Wie in zijn pen kruipt, kan maar beter dubbel zo voorzichtig zijn. Sommige thema’s zijn zonder meer interessant, en bepaalde misbruiken zijn hemeltergend, maar wie zich waagt aan een onderwerp dat zich achter de politiek correcte omwalling bevindt, moet goed beseffen waar hij aan begint.

In een periode dat Jean-Paul Sartre en Raymond Aron in alle hevigheid de (intellectuele) degens kruisten, was het in Frankrijk gemeengoed te stellen dat het “makkelijker was ongelijk te hebben met Sartre dan het gelijk te delen met Aron”. Mutatis mutandis kan anno 2016 hetzelfde gezegd worden over een aantal heilige huisjes, taboeonderwerpen verscholen achter een scherm van politieke correctheid. Wie ze aansnijdt, kan maar beter de nodige voorzichtigheid aan de dag leggen. De kleinste uitschuiver kan immers verstrekkende gevolgen hebben. Vraag maar aan Annalisa Gadaleta, groene schepen in Molenbeek. Dat meeheulen met de gangbare opinie in wezen de veiligste manier is om uit de wind te blijven, ondervond ze aan den lijve.

Het is een leuke oefening de commotie de-chronologisch te volgen, t.t.z. beginnen bij de soms bitsige reacties om te besluiten met wat ze uiteindelijk op haar kerfstok heeft. Vreselijke dingen moet ze geschreven hebben, denk je al snel. Om in fine vast te stellen over welk non-event we spreken.

Het corpus delicti is een boek die deze geboren Italiaanse schreef. Hierin stelt ze vast dat het straatbeeld de indruk wekt “in de Maghreb” te zijn. Ook heeft ze het over bepaalde familiale structuren die binnen die gemeenschap behouden bleven. Dat vrouwen veel kinderen hebben, zou wel eens meer met traditie dan met een extensieve kinderwens te maken kunnen hebben. Hierdoor blijven ze ook makkelijker in hun (lagere) sociale positie steken. Wel leveren die kinderen een financieel voordeel op.

Meer is niet nodig om alle banbliksems te ontketenen. Verwijten (“vuilnisboek”, noemde een PS-gemeenteraadslid het, merkbaar gefrustreerd door zijn degradatie naar de oppositiebanken) werden kwistig naar haar hoofd geschoten. En zoals dat wel vaker het geval is bij zo’n pseudopolemiek, blijken de verkondigers van de strafste meningen niet altijd de beste lezers van het gezelschap te zijn.

Bochtenwerk

Het is toch eigenaardig hoe obsessioneel gereageerd wordt wanneer dergelijke ongemakkelijke waarheden vertolkt worden, vraag maar aan de voormalige Groen-politicus Luckas vander Taelen. Een ideologische filter kleurt niet alleen de beoordeling van naakte feiten, vaak gaat het zover dat het thema gewoonweg niet vernoemd mag worden. En als dat in Vlaanderen het geval is, tekent dit sfeertje aan Franstalige kant zo mogelijk nog scherper af.

Het is trouwens tekenend hoe college en Ecolo-schepen Sarah Turine zich in bochten wrong nadat de discussie was opengebarsten. Waar ze aanvankelijk enkel de loftrompet blies over het boek, stuurde ze haar mening op Facebook enkele keren bij. Telkens de reacties verhevigden eigenlijk. In de laatste versie eiste ze zelfs excuses van Gadaleta. Want zie, ze las het boek aanvankelijk “als een vriendin”, en dan is een mens al snel minder kritisch, klonk het. Eenvoudig is het niet om dergelijk bochtenwerk te verantwoorden.

Boek aanpassen

Groen en Ecolo vormden in Molenbeek één fractie, een toonbeeld van samenwerking over de taalbarrières heen. Maar terwijl Ecolo heftig van leer trok, bleven de Nederlandstaligen hun schepen – de minzame Gadaleta was ooit nog medewerker van Mieke Vogels – steunen. Of het ooit nog goed komt, is nog maar de vraag. Hoewel, in het land der compromissen…

Het boek wordt alvast licht aangepast. “We hebben een fiscaal systeem dat de grootste families ondersteunt”, zal het voortaan klinken. Kwestie van een verkeerde interpretatie geen schijn van kans te geven. Alsof er Marokkaanse families zijn die kinderen zouden durven ‘misbruiken’ om in de pot van de kinderbijslag te kunnen graaien. De idee alleen al… Foei!

KNIN