2016-50_05_mad-progress-mediumTijdens de confrontatie van Francken met het maoïstisch advocatencollectief Progress Lawyers Network orakelt men voortdurend over de “onafhankelijkheid van het gerecht” en de “scheiding der machten”, alsof die hier echt bestaan.

Maar in België zijn dat ficties. Dat weten we toch al sinds de repressie? In de VS worden rechters verkozen, maar in België zijn ze allemaal politiek benoemd in een ondoorzichtige koehandel tussen de drie grote politieke families. Dat betekent nog niet automatisch dat zij allemaal marionetten van een politieke partij zijn, maar het wijst minstens op een politieke binding. Een vermoeden van partijdigheid, zoals dat in het juridisch jargon heet. In praktijk is er in België nooit een onafhankelijke rechterlijke macht geweest.

Er waren enkele onafhankelijke rechters, maar het systeem als geheel was altijd een product van de wetgevende macht en een verlengstuk van de uitvoerende macht. Is men al vergeten dat die rechterlijke macht de voorbije twintig jaar op bevel van de uitvoerende macht verschillende politieke processen heeft gevoerd om een oppositiepartij – het Vlaams Blok en later het Vlaams Belang – te vervolgen en te fnuiken?

In 2008 bleek tijdens de Fortis-affaire nog eens hoe justitie en politiek twee handen op één buik zijn. Luc van der Kelen schreef toen: “Niemand hoeft zo naïef te zijn om te denken dat een vermenging van politiek en gerecht vroeger niet voorkwam – de Vlaams Blokprocessen waren daarvan een eminent voorbeeld. Maar de onbeschaamdheid waarmee het in deze affaire is gebeurd, is ontstellend, zelfs voor iemand die de politiek al een jaar of veertig volgt.”

In 2013 bleek dat maar liefst twaalf van de veertien leden van de Franstalige benoemingscommissie van de Hoge Raad voor Justitie van PS-strekking waren. Twaalf van de veertien! En wij zouden dan moeten geloven dat die justitie neutraal, betrouwbaar en apolitiek is. Wij zouden dan de misdadige absurditeiten van dat systeem zomaar moeten slikken?

Adderkluwen

De juridische wereld is evengoed een adderkluwen van intriges, nepotisme, belangenvermenging, politieke touwtrekkerij en leugens als de politiek zelf. De geldt niet alleen voor de magistraten, maar nog meer voor de advocatuur, die er zelfs openlijk prat op gaat dat zij zich niet gebonden voelt door ethische overwegingen of begrippen als waarheid en rechtvaardigheid. In de advocatuur is de belangenvermenging met de politiek en de onderwereld waarschijnlijk nog erger dan bij de magistratuur. Het advocatenkantoor van Mark Uyttendaele, de tweede echtgenoot van Laurette Onkelinx kreeg jarenlang massa’s overheidsopdrachten en dat werd georganiseerd en gestuurd door de PS. Armand de Decker werkte in het parlement én op regeringsniveau mee aan de versnelde goedkeuring van de afkoopwet, terwijl hij tegelijk advocaat was voor de louche Kazachse zakenman voor wie die wet bedoeld was. Alle zogezegd gescheiden machten spanden toen samen met een onderwereldfiguur. En sommige procedureadvocaten zijn nauwelijks meer dan juridische huurlingen voor de georganiseerde misdaad, en ze hebben even weinig moreel besef als huurmoordenaars. Als hun cliënt maar betaalt…

Maoïstische agitatie

Zou iemand nog geloven dat de juridische hetze tegen Theo Francken en het visum voor een ambtenaar van het Assad-regime ingegeven is door humanitaire overwegingen? Dit is een constructie van het maoïstische advocatencollectief Progress Lawyers Network (PLN), die rechtstreeks is voortgekomen uit “Advocaten voor het Volk”, een oude mantelorganisatie van de maoïsten.

De meeste advocaten van PLN werkten vroeger voor “Advocaten voor het volk”. Zou men nazi’s aan de balie toelaten? Zou men hen in de media een forum geven voor hun agitatie? Natuurlijk niet. Waarom dan maoïsten wel? Hebben die soms minder mensen afgeslacht? PLN heeft actie gevoerd voor de vrijlating van vijf Cubaanse spionnen die naar de VS waren gestuurd om daar dissidenten te vermoorden. PLN heeft geprobeerd de Amerikaanse generaal Francks te laten vervolgen wegens “oorlogsmisdaden” in Irak en het heeft juridische hand-en spandiensten verleend aan Erdogan en Hamas in de zaak van het Gaza-flottielje. Mieke van den Broeck, die nu grote sier maakt als advocate van die Syriërs, heeft in Brussel op de lijst van de PvdA gestaan. Gewoon op google vonden we al snel dat tien van de zestien advocaten van het kantoor aan de Broederminstraat 3 in Antwerpen lid of kandidaat van de PVDA zijn, of er nauw mee samenwerken. De meeste anderen zijn lid van verschillende extreemlinkse groepen. In het kantoor op de Haachtsesteenweg 55 in Brussel vonden we op zestien advocaten negen van de PVDA, die van de Franstalige tegenhanger PTB niet meegeteld.

Een partij die slechts een paar procent van kiezers vertegenwoordigt, zou dus via juridisch lobby- en agitatiewerk het beleid van democratisch gekozen regering met een meerderheid in het parlement kunnen saboteren. Màg dat zomaar in een democratie? Bestaat er nergens een wet die toelaat dat marxistisch crapuul naar China of Noord- Korea te verbannen?