2016-40_01_eric-havenschepen-marc-van-peel-excuseert-zich-bij-chinese-ambassadeur-voor-afspringen-eandis-deal-mediumWallonië heeft troeven, maar slaagt er niet in die uit te spelen en dat is ‘de Waalse paradox’, zei Waals oppositieleider Pierre Yves Jeholet (MR) in een gesprek met De Tijd. Uw ‘t Pallieterke zegt dat al jaren. “Wallonië heeft een elektroshock nodig, want hinkt op alle vlakken achterop op Vlaanderen”. Dat het verschil nog groter wordt en het fameuze Marshallplan weinig of geen beterschap zorgt, is hier ook al vaker geschreven.

Jeholet torpedeerde die goednieuwsshow van de PS-toplui met harde cijfers. De verwachte economische groei voor de komende vijf jaar: 1,3 procent in Wallonië tegenover 1,6 procent in Vlaanderen. De werkloosheidsgraad blijft dubbel zo groot als in Vlaanderen. De werkgelegenheidsgraad ligt tien procentpunten lager dan in Vlaanderen. In 2008 creëerde Wallonië met dertig procent inwoners 23,9 procent van de welvaart in België. Nu is dat nog 23,4 procent.

Kiezers

Het klopt dat Wallonië troeven heeft (luchthavens, universiteiten, goede ligging in het centrum van Europa, 90.000 hectare ruimte voor bedrijfsterreinen), maar de macht van de PS bleek niet bevorderlijk voor een inhaalbeweging. De politieke keuze van de Waalse kiezer, die almaar meer opschuift richting communisten, is dat evenmin.

De keuze voor een door de overheid gestuurde economie (veel ambtenaren, weinig flexibiliteit, et cetera) is maar vol te houden omdat Vlaanderen voor een fors stuk meebetaalt. Terwijl Vlaanderen zelf het aantal ambtenaren sinds 2009 met zo’n 4.000 eenheden verminderde. Terwijl Vlaanderen door het federale gareel bovendien nog geremd wordt door de traagheid en complexiteit van de federale administratie, structuren en instellingen.

Vlaanderen telt 9 ministers, Wallonië 14. De Lijn telt 11 bestuurders, de Waalse TEC 45. Het verzet van de Waalse regering (PS-cdH) tegen het vrijhandelsverdrag TTIP, is niet aanlokkelijk voor investeerders en nog minder positief voor de Waalse export. Vlaanderen zorgt in dit land voor 80 procent van de export, Wallonië voor 18 procent. En tot slot: Wallonië en de Franse Gemeenschap (de zogezegde Fédération Wallonie-Bruxelles) namen weer vrede met een begrotingstekort van respectievelijk 300 en 200 miljoen en blijft meer dan 20 miljard euro schuld meedragen.

Vlaanderen heeft die cijfers wel op orde, ondanks de jongste staatshervorming, die wel bevoegdheden naar de regio’s overhevelde, maar een deel van de bijhorende financiering voor zichzelf hield. Ondanks een besparing van twee miljard euro. Ondanks 500 miljoen investeringen voor welzijn, infrastructuur en onderzoek en ontwikkeling.

Intussen moet ook de federale regering nog vier miljard vinden. Met besparingen op de sociale zekerheid, maar ook via verstandige fiscaliteit met meer inspanning van de grotere inkomens en vermogens, durven we hopen.

Hopelijk verjagen Vlaamse politici zonder pardon het slonzige voorstel van sommige “Vlaamse” economen om de “regio’s” de federale put te laten dempen. Onder meer Gert Peersman (UGent) pakte uit met die bedenkelijke suggestie. Eigenlijk bedoelt Peersman dat  ‘Vlaanderen’ nog maar eens zou  bijspringen. Als andere entiteiten een deficit aanvaarden, moeten Vlaamse politici dan heiliger zijn dan de Franstalige? “Om te investeren in jongeren, in onderwijs”, horen we Rudy Demotte (PS) het francofone tekort verdedigen. Waarom moet Vlaanderen dan op de rem staan?

Communautair

Er waren de voorbije week wel meer nieuwsberichten met een communautair tintje.

De RVA leerde ons dat het aantal werklozen in augustus daalde met 8,2 procent. Bij nader toezien in Vlaanderen met 9,7 procent, in Wallonië met 7,2 procent en in Brussel met 7,1 procent.

Minister van Financiën Johan van Overtveldt (N-VA) liet weten dat de opmars van de witte kassa gestaag vordert. In de Vlaamse provincies zijn bijna alle horecazaken in orde. In Wallonië heeft in geen enkele provincie meer dan de helft van de zaken een witte kassa. In Brussel maar 44 procent. “De horecafederaties in Brussel en Wallonië zeggen tegen hun leden dat de witte kassa illegaal is”, zegt Filip Vanheusden, voorzitter van Horeca Vlaanderen.

Vreugde en pluimen

Er werd de jongste dagen veel geschreven over de jobs die de regering-Michel 1 zou hebben gecreëerd. Sinds de start van de regering-Michel 1 kwamen er tot eind juni 2016 inderdaad netto 76.000 jobs bij. Prima nieuws. Vandaag zijn zo’n 4,62 miljoen mensen aan de slag, een record. Ook prima. Tegen eind 2018 zouden er onder regering-Michel 1  ruim 181.000 extra jobs bijkomen, waarvan ongeveer 127.000 in de privésector. Laat ons hopen. Maar de vreugdepluimen die de regeringspartijen op hun hoed steken, zijn een beetje potsierlijk, want “it’s the economy, stupid”.

Was het niet voldoende dat een illusionist als Guy Verhofstadt in zijn gloriejaren stond op te scheppen over iets dat maar weinig met zijn regeringsbeleid had te zien? Tu quoque, Michel? Tu quoque, N-VA? Een lichte glimlach, oké, maar houd het daarbij, alstublieft. De jongste tien jaar is de tewerkstellingsgraad nauwelijks veranderd, en een pak Europese landen scoort veel beter.

Eerlijk in tristesse?

Maar ook de oppositie maakt zich belachelijk. De recente berichten over de sluiting van Caterpillar, Douwe Egberts, ING en andere bedrijven zijn droevig nieuws. Tranen met tuiten bij socialisten en groenen en in hun mediakanalen. Maar ook dat “verdriet” is gespeeld. Ook links kan een internationale economische ontwikkeling (minder jobs in industrie, bankensector, …) niet zomaar stoppen. Wees dan eerlijk in je tristesse.

Ook de progressieve analyse over armoede mist geloofwaardigheid. Ja, er zijn nog erg veel werklozen. Ja, het aandeel van de Belgen tussen 20 en 64 die effectief werken, trappelt ter plaatse. Signaleer dat maar. Maar vertel er dan tenminste bij dat die stagnatie van de werkzaamheidsgraad wel bijzonder veel te maken heeft met de permanente instroom van migranten en asielzoekers. Hetzelfde geweeklaag horen we over achterblijvers in het onderwijs, over werklozen en leefloners, over huisvestingsproblemen…

Welke politicus durft die migratienuance in het debat over jobs mee te nemen? In een door politieke correctheid vervuild debat horen we daar veel te weinig over. Integendeel, de armoedelobby (zie de zopas gepubliceerde Armoedebarometer), maar ook het Heiligdom Europa vertikt het om dat verband te leggen.

Misschien moeten die bureaucraten eens een studiereisje maken door Wallonië. Om daar de onzin van dergelijke preken te gaan toetsen aan de werkloosheidssituatie daar. En om het debat eerlijk te voeren. En dus ook communautair…

Vlaanderen scoort met een werkzaamheidsgraad van 71,5 procent een stuk beter dan het Europees gemiddelde, maar Wallonië en Brussel blijven steken op respectievelijk 62,8 en 58,4 procent. Zo’n kloof toont aan dat je met dat “Belgische” cijfer niet opschiet. Bovendien is het Vlaanderen, vernamen we begin deze week, dat de jongste jaren (januari 2014 – juli 2016) almaar meer erkende vluchtelingen opnam. Ook uit de Waalse provincies. Waarom dan die eeuwige Waalse vertraging?

“De hefbomen tot activering van (langdurig) werklozen, arbeidsongeschikten of leenloners, liggen vooral bij de regio’s”, lazen we nu ook eens in De Standaard (in haar economisch rapport over de regering-Michel I). Als het goed is, schrijven we het ook. Maar je moet echt wel tot de allerlaatste alinea doorlezen om die “essentie” te lezen. Jammer. En wie a zegt, moet ook b durven zeggen.

‘t Pallieterke