Jozef de Kesel: de kardinaal van de islam

“In zijn kersthomilie besteedde de kardinaal aandacht aan de moordende aanval op een onschuldige christelijke traditie in Berlijn. Hij vroeg de gelovigen om te bidden voor de slachtoffers van de terreuraanslag en voor alle anderen die dit jaar de dood vonden door religieus geweld.  Hij verzocht de wereldlijke leiders om niet te vergeten dat de christenen nog steeds de meest vervolgde geloofsgroep ter wereld vormen. Aan de moslims vroeg hij om meer respect te betonen voor vrouwen, homo’s en mensen van een ander geloof.”

Een krantenverslag van de kersthomilie van kardinaal De Kesel? Neen, helaas. Het citaat is pure fictie. In een middernachtmis voor kerst, die, omwille van de dreiging van islamitisch terrorisme, enkel kon doorgaan met speciale veiligheidsmaatregelen, praatte de kardinaal integendeel zijn eigen medeburgers opnieuw een schuldgevoel aan. Hij berispte ons voor de mogelijke gevoelens van haat die we zouden koesteren na Berlijn en hij vroeg ons nog wat genereuzer te worden voor de “vluchtelingen”. Op de veiligheidsagenten in burger, die een deel van het kerkpubliek vormden en hun kerstavond moesten opofferen om de kardinaal te beschermen tegen die “vluchtelingen”, moet zijn oproep een redelijk surrealistische indruk gemaakt hebben.

De feilbare paus

Twee maanden geleden had paus Franciscus nog merkwaardiger woorden laten vallen. Hij deed een oproep aan Europa om nog meer vluchtelingen binnen te laten en voegde daar letterlijk aan toe: “Deze gastvrijheid is onze beste waarborg tegen hatelijke daden van terrorisme.” De paus is “onfeilbaar” in zaken des geloof, zegt de christelijke leer. Berlijn toonde aan dat hij zich in andere kwesties spectaculair kan vergissen.

Paus Franciscus heeft wel vaker een moeilijke relatie met de waarheid. Hij noemde de huidige vluchtelingencrisis “de grootste humanitaire ramp sinds de Tweede Wereldoorlog”. Het is moeilijk te beoordelen of dit moedwillige grootspraak is dan wel gebrek aan kennis van de geschiedenis. In werkelijkheid, welke norm men ook hanteert, komt het vluchtelingenprobleem zelfs niet in de top 10 van wat is gebeurd in Cambodja, China, Soedan, Oost-Congo, Rwanda en vele andere plaatsen waar honderdduizenden stierven. Voor Europa kan deze immigratiecrisis wel eens een beslissend keerpunt zijn, maar het is niet het overleven van deze vermoeide beschaving dat deze paus en kardinaal erg lijkt te interesseren.

Wat is moraliteit zonder inzicht? Wat is inzicht zonder de moed om de waarheid te zeggen? Wie de huidige immigratiecrisis reduceert tot een probleem van sukkelaars die moeten vluchten voor hun leven, aan de ene kant, en een egoïstische westerse samenleving, aan de andere kant, is een charlatan, die blind is voor het massale misbruik van onze gastvrijheid en de onoplosbare problemen die worden gecreëerd door de religie die deze “vluchtelingen” met zich meebrengen.

Waan en waarheid over de asielcrisis

Wat doet de kardinaal met het gegeven dat de meerderheid der asielaanvragers niet uit een oorlogszone komt? Men kan er politiek voor kiezen om deze mensen toch op te vangen, zoals de extreemlinkse voorstanders van een volledig opengrenzenbeleid willen. Maar wees dan tenminste zo eerlijk om dat te zeggen. Probeer de mensen, terwijl een overgrote meerderheid van hen daar absoluut geen voorstander van is, niet te manipuleren met een bedrieglijk verhaal.

Hoe verklaart de kardinaal dat drie vierde van de asielaanvragers van het mannelijk geslacht zijn? De geschiedenis leert ons dat elke vlucht voor oorlog altijd vooral een exodus van vrouwen, ouderen en kinderen behelst, terwijl een deel van de jongemannen achterblijft om te vechten. Waarom heeft dan de overgrote meerderheid van die “vluchtelingen” de leeftijd voor militaire dienstplicht, Eminentie?

Ja, er zijn ook wat minderjarigen onder de vluchtelingen, maar die zijn niet bepaald van de leeftijd van het Kindeke Jezus, wiens lot de kardinaal graag vergelijkt met dat van de “ongewenste vreemdeling”. De grootste groep onder de “minderjarigen” (waarvan de asielaanvraag dus nooit geweigerd wordt) zijn de categorie van de 16- en 17-jarigen. Hoe komt het dat negen op de tien van deze groep mannen zijn? En dat die er bijna allemaal dubbel zo oud uitzien? Zullen we dit maar negeren, in een vlaag van misplaatst sentimentalisme? En zullen we ook maar de gevolgen ontkennen die zoveel testosteron in combinatie met een vrouwonvriendelijke cultuur en religieuze minachting heeft voor de Europese vrouwen die zich in de straten van onze steden wagen?

De andere wang

De Kesel vraagt ons niet om meer echte vluchtelingen binnen te laten. Hij vraagt ons om de waarheid te negeren en mee te stappen in een simplistische moraliteitsverhaal en in politieke conclusies die gebaseerd zijn op een ontzettend vertekend wereldbeeld. Voor de kardinaal, die ons in zijn kersthomilie van 2015 al letterlijk gevraagd had “onze grenzen niet te beschermen”, is dat een logische voorzetting van zijn politieke overtuigingen. Voor de anderen, zelfs de meest onzelfzuchtigen onder ons, is dit de onverantwoorde oproep van iemand die meer bezig is met zijn eigen imago dan met het welzijn van zijn medemens.

Velen begrijpen de oproep van de kardinaal, om toch maar geen consequenties te hechten aan de aanslag in Berlijn of aan alle andere mogelijke problemen met de islam, als een toepassing van het christelijke voorschrift om “de andere wang toe te keren”. Maar De Kesel biedt helemaal zijn andere wang niet aan. Hij biedt de andere wang aan van zijn medeburgers, die maar de gevolgen moeten dragen van zijn opzichtige en oppervlakkige zedenprekerij.

Niet ondanks de islam, maar omwille van de islam

Is de kersthomilie van De Kesel dan enkel een uiting van gespeelde naïviteit of van morele ijdelheid? Dat zou kunnen. Maar het heeft er alle schijn van dat er veel meer aan de hand is. Enkele eerdere uitspraken van deze kardinaal kunnen dit misschien verduidelijken:

“De islam heeft  religie weer op de kaart heeft gezet” (een beetje zoals de aanslag in Berlijn Kerstmis weer op de kaart heeft gezet, zeker?).

– “Een samenleving heeft godsdiensten nodig” (let op de meervoudsvorm).

– “Ik denk niet dat de islam daarbij zal vervallen in de oude kwalen van de kerk, en de vrijheden van anderen zal beperken. We zullen de islam daarbij helpen.”

– “De toekomst is mét de islam.”

– “De islam is een bondgenoot.”

Het patroon lijkt me duidelijk genoeg. Zoals Polonius zegt aan Hamlet: “Het is natuurlijk waanzin, maar toch zit er methode in.” We hebben hier te maken met een geestelijke leider die wanhoopt over de toekomst van zijn eigen religie, en het geloof als dusdanig wil zien overleven door de import van een andere religie. Hij ziet de islam dus helemaal niet als een ongewild neveneffect van het opnemen van vluchtelingen. Hij wil meer vluchtelingen omwille van de import van de islam die daar het gevolg van is.

Die religieuze alchemist mag, wat mij betreft, in de beslotenheid van zijn torenkamertje zoveel bizarre experimenten uitvoeren als hij wil, zolang wij maar niet getroffen worden door de brokstukken van de onvermijdelijke explosie.

Jurgen Ceder


Tags assigned to this article:
2016-52Actueel

Related Articles

Nieuwe hoofden, nieuwe zinnen?

Deze tekst is geschreven op maandagmiddag, dus voor de uitslag van de Amerikaanse presidentsverkiezingen: of het Clinton of Trump wordt,

Absurdistan

Rotspaleis (1) Vorige vrijdag en zaterdag vond in het Sportpaleis voor het eerst het Rotspaleis plaats, een poëzieavond met enkele