Geen debat?!

VB-Kamerlid Barbara Pas bracht een boek uit onder de titel ‘De communautaire leegte’, waarmee zij de voorbije twee regeringsjaren op de korrel neemt met betrekking tot het uitblijven van communautaire initiatieven van de N-VA. Het werd een indrukwekkende waslijst… Omdat hier wel stof inzat voor een pittig debat, wilde ‘Terzake’ van de VRT haar naar de studio halen voor een confrontatie met haar collega Peter de Roover, voorzitter van de N-VA-fractie. We kennen Peter als iemand die niet kan zwijgen en graag zijn mening etaleert, maar nu liet hij merkwaardig genoeg verstek gaan. Hij weigerde gewoon het debat met Barbara Pas, met de bijkomende mededeling: “En dat zal de komende jaren ook zo zijn.” Erg verrassend, dat wel… Zou hij niet op kunnen tegen het feitenarsenaal van Barbara? Neen, dat hadden we van Peter nooit verwacht. Trouwens, professor Bart Maddens zei recent: “Zonder Barbara Pas zou de communautaire stilte vandaag totaal zijn in de Kamer.”

Spel of spelletje?

Het gebeurt wel eens dat Kamerleden van dezelfde partij als de minister hem of haar toch vragen stellen in de bevoegde commissie. Men kan zich afvragen waarom dat gebeurt, want je zou kunnen denken dat partijgenoten elkaar wel vaker zien om een en ander te bespreken. De uitleg is eenvoudig. Als bepaalde zaken wat wazig zijn, of bepaalde plannen niet erg duidelijk zijn, dan komt er een ‘Chinese vrijwilliger’ dat even aankaarten, zodat de minister een formele verklaring kan afleggen. Zo gebeurde het tijdens de commissie Defensie dat Peter Buysrogge van N-VA aan ‘zijn’ minister Steven Vandeput kwam vragen in hoeverre de bijlage bij de militaire programmawet wijzigingen bevat in vergelijking met de visietekst van januari en juni 2016? En of de minister meer informatie kon geven over de planning van de aankopen en de spreiding over de diverse eenheden? Eenzelfde scenario in dezelfde commissie “herhaalde zich tussen beide heren toen Buysrogge hem vroeg naar de stand van zaken aangaande de samenwerking met Tunesië. Waarna de minister telkens zijn zeg kon doen. Zo simpel is dat. Ook dat behoort tot het politieke spel. Of zijn het eerder politieke spelletjes?

Dure vragen

Het gebeurt wel vaker dat Kamerleden niet kunnen aanwezig zijn om hun geplande vragen in de commissies te komen stellen. Vooral voor de kleine fracties is het lastig om de agenda’s van verschillende commissievergaderingen op elkaar af te stemmen. Bilocatie is ook voor hen niet mogelijk. Of het gebeurt dat ingediende vragen achterhaald of gewoonweg nutteloos zijn. In ieder geval zijn ze door de diensten van de minister wel beantwoord. Zo deelde de voorzitter van de commissie Binnenlandse Zaken onlangs aan het einde van een zitting mee: “Vraag nr. 14687 van de heer Van Hecke wordt omgezet in een schriftelijke vraag. Vraag nr. 14708 van de heer Maingain wordt, in toepassing van artikel 127, 10 van het Reglement, als ingetrokken beschouwd. Vraag nr. 14721 van de heer Thiébaut wordt uitgesteld. Vraag nr. 14732 van mevrouw Fonck wordt uitgesteld, net als vraag nr. 14738 van collega Demon.  Vragen nrs 14744, 14745, 14747 en 14748 van mevrouw Pas worden omgezet in schriftelijke vragen. Vraag nr. 14783 van mevrouw Dierick wordt omgezet in een schriftelijke vraag. De samengevoegde vragen nrs 14845 van mevrouw Gerkens en 14881 van de heer Vanden Burre, worden omgezet in schriftelijke vragen. Vraag nr. 14446 van de heer Calvo wordt als ingetrokken beschouwd, in toepassing van artikel 127, 10 van het Reglement. Hetzelfde geldt voor vraag nr. 14519 van de heer Laaouej.” Hierop zei minister Jan Jambon, niet geheel onterecht, dat de kostprijs voor het beantwoorden van een vraag 300 euro (werkuren, administratie, e.d.m.) bedraagt. Misschien moet maar eens worden nagedacht over de responsabilisering op dat vlak, vond hij. Gelukkig laten sommige Kamerleden hun vragen omzetten in schriftelijke vragen, zodat het maken van een antwoord dan toch niet vergeefs is geweest.

Onweersbuien

Vorige donderdag kreeg de regering de volledige oppositie over zich heen naar aanleiding van het slechte rapport dat ze kreeg bij de begrotingscontrole. Dat het met het opstellen van de begroting enkele weken geleden al kantje boord was met de ‘herstelregering’, was dus maar een voorsmaakje van de ellende die nog boven haar hoofd hangt. En natuurlijk worden het gekissebis en de ei zo na openlijke vijandelijkheden tussen N-VA en CD&V gretig uitvergroot door de oppositie. Charles Michel voelt de onweersbuien hangen en trekt daarom niet voor niets de lastige dossiers naar zich toe om te vermijden dat zijn ministers elk hun weg gaan. Hoewel ook elke oppositiepartij voor eigen rekening rijdt, viel toch op dat het Vlaams Belang en Vuye/Wouters op dezelfde lijn zaten. Vuye: “U kunt geen structurele besparingen doen met een communautaire standstill.” VB: “Zonder institutionele hervorming kan je sociaaleconomisch toch geen orde op zaken stellen.” Twee keer de nagel op de kop.

Balorige klas

We schreven het al vaker, dat zo’n plenaire vergadering in de Kamer bijwijlen een rommeltje is. Soms lijkt het wel op een ongedisciplineerde balorige klas op school waar niemand oplet, een babbeltje slaat en men zich stoort aan het ‘lawaai’ van de leraar/spreker. Donderdag was het weer van dat. Voorzitter Bracke, die door weinigen echt ernstig wordt genomen, zat bijna op zijn blote knieën toen hij haast smekend zei: “Collega’s, we zijn niet zo talrijk, maar het geluid dat geproduceerd wordt, is voor zo’n kleine groep behoorlijk indrukwekkend. Mag ik u vragen respect te hebben voor de sprekers, de vragen en de antwoorden?” Mooi en beleefd gezegd, maar veel hielp het niet, want luttele minuten later gonsde het alweer in het halfrond. Leuke bende daar… en ja, men was met een ‘kleine groep’, want heel wat praatbarakkers doen zelfs niet meer de moeite om te komen luisteren. Zij wachten op hun kantoor of in de koffiekamer gewoon op ‘de bel’ – zoals op school – om te komen stemmen, want alleen daar is hun hongerloon afhankelijk van.