In alarmfase rood

Mijnheer de tsjevenstrateeg,

Het gaat niet erg goed met uw partij. De glorierijke tijden van politieke suprematie zijn helemaal voorbij. Op nationaal en regionaal vlak speelt zij een bescheiden rol naast de andere min of meer even grote partijen en de peilingen doen geregeld koude rillingen over de rug van uw verkozenen lopen. Alleen op het lokale vlak teert gij nog op een zekere aanhang omdat uw partij als vanouds vaak verweven is met het sociale weefsel in gemeenten en er flink wat dienstbetoon heeft. Maar ook daar treedt de veroudering van uw publiek op en zoeken veel jongeren andere politieke horizonten op. In kleinere dorpen zijn er nog absolute meerderheden overeind gebleven in 2012 en uw partij maakt ook nog deel uit van tal van lokale coalities. Maar ook daar komt sleet op en de gemiddelde burgers focussen zich meer en meer op wat er op hogere niveaus gebeurt om van daaruit een stem in de eigen omgeving uit te brengen. Daarnaast zijn jullie ook in de steden al flink wat pluimen en machtsposities verloren. Gij ziet dat allemaal met lede ogen aan en daarom gaat gij met uw strategische teams aan het denken teneinde het tij zoal niet te kunnen keren, dan toch een stormvloeddam op te (proberen) werpen.

Gij hebt geen grote kanonnen meer in huis die werkelijk als boegbeeld kunnen optreden. De Stadtlers en Waldorfs van uw partij zijn in groten getale aanwezig, denk maar aan de verzuurde Eric van Rompuy en de zich altijd zo grappig vindende Mark Eyskens. Saaie pieten als Koen van den Heuvel, Servais Verherstraeten, Sonja Beck, of Leen Dierick zijn van geen tel. Zij werken misschien wel hard, maar ze zijn onbekend. En dus onbemind. Uitzonderingen daarop zijn Pieter de Crem en Kris Peeters. Vooral Peeters; hij is in de federale regering de enige wering tegen het N-VA-geweld. Door zijn geraffineerd optreden de jongste tijd, is er bij u een lichtje gaan branden. Gij vindt namelijk dat hij de enige is die het kan opnemen tegen Bart de Wever in Antwerpen, want wat gij daar in huis hebt, is niet zo vet. Schepen Heylen trekt zich terug uit de politiek, en met Marc van Peel heeft elke nuchtere Antwerpenaar het wel gehad. En Nahima Lanjri? Goed, maar te multicultureel en daar moet je net in Antwerpen geen boegbeeld van maken… Dus moet Peeters verkassen van het landelijke Puurs naar de koekenstad, waar hij naar eigen zeggen geregeld beuling komt kopen. Een referentie om ‘U’ tegen te zeggen, zoveel is duidelijk…

Maar er zit meer achter uw verhaal. Véél meer. Het is een niet echt goed bewaard geheim dat een aantal van uw mindere goden – parlementsleden en burgemeesters en schepenen – stilaan hardop beginnen denken aan een scenario waarbij de federale verkiezingen wel eens op de dag van de gemeenteraadsverkiezingen zouden kunnen vallen… Op die manier vermijden zij collectieve schade in de gemeenten om het volgende jaar nog eens afgestraft te worden bij de Vlaamse en federale verkiezingen. Door een stevige campagne, waarbij ingezet wordt op de gemeenten en steden, zouden in uw scenario de federale verkiezingen kunnen opgezogen worden, en dus de schade beperkt worden. Tegelijk zou de N-VA dan op veel plaatsen naar de oppositiebanken kunnen verwezen worden en kunnen er coalities gevormd worden met rood en groen. Door dat in Antwerpen vooraf goed in beeld te brengen (CD&V + sp.a + Groen + eventueel Open Vld), paait gij ook uw bijna verloren (vakbonds)achterban die op het punt staat over te steken naar Groen en zelfs de PVDA. Voor de N-VA rest er dan niet veel meer: ofwel solitair oppositie gaan voeren of het doembeeld van een eventuele coalitie met het VB (als die partij erin zal slagen fors terug uit het dal te klimmen).

Tactisch is dat allemaal goed gezien, want die trend kunt gij dan doorzetten op federaal vlak en het jaar nadien op Vlaams niveau. Zit ik er ver naast, Wouter? Ik denk het niet. Peeters is de man die uw partij moet redden, op alle niveaus. Lukt dat niet, dan is het ‘over en uit’. Maar evenzeer geldt dat als jullie het níét proberen, het evenzeer ‘over en uit’ zal zijn. Dan is de keuze snel gemaakt.

Het wordt een complexe en bitsige campagne in de strijd om de herwinning van de achterban en het afhouden van de N-VA. Ik neem grif aan dat sommigen er met lood in de schoenen aan gaan beginnen, en met de moed der wanhoop.

Ik wens u de naarstigheid. En vergeet het aloude katholieke adagium niet: “Hoop doet leven.”

’t Pallieterke