Bocht naar links

Bocht naar links

De Engelse nationalist Paul Nuttall werd maandag verkozen tot nieuwe leider van UKIP. Hem wacht de zware taak de eurosceptische partij om te vormen tot een factor van betekenis in de nationale partijpolitiek. Duidelijk is dat Nuttall de concurrentie wil aangaan met de socialisten. Aldoende vervelt de partij van Nigel Farage tot een soort Front national. Tezelfdertijd staat nu al vast dat de Conservatives voor een tijd de absolute nummer één in de Britse politiek blijven.

The United Kingdom Independence Party, UKIP voor de vrienden, beleefde in juni haar ‘finest hour’. Na twee decennia zwoegen, haalde boegbeeld Nigel Farage zijn slag eindelijk thuis. Een nipte meerderheid van de Britten koos ervoor de Europese Unie vaarwel te zeggen. Farage stelde vervolgens dat hij het voorplan ging verlaten. Hij trok naar de Verenigde Staten om Donald Trump, zowel voor als achter de schermen, te ondersteunen in zijn campagne. UKIP moest niet alleen op zoek naar een nieuwe leider, de partij diende tevens haar profiel bij te stellen. Ze heeft immers haar voornaamste programmapunt, zijnde de Brexit, bereikt.

Boegbeelden stappen op

Op een partijcongres in september werd Diane James, Europees Parlementslid voor Zuid-Oost-Engeland, verkozen tot bewindsvrouw. Na amper drie weken hield James het al voor bekeken. Verschillende oorzaken liggen eraan ten grondslag. Familiale problemen (haar man is ziek) en bedreigingen (James werd bespuugd en uitgescholden op het perron van een station) spelen een rol. Doorslaggevend bleken echter de interne problemen binnen UKIP te zijn. Diane James genoot allerminst de steun van alle kaderleden en verkozenen. Haar gezag was te gering om de boel bij elkaar te kunnen houden.

De strubbelingen binnen de rechtspopulisten kwamen in dezelfde periode op straat te liggen. Bijna letterlijk. Steven Woolfe, een andere topfavoriet om UKIP te leiden, werd bewusteloos aangetroffen in het Europees Parlement in Straatsburg. De politicus uit Manchester was in elkaar gestuikt, kort nadat hij – naar eigen zeggen en naar alle waarschijnlijkheid – door een partijgenoot een slag in het aangezicht had gekregen. Steven Woolfe besliste vorige maand uit de partij te stappen. Vorige week maakte ook Diane James bekend dat zij UKIP de rug toekeert. Zodoende verloor UKIP in een maand tijd twee boegbeelden. Zowel Woolfe als James zetelen vanaf nu in het Europees Parlement als onafhankelijke parlementariërs.

De gewone man

UKIP stond dus terug bij af. De partij ging op zoek naar een nieuwe kapitein. Maandag werd bekend dat de Engelse nationalist Paul Nuttall het schip mag gaan besturen. Net als Farage, Woolfe en James is Nuttall verkozene in het Europees Parlement. De kersverse partijleider liet alvast in zijn kaarten kijken. Vast staat dat Nuttall zijn partij wil omvormen tot een partij die de concurrentie aangaat met voornamelijk Labour. In de landelijke regio’s hoopt Nuttall Labour stemmen af te snoepen van teleurgestelde kiezers. De socialisten zijn volgens hem immers uitgekeken op de stalinist Jeremy Corbyn. De Labour-coryfee kant zich namelijk tegen de uitstap uit de EU en daarnaast is Corbyn op multicultureel vlak een naïeve dwaas. Hij omhelst graag de islam.

Nuttall wil van UKIP in feite een verlengstuk van zichzelf maken. Als verkozene heeft hij zijn simpele afkomst nooit onder stoelen of banken gestoken. Gezien zijn accent, dat typerend is voor de arbeidersklasse in het Verenigd Koninkrijk, zou dat trouwens moeilijk te verdoezelen zijn. Ongetwijfeld liggen er voor UKIP in 2020 wat kansen in districten waar Labour voorlopig de plak zwaait. Gezien haar populistische karakter kan UKIP appelleren aan de lagere sociale klassen. Desondanks neemt Paul Nuttall een risico.

Nigel Farage wist van UKIP een ‘catch all party’ te maken. Zowel hoog- als laagopgeleiden stemden op de eurosceptici. Door in te zetten op de teleurgestelde kiezers op links, laat Nuttall een heel terrein op rechts open liggen. Kennelijk is hij niet geïnteresseerd in de meer conservatieve kiezer uit de (hogere) middenklasse. Evenmin gelooft hij dat de brede middenklasse nood heeft aan en baat heeft bij een liberaal economisch programma. Doordat Labour en UKIP in de komende jaren de knikkers onderling zullen gaan verdelen, zullen de Conservatives, in de toekomst, weinig tegenstand te duchten hebben.

Door de linksere economische koers gaat UKIP dezelfde toer op als het Front national in Frankrijk. Als het FN één achilleshiel heeft, dan is het wel haar uiterst ongeloofwaardige en tevens onbetaalbare economische programma, opgesteld door neomarxisten als excuus-homo Florian Philippot en de voormalige loketbediende Bernard Monot. UKIP stond lang te boek als economisch libertair. Nu een links sociaaleconomisch programma voorstaan, dat is – net als bij het FN – politiek ongeloofwaardig en in realiteit onuitvoerbaar. Laat dit trouwens ook een les zijn voor de PVV van Geert Wilders in Nederland en het Vlaams Belang van Tom van Grieken in Vlaanderen.

LvS


Tags assigned to this article:
2016-48EngelandGroot-BrittanniëRight or wrong

Related Articles

Op het Noorderterras

çava? “Weet jij dat de ramadan bezig is?”, vroeg mijn bankgenoot me. “Ik heb er geen idee van”, zei ik.

Identiteit verdwijnt in een democratie zonder durf

“Vlaanderen moet de islam volop omarmen en aanvaarden als onderdeel van zijn identiteit… We moeten een nieuw ‘wij’ creëren”. Van

Brugge: thuis en op verplaatsing

Rubens (1840), Van Dijck (1856) en Boduognat (1861) in Antwerpen, Ambiorix (1866) in Tongeren, Breidel en De Coninck (1887) in