crisis in de regering nog niet helemaal bezworen was, ontweek Charles Michel zowat alle opmerkingen en vragen. In volle Kamer pakte hij nogal theatraal en pathetisch uit met een hartstochtelijk pleidooi voor eenheid, onderbouwd door zinnen als: ‘Wat ons bindt, is sterker dan wat ons scheidt.’ En terwijl hij die woorden sprak, ging het bekvechten in de wandelgangen en ten aanschouwe van de media vrolijk verder. Groene Kristof Calvo sneerde dan ook dat ‘de scouts en de Chiro op een ernstiger manier vergaderen’ dan Michels regering. Natuurlijk moet men daar even bij bedenken dat Michel als Franstalige regeringsleider de weinig benijdenswaardige opdracht had (en heeft) om de drie kibbelende en openlijk ruziemakende Vlaamse regeringspartijen weer op één lijn te krijgen…

Leve de Romeinen!

Tijdens die schreeuw naar eenheid van Michel, zat de schaduwpremier doodleuk zijn krant te lezen in de koffiekamer van de Kamer. Bart de Wever was klaarblijkelijk niet echt geïnteresseerd in het gaan ondersteunen van de man die dankzij hem in ‘de 16’ zit. Toen zondagmiddag dan uiteindelijk een beleidsverklaring werd voorgelezen, zat De Wever wel op zijn bank en kon men hem nu en dan zeer gereserveerd en weinig enthousiast zien applaudisseren. Voor het overige keek hij als een sfinx voor zich uit, de minuten aftellend om snel nadien te gaan deelnemen aan een debat, in de Antwerpse Erfgoedbibliotheek Hendrik Conscience, over welke antieke beschaving de grootste was: de Griekse of de Romeinse. Hij moest er de Romeinen gaan verdedigen. Iets wat hij zeker liever deed dan zijn job te doen als Kamerlid. Na de zitting verliet hij het Paleis der Natie in looppas richting antieke wereld.

Pasmunt

Zondag was het dan zover. De eenheid was ogenschijnlijk teruggevonden in de regering en Michel kon zijn beleidsverklaring komen afleggen. Daarmee leek de crisis weer even bezworen, want doordat de heikele dossiers over de vennootschaps- en meerwaardebelasting en de mogelijke aanpak van de spaargelden werden vooruitgeschoven ‘ter bestudering’, is er even wat ademruimte. Hoe dan ook zullen deze dossiers opnieuw naar boven komen en voor de nodige commotie zorgen. De vergelijking met ‘uitstel van executie’ is dan ook heel realistisch. Klap op de vuurpijl was evenwel dat de regering een akkoord lijkt gevonden te hebben over de oplossing van het Arco-schandaal, waarbij zo’n 800.000 argeloze spaarders hun geld opgesoupeerd zagen door de ACW-bazen van de oude Dexiabank. Het gonsde meteen na de zitting door de Kamer dat dát dossier de pasmunt geweest is om CD&V weer rond te tafel te krijgen en wat gas te doen terugnemen inzake de meerwaardebelasting.

Omgekeerde wereld

Maandag werden dan de debatten in de Kamer voortgezet, waarbij ook de oppositie alle registers tégen de regering kon openzetten. Het ging hard tegen onzacht, om het netjes te zeggen. Kamervoorzitter Bracke had geregeld zijn handen vol om interrupties en andere onderbrekingen te kanaliseren en sommige leden tot de orde te roepen. Maar hij volgde ook een bijzondere, nooit geziene werkwijze die meer dan eens de wenkbrauwen deed fronsen. Normaal komt immers na de regerings- of beleidsverklaring de grootste oppositiefractie aan bod. Niets daarvan. Bracke liet eerst De Roover van N-VA aan het woord om nogmaals het discours van de premier over te doen en toe te lichten hoe weldadig het regeringswerk wel is. Het gevolg was natuurlijk dat hij geregeld werd onderbroken en op zijn woorden werd gepakt. Voor één keer moeten we Laurette Onkelinx gelijk geven, toen ze opmerkte: “Het is vreemd dat de heer De Roover de oppositie van antwoord dient nog voor ze het woord heeft genomen.”

Bondgenoten

Uiteraard kwam in de besprekingen een duel op gang tussen de socialisten die in de vorige regering zaten en de leden van de huidige regering. Het was heel vaak van ‘vroeger’ tegen ‘nu’ en er werd met cijfers en procenten gegoocheld dat het een lieve lust was. Zelfs zij die een poging deden om het debat aandachtig te volgen – zoals wij van ‘t Pallieterke –, raakten daardoor geregeld de draad kwijt, zeker als Kristof Calvo het debat geregeld overgoot met groen populistisch en weinig concreet theater. Op een zeker moment zei Raoul Hedebouw van de communistische PTO (PVDA) dat hij het eens was met mevrouw Onkelinx. Waarop de Waalse furie positief reageerde en haar ware aard toonde, maar tegelijk heel giftig werd naar premier Michel: “Ik ben altijd blij als hij het met mij eens is. Ik ben minder ingenomen, mijnheer de eerste minister, met het feit dat u het aanlegt met bepaalde individuen die het cordon sanitaire willen doorbreken.” Met totalitair extreemlinks zaakjes doen, is klaarblijkelijk de normaalste zaak van de wereld voor Laurette Mitraillette…

De winkel sluiten?!

Toen het na urenlang gepalaver zo rond zevenen ’s avonds liep en de kleinere politieke fracties zich opmaakten om na de grote politieke fracties en na lang wachten hun discours te gaan afsteken, nam plots de premier opnieuw het woord om gedurende een halfuur de thema’s van zijn beleidsverklaring nog eens dunnetjes te komen overdoen. Het opzet was duidelijk: de ‘primetime’ kapen om te vermijden dat de avondjournaals zouden overschakelen naar de Kamer terwijl de harde rechtse en linkse oppositie aan het woord zou zijn. Toen hij dan uiteindelijk voldaan en geslaagd het spreekgestoelte verliet en Barbara Pas van Vlaams Belang zich in de startblokken zette als vertegenwoordiger van de grootste van de kleinste fracties, gaf voorzitter Bracke prompt opnieuw het woord aan de grote oppositiepartijen om te reageren op de premier. Dat was ‘du jamais vu’! De kleine fracties (VB, PTB, DéFi – vroeger FDF -, de PP en de onafhankelijke groep Vuye-Wouters) waren razend en verlieten ziedend het halfrond. Siegfried Bracke gedroeg zich als voetveeg van de meerderheid en fnuikte daarmee het democratische debat, waarbij hij vergat dat ook de kleinere fracties verkozen zijn door het volk en spreekrecht moeten hebben in het parlement. Barbara Pas was in alle staten: “Indien men ons dat ontneemt, dan kan men de winkel beter sluiten.”

Twee minuten

Zo rond 21 uur, aan het einde van de ‘eerste ronde’ (de algemene bespreking), vroeg Onkelinx opnieuw het woord en nam zij het op voor de ‘kleine fracties’ (lees: haar goede vrienden van de PTB), voor wier ongenoegen ze begrip had. Zij stelde dan ook voor om het debat stop te zetten. Even werd er geschorst, maar bij de aanvang van de ‘tweede ronde’ (de thematische bespreking) zei Bracke kurkdroog: “Het woord is nu aan de fracties die niet in de Conferentie van voorzitters vertegenwoordigd zijn. Bij afwezigheid gaan wij meteen over naar de tweede ronde.” Laurette Onkelinx en Cathérine Fonck van cdH protesteerden opnieuw over dit incident.

Fonck wierp hem toe dat hij de voorzitter van het hele parlement is en niet slechts de dienaar van de meerderheid of van de regering. Bracke deed geen enkele poging om in gesprek te gaan met de ‘kleine fracties’ teneinde hun parlementaire rechten te waarborgen en ging ijskoud over tot de orde van de dag. Uiteindelijk werden de boeken dichtgedaan om 2u.10, om op dinsdag ‘de besprekingen’ voort te zetten…