2016-52_02_riro_eric-terreur-mediumZelfs indien IS in Syrië en Irak verslagen wordt, dan nog zal die organisatie een belangrijke bedreiging blijven voor Europa. Trouwens, niet alleen IS, ook Al-Qaida en Al-Nusra passen hun operationele en communicatietechnieken aan. Toenemende propaganda moet de zogenaamde eenzame wolven in het Westen blijven inspireren tot het plegen van terroristische aanslagen. Dit is zowat de eindconclusie van het meest recente rapport van Europol over de terreurdreiging in Europa. De aanslag in Berlijn, gepleegd door de Tunesiër Anis Amri, leverde daarvan alweer een jammerlijk bewijs. Frankrijk en België behoren tot de meest bedreigde landen.

Grasduinend in de media, op zoek naar een sprankel licht op een grauwe kerstdagavond, klikken we een link aan die ons brengt bij Rumiyah, een nieuwe publicatie van IS die onder meer via het internet wordt verspreid. Rumiyah staat voor Rome en is een verkorte versie van Dabiq, een ruimer magazine van IS. De namen verwijzen steeds naar plaatsen die volgens de terroristische organisatie heroverd dienen te worden op de ‘kruisvaarders’ of waar de eindstrijd tegen de ongelovigen op een dag zal plaatsvinden.

Handleiding

Wij raden gevoelige lezer niet aan om Rumiyah op te zoeken, want zowel de cover als de inhoud druipen letterlijk van het bloed. Nummer 2 van de publicatie blijkt namelijk een themanummer te zijn, waarin precies wordt uitgelegd aan welke voorwaarden een mes moet voldoen om gebruiksvriendelijk te zijn voor het vermoorden van mensen. Men geeft ook aanwijzingen voor de plaatsen waar men het best toeslaat en de plekken op het lichaam waar men het best steekt om een dodelijk effect te hebben. Wat bevat de publicatie nog meer? Een optelsom van de dodelijke slachtoffers die de organisatie wereldwijd maakte gedurende de laatste maanden. Enkele foto’s van onthoofde mannen. Een eerbetoon aan de broeders die begin juli bij een aanslag op een restaurant in Bangladesh 22 mensen vermoordden met hakmessen, en een omvangrijk memorandum ten behoeve van de gelovigen die zouden aarzelen ongelovigen van het leven te beroven.
Rumiyah is dus niet meteen de geschikte lectuur voor een vredige kerstdagavond. De publicatie brengt wel enige duidelijkheid over de vraag waarom sommige terroristen, zoals Anis Amri in Berlijn, hun papieren of  identiteitsbewijzen achterlaten na het plegen van een aanslag. Dit wordt in het magazine blijkbaar aangeraden, zeker als men kan ontsnappen, om verwarring en angst te zaaien. Het laat IS bovendien toe de aanslag op te eisen en de broeder te eren als hij bij zijn identiteit een laatste boodschap achterlaat waarin hij trouw zweert aan de terreurorganisatie. Het internet en de gebeurtenissen op het terrein bevestigen bijgevolg de bevindingen van Europol dat in onze contreien de toekomst eerder rood dan roze kan kleuren, hoe erg dat ook moge zijn. Frankrijk en België behoren bij de landen die het meest worden geviseerd, uiteraard samen met alle andere landen die de VS-coalitie in het Midden-Oosten steunen.

Criminelen

Het rapport heeft het ook over de binding tussen terrorisme en criminaliteit. 816 personen die bij Europol gekend zijn voor terrorisme, hebben bindingen met de georganiseerde criminaliteit. 539 onder hen zijn gekend als ‘foreign terrorist fighters’ (FTFs), ongeacht het feit of ze nu al dan niet nog in leven zijn, zich in Syrië of Irak bevinden, of ergens in een gevangenis. In de meeste gevallen komt men eerst in de eerder kleine criminaliteit terecht en vervolgens in het terrorisme. Merkwaardige vaststelling: de meeste terroristen/criminelen zijn van Syrische of Marokkaanse origine. België is het meest voorkomend land waarin ze geboren zijn, gevolgd door Irak en Syrië. Volgens Europol belanden sommigen slechts later in de werkelijk georganiseerde criminaliteit. De voordelen zijn een soms gemakkelijke toegang tot wapens en vooral tot fondsen voor het financieren van aanslagen of om persoonlijke kosten te dekken.
Alweer kunnen we de link leggen met Anis Amri. Hij bouwde voornamelijk in Italië een crimineel verleden op alvorens naar Duitsland te verhuizen. Na de aanslag in Berlijn kwam hij in de buurt van Milaan aan zijn einde. Dan rijst de vraag: hoe is het mogelijk dat die mensen zich zo vrij kunnen verplaatsen, en dan nog met een wapen? Een blijkbaar verbouwereerde VRT-journaliste Hanne Decoutere stelde die vraag aan haar collega Caroline van den Berghe tijdens het middagjournaal. ‘Tja, hij werd blijkbaar niet gecontroleerd’, antwoordde Van den Berghe volledig naast de kwestie. We hadden haar liever zien antwoorden dat Anis Amri zich natuurlijk zomaar van Duitsland naar Frankrijk kon verplaatsen, en dit zonder enige controle. Hij verplaatste zich namelijk in de Schengenruimte, waar binnengrenzen niet worden gecontroleerd! Op die manier verplaatsen zich dagelijks tientallen criminelen, illegalen en terroristen in gans Europa.

Mensenrechten en privacy

In de onmiddellijke toekomst mogen we nog aanslagen verwachten, ook van meer en meer individuelen, blijkt aldus uit het rapport van Europol. Men vreest voornamelijk militair goed getrainde terugkeerders, die de technieken uit het Midden-Oosten ook in Europa zullen toepassen. Frankrijk lijkt het meest kwetsbaar om enkele welomschreven redenen. Volgens Europol staat het land symbool voor vrijheid, democratie en mensenrechten. Het land heeft bovendien altijd nauwe relaties gehad met de moslimwereld, maar het is ook bij uitstek een seculier land met nogal wat sociaaleconomische eilanden in grootstedelijke gebieden, die vooral bevolkt zijn door moslims. Het is geen nieuws dat jongeren in deze sociaal geïsoleerde gebieden meer kwetsbaar zijn voor radicalisering en rekrutering door gewelddadige jihadisten. In België is dat niet anders.
Voedt dit rapport nu opnieuw de angst? ‘Neen, het is op zijn hoogst onrustwekkend’, fluistert ons een terrorismespeurder toe. ‘Dit zijn concrete en objectieve feiten. Momenteel heb ik meer angst voor de voorzitter van de Liga voor Mensenrechten, of noem ik hem de voorzitter van de Liga tegen Mensenrechten? De grote vreugde van de rechtsgeleerde na het arrest van het Europees Hof van Justitie, dat het bijhouden van communicatiegegevens in strijd vindt met de privacy, boezemt me meer angst in. Een kerst- en nieuwjaarscadeau in één keer, zegt die man in de media. Begin volgend jaar start hij de procedures om de nu al strakke Belgische regels te laten vernietigen. De materiële middelen voor onderzoek zijn al beperkt. Wat als onze juridische middelen ook steeds meer worden beperkt? Wat heeft dit nog te maken met mensenrechten? Dit is een cadeau voor terroristen en criminelen, maar zeker niet voor ons.’

RIRO