Van Overtveldt: optimist op schuldenberg

Het gat in de federale begroting blijkt groter dan de federale regering aanvankelijk had becijferd, 4,2 miljard euro, en niet 2,4 miljard. Minister van Financiën Johan van Overtveldt werd zwaar aangepakt omdat de belastinginkomsten bleken tegen te vallen. Telkens de begroting ergens in de politieke agenda sluipt, kruipt links Vlaanderen uit de kelders om de aanval in te zetten. Op wat? Tja, op een fictief rekenblad, dat permanent wordt bijgestuurd. Dat is op lokaal vlak zo, dat is ook bij hogere bestuursniveaus het geval. De vorige federale regering, onder Di Rupo, wist op dat vlak ook van wanten… Dit betekent natuurlijk niet dat alles vlotjes loopt. De huidige regering had zich wel iets anders voorgesteld. Ze is voorlopig niet geslaagd in haar oefening om de schuld te minderen en de jaarrekeningen weer op orde te krijgen. Het excuus dat in Trends wordt meegegeven (men ging uit van te optimistische cijfers van het Planbureau, en dat valt niet onder de voogdij van Van Overtveldt, maar onder die van eerste minister Michel en de minister van Economie), is niet echt overtuigend.

Vlaamse schuld een heuveltje

Hoe zit het eigenlijk met de “Vlaamse” schulden. Een mens zou gaan geloven dat Vlaanderen stilaan op weg is naar een schuldenberg zoals België er één heeft. Maar met geloof moet je opletten. Zo’n vaart loopt het niet. De Vlaamse regering heeft een schuldnorm goedgekeurd (maximum 65 procent van Vlaamse begroting, vandaag is dat 47 procent) om de schuld onder controle te houden. Dat er een groei is, klopt wel, maar Matthias Diependaele (N-VA) legt uit: schulden die vroeger buiten beschouwing werden gelaten worden nu wel mee in rekening gebracht (1), de zesde staatshervorming transfereerde federale schulden naar de Vlaamse boeken (2) en het grootste deel van de Vlaamse schulden zijn billijke schulden, want “hebben betrekking op activa” (scholen, woonzorg, enz.) (3). Volgens Diependaele is de Vlaamse schuldenberg “niet meer dan een heuveltje” (amper 4 procent van het bbp), de Belgische staatsschuld bedraagt 107 procent van het bbp. Tegenover Wallonië, België en de meeste Europese regio’s is Vlaanderen op begrotingsvlak een modelregio.

Kooien en verkrachtingen

“Vijftig jaar geleden zat ik als zwarte in een kooi op Expo 58 en u zat als vrouw aan de haard”. Het was één van de uitsmijters van de socialistische zwarte demagoog Wouter van Bellingen in een debat met Annick de Ridder van N-VA. Van Bellingen kan niet goed tellen. Expo 58 is bijna zestig jaar geleden, en zelfs toen woonden er ook al Congolezen in sommige Belgische steden, niet in kooien maar in huizen. Voor 1958 vonden we geen cijfers, maar in 1961 woonden hier al 2.585 Congolezen, overigens in véél betere omstandigheden dan in hun Congolese thuisland. De Congolezen in Expo 58 waren in zekere zin geluksvogels: zij mochten in België blijven en de gruwelen van de Congolese onafhankelijkheid bleven hen bespaard. En als Van Bellingen absoluut argumenten uit het verleden wil putten… Toen Congo in 1960 de onafhankelijkheid kreeg, zonder oorlog, op een presenteerblaadje, vierden de Congolezen dat met een orgie van moord, brandstichting en verkrachtingen van blanke vrouwen. Dat was véél en véél erger dan deelnemen aan Expo 58. Wij zijn opgehouden met het bouwen van die “negerdorpen”. De Congolezen zijn nooit opgehouden met de wreedheden die in 1960 werden ontketend. Van Bellingens demagogie is typisch voor de racistische linkse propaganda, waarbij blanken nog steeds de schuld krijgen van de echte of vermeende misdaden van de kruisvaarders of het koloniale tijdperk, terwijl moslims en kleurlingen nooit verantwoording moeten afleggen voor de barbaarsheden uit hun geschiedenis… En zelfs niet voor de barbaarsheden die nu nog steeds verder woekeren. Waarom mag van Bellingen zeuren over Expo 58, maar mogen wij hem de verkrachtingen van 1960 niet voor de voeten gooien?

Van Overtveldt is geen saboteur

Hans D’Hondt, topman van de federale overheidsdienst Financiën, ontkent in Trends dat de federale inkomsten dalen door zwaar snoeiwerk in zijn administratie. D’Hondt, die al werkte voor ministers van alle politieke kleuren, ontkent ook dat er onenigheid is tussen Van Overtveldt en de administratie. Speculatie hierover was politieke stemmingmakerij. “Van alle kanten werd op de man gespeeld.”

Fiscale regionalisering een flop?

Als Hans D’Hondt in Trends zegt dat de (gedeeltelijke) regionalisering van de fiscale bevoegdheden stroef verloopt en complex is, heeft hij ongetwijfeld gelijk. Enkele voorbeelden: Wallonië int zelf belasting op spelen en weddenschappen, Vlaanderen laat dit federaal gebeuren; Vlaanderen en Wallonië innen verkeersbelasting, Brussel niet; Vlaanderen int onroerende voorheffing, schenkings- en erfenisrechten, de andere gewesten niet… Is dat een schrikbarend probleem? En indien wel, hoe los je het op? Door alles “beter synchroon” (dus weer federaal?) te laten verlopen”, zoals D’Hondt suggereert? Of door via confederalisme naar heldere autonomie en uitgesproken homogene bevoegdheden te gaan, zoals Vlaamsgezinden dat voorstaan? Zijn we de pineut omdat goktaksen, verkeersbelasting of onroerende voorheffing en dergelijke in onze buurlanden ook verschillend zijn?

Voor wie het niet geloven wil…

Wallonië is aan de beterhand, de regio dicht de kloof met Vlaanderen. Tarara! Geloof het maar niet. De Vlaamse kmo’s hebben dit jaar al 23.000 extra banen gecreëerd, de Waalse amper 1.000 en de Brusselse 500. Een en ander blijkt uit cijfers van hr-dienstverlener SD Worx. Hier hoeft geen uitleg bij. Sinds begin dit jaar bedraagt de tewerkstellingsgroei in België 1,4 procent. Een waanzinnig oninteressant cijfer, want een kleurloos gemiddelde. Voor Vlaanderen gaat het immers om een groei met 2,3 procent, voor Brussel met 0,4 procent en Wallonië met 0,1 procent. Hier hoeft geen uitleg bij. Dat bedrijven extra volk aantrekken, is een gevolg van de aantrekkende economische conjunctuur. Maar iemand moet toch eens uitleggen waarom die kloof tussen noord en zuid ondanks een identiek federaal beleid zo groot blijft.