De media “verdedigen” zich tegen de N-VA

2016-52_01_eric-koning-filip-laurent-en-delphine-nieuwjaar-mediumHet heeft deze week weer eens gestormd rond de N-VA. Wat op het eerste zicht een onschuldige reportage over het gebruik van de sociale media door de politieke partijen leek, veranderde snel in een controverse rond de #IkSteunTheo-campagne van de N-VA. Groen vond het immers nodig de N-VA ervan te betichten valse retweets aangekocht te hebben.

Het verhaal werd gretig opgepikt door de andere media, en dan vooral met de bedoeling de controverse zo lang mogelijk aan de gang te houden. Van “fake news” gesproken! Daarna was het een uitspraak van partijvoorzitter Bart de Wever die voor een kleine mediastorm zorgde. In Humo had hij zich laten ontvallen dat wat hem betreft de opkomst van de “opiniërende journalistiek” de belangrijkste trend van 2016 is geweest. Wie het schoentje paste, trok het verontwaardigd aan, met Joël de Ceulaer van De Morgen op kop.

Heeft de N-VA nu valse Twitter-accounts ingeschakeld om de #IkSteunTheo-actie wat extra wind in de zeilen te geven? Het zou ons ten zeerste verbazen. Als ze dat gedaan zouden hebben, zijn ze daar op het N-VA-hoofdkwartier nog dommer dan de groene moraalridder Kristof Calvo met zijn vip-tickets in de hand op Tomorrowland. Iedereen weet dat het gebruik van zulke valse accounts zo goed als niks oplevert, en dat je hoe dan ook in een mum van tijd ontmaskerd dreigt te worden.

Laten we er eens wat wiskunde bijhalen. Op het ogenblik dat we dit schrijven, heeft N-VA precies 36.390 volgers op Twitter. De #IkSteunTheo-tweet werd echter amper 467 keer geretweet, en 702 keer geliked. Gedeeld door het aantal volgers van de N-VA is dat dus iets meer dan één procent en iets minder dan twee procent respectievelijk. Niet bepaald om over naar huis te schrijven. Als de #IkSteunTheo-campagne veel succes had, dan gaat het alvast daar niet over. En inderdaad: het zijn niet de retweets en de likes van die tweet die het succes maakten, wel dat de hashtag #IkSteunTheo opgepikt werd, en herhaald werd door échte Twitter-gebruikers.

Groene afgunst

Natuurlijk steekt het bij Groen dat de N-VA een veel succesrijkere socialemediacampagne kan voeren dan hen. Daar heeft de N-VA ten eerste een pak meer geld voor, dankzij de vele kiezers bij de laatste verkiezingen. En ten tweede heeft de N-VA een veel grotere aanhang dan Groen, omdat ze een veel betere voeling heeft met de politieke grondstroom in Vlaanderen (en daarom ook meer kiezers, en dus geld). De onthulling van de valse retweets kreeg veel aandacht en weerklank op de rood-groene krantenredacties, maar de rest van Vlaanderen trok vooral zijn schouders op over zoveel onzin. En blijft verder gewoon vinden dat Theo Francken nog steeds groot gelijk heeft.

Trouwens, waren we wat meer paranoïde aangelegd, zouden we ons nu zitten afvragen of het werkelijk de VRT was die het initiatief nam tot een reportage over het gebruik van de sociale media door de partijen in Vlaanderen. Het kan ook Groen geweest zijn dat die reportage bij de bevriende openbare omroep bestelde, omdat ze iets dringend te vertellen had.

“Fake news”?

Een dag later sloofden de bevriende kranten zich uit om de controverse zoveel mogelijk aan de gang te houden. De “fact checkers” hadden duidelijk als opdracht gekregen te bewijzen dat de N-VA inderdaad valse retweets aangekocht had, en als dat niet mogelijk was, te bewijzen dat het tegendeel zeer zeker niet te bewijzen viel. Maar “fake news”, dat is iets waaraan alleen rechtse populistische kranten zich bezondigen.

Ondertussen sijpelden er links en rechts berichten door over hoe het nu werkelijk zat met dat Syrische gezin in Aleppo, dat volgens de eigen PVDA-advocaten in zulk acuut levensgevaar verkeerde dat het dringend een humanitair visum nodig had om naar België overgevlogen te kunnen worden teneinde hier asiel te kunnen aanvragen. Blijkt namelijk dat de vader doodleuk even twee weken in de Verenigde Arabische Emiraten en India heeft gezeten voor een “zakenreisje”. Wie zei daar ook weer “fake news”? Zelfs PVDA-advocate Mieke van de Broeck had voor één keer even geen commentaar, om vervolgens een verhaal op te dissen dat kant noch wal raakte.

Opiniërende journalistiek

Het beeld dat we hierboven schetsen, illustreert perfect waar het Bart de Wever om te doen was toen hij voor de eindejaarsvragen van Humo de opkomst van de “opiniërende journalistiek, die de teloorgang van vele kwaliteitsmedia nog heeft versterkt” bovenaan zette als belangrijkste trend van 2016. Geef hem eens ongelijk. Beter gezegd: we geven hem inderdaad ongelijk, want deze trend is al veel langer aan de gang.

Als voorzitter van de grootste partij van Vlaanderen die vrijwel voortdurend onder vuur ligt van de voltallige pers, zelfs de openbare omroep incluis, weet hij natuurlijk waarover hij het heeft. En het kon niet perfecter geïllustreerd worden dan door de tsunami aan opiniërende veroordelingen die hij onmiddellijk over zich heen kreeg.

Het was Joël de Ceulaer van De Morgen die het strafst uit de hoek kwam, en de media meteen opriep zich te verzetten tegen de manier waarop de N-VA de Vlaamse media onder de knoet probeert te brengen. Als we zijn stukje goed begrepen hebben, lijkt hij Bart de Wever te willen verdenken van Cubaanse ambities. Enfin, niet letterlijk, want het communistische Cuba blijft voor De Morgen per slot van rekening toch een bevriend regime. Ze doen zich daar op de redactie van De Morgen graag voor als heldhaftige dissidente journalisten die moeten zwoegen onder het juk van een vreselijk onderdrukkend regime, en hebben dus geen tijd om hun linkse lezers eens een paar harde feiten onder de neus te duwen over hoe het er werkelijk aan toe gaat op hun favoriete Caraïbische arbeidersparadijs.

Seit 5.45 Uhr…

De oproep van Joël de Ceulaer heeft een hoog “Seit 5.45 Uhr wird jetzt zurückgeschossen!”-gehalte. Het is de N-VA niet die de media tracht te muilkorven, het is net omgekeerd. En de N-VA alleen niet, want er bestaat nog altijd zoiets als het cordon médiatique. Het is intriest te moeten vaststellen dat het een politicus is die in dit debat de nuchtere feiten aanbrengt, waarop het volledige journaille in een politieke kramp schiet en er niet eens in slaagt een beetje zakelijk te reageren.

Bovendien lopen er in dit land genoeg politici rond die ooit al concrete stappen ondernomen hebben om lastige journalisten met succes het zwijgen op te leggen. Bart de Wever behoort niet tot dat select clubje, maar Johan vande Lanotte, die binnenkort in De Morgen gefêteerd zal worden wanneer hij – eindelijk – ontslag zal nemen uit de Kamer, wel.

Op naar 2017, en dan 2018 en 2019!

Deze twee mediastormpjes vatten het jaar 2016 mooi samen: allen tegen één, tegen de N-VA. Met voor die laatste misschien straks nog het gezelschap van boezemvijand Vlaams Belang, als die partij het goed blijft doen in de peilingen. Op een leugentje, verdraaiing van een uitspraak of een valse beschuldiging min of meer zal het bij die strijd tegen de N-VA trouwens niet aankomen.

We vermoeden dat het in 2017 niet veel beter zal zijn, om dan nog eens crescendo te zullen gaan in de verkiezingsjaren 2018 en 2019. We vrezen voor hen dat ze daarmee goed op weg zijn de fouten van de Britse en de Amerikaanse pers, en straks misschien ook de Nederlandse, Franse en Duitse pers, te herhalen. We wensen het hen van harte toe!

‘t Pallieterke


Tags assigned to this article:
2016-52Hoofdartikel

Related Articles

Het vergeten doelpubliek

Over onderwijs en zeker de rol die Vlaanderen op dit domein in Brussel speelt, is al heel wat inkt gevloeid.

Onze kristallen bol sprak

Terwijl de voetbalmaffia van Sclessin – excuus, het visionaire bestuur van Le Standard de Liège – nog volop worstelde met

Podium

Nekka-nacht 2015 ‘Wij zijn Buurman, en ik hoop van u hetzelfde.’ Nekka-nacht 2015, de demystificatie van een fan die zelf