Mohammedaanse slavendrijvers

Mohammedaanse slavendrijvers

In de Verenigde Staten leven 41 miljoen zwarten; grotendeels afstammelingen van Afrikaanse slaven. In de mohammedanenlanden zijn nergens grote concentraties zwarten aanwezig.

En toch zijn maar 500.000 van de 12 miljoen door Europeanen verkochte slaven op het grondgebied van de latere Verenigde Staten gearriveerd; de anderen kwamen vooral terecht in Brazilië en de Caraïben. Voor het enorme aantal Amerikaanse zwarten zijn twee verklaringen. Films, televisiereeksen, romans hebben met veel gevoel voor westerse schuld het beeld verspreid van boosaardige Amerikaanse eigenaars die hun slaven als kwaadaardige insecten behandelden. Het leven op een plantage kon inderdaad hard en wreed zijn, maar de meeste Amerikanen wisten dat slaven beter en harder werkten als ze een beetje menswaardig behandeld werden. Slaven waren soms duur en dus moedigden vele eigenaars gezinsvorming aan om slaven te kweken. Die kinderen konden vlug en gemakkelijk ingeroosterd worden, verstonden de taal en wisten wat van hen verwacht werd. Dat was goedkoper en efficiënter dan altijd nieuwe dure en onopgeleide slaven te importeren. Daarenboven is de Amerikaanse slavernij met miljoenen bladzijden gedocumenteerd. (Aan mohammedaanse kant bestaat haast niets).

Overigens nog een advies. Botst u weer eens op een zwarte zwendelaar genre Van Bellingen die refereert aan bijvoorbeeld Congolese toestanden, zeg dan dat uw voorouders bijna zeker doodarme boertjes of landbouwarbeiders waren. Hetzelfde kan niet gezegd worden van de meeste hier wonende zwarten, want velen stammen af van zwarte vorsten en hun soldaten die zich inspanden zoveel mogelijk andere Afrikanen als slaaf te verkopen. Toon u grootmoedig en zeg dat u het die Vlaamse zwarte niet kwalijk zal nemen dat hij/zij uit een misdadigersfamilie stamt.

Duizend jaar horror

De meeste historici gaan akkoord dat Arabische of gearabiseerde mohammedaanse zwarten (Msiri in Katanga, bijvoorbeeld) ook minstens 12 miljoen mensen hebben verkocht op hun slavenmarkten. Voeg daar nog de 1 miljoen Europeanen bij waarover ik in 2005 al eens schreef (Het Witte Goud). Wel hadden de Arabieren meer tijd nodig om hetzelfde aantal als de Europeanen te bereiken omdat zij technologisch achterlijk waren en geen gebruik konden maken van de grote westerse slavenschepen op het hoogtepunt van de Atlantische slavenhandel in de 17de en 18de eeuw. Overigens, die 12 miljoen slaat slechts op de sukkelaars die de helse tochten naar de markten overleefden. Westerse slavenhalers hadden er belang bij dat zoveel mogelijk zwarten gezond op het Amerikaanse continent aankwamen. Tien à vijftien procent doden bij “de lading” maar ook bij de bemanning was normaal. Oppassen ook met westerse tekeningen die tonen hoe slaven als haringen in een overvolle ton geperst werden. Veel van die documenten zijn door antislavernij-activisten getekend en hadden weinig gemeen met de realiteit. Waarschijnlijk hebben de Arabieren veel meer mensen dan die 12 miljoen met behulp van alle mogelijke zwarte vorsten weggesleept.

De Arabische slavernij begint in 640 en eindigt officieel, maar niet in werkelijkheid, in 1980 als Mauritanië er een einde aan maakt. De oudste en belangrijkste mohammedanenroute is die door de Saharawoestijn; duizend kilometer pure horror zodat slavenkaravanen in de havens van Noord-Afrika dikwijls met maar de helft van hun gevangenen aankwamen. De andere grote routes waren die via de Nijl en de Rode Zee, waarna men via de Middellandse Zee het Turks-Ottomaanse Rijk kon bevoorraden. Toen de Arabieren de Afrikaanse oostkust koloniseerden (en er de Portugezen verjoegen), werd het eiland Zanzibar een echt slavencentrum van waaruit mensen vertrokken naar het Arabisch schiereiland, Perzië en de Indische rijken.

Waarom zwarte Afrikanen?

Zwarten waren meer dan andere mensen geschikt om slaaf te worden. Het waren meestal heidenen, dus konden zowel christelijke als mohammedaanse handelaars over hun hart strijken en hun soepel geweten wijsmaken dat ze geen geloofsgenoten in de ellende stortten; iets wat hun godsdienst theoretisch verbood. Zwarte Afrikanen, met uitzondering van de bewoners in de diepe binnenlanden, stonden altijd wel in contact met de Europese of Arabische buitenwereld en hun immuunsysteem was bijgevolg beter dan dat van de indianen, die massaal stierven toen ze Europese ziektes onder de leden kregen. Europeanen kochten vooral mannen omdat er op het Amerikaanse continent een grote behoefte was aan arbeiders voor de plantages. In de mohammedanenlanden was er ook een grote behoefte aan vrouwen voor alle mogelijke taken in de huishoudens.

Waarom zijn er dan betrekkelijk weinig zwarten in de moslimstaten? Donkere vrouwen dienden ook de huisheer als seksspeeltje, maar in de loop van de generaties vermengden eventuele kinderen zich met de ook al vrij getaande autochtone bevolking. Veel Afrikaanse jongetjes werden vlug gecastreerd, want dan konden ze de harems bewaken of zelfs administratieve en militaire banen krijgen. Kleine en grote machthebbers in de mohammedaanse wereld deden graag een beroep op hen, want ze hadden geen tribale connecties, geen erfgenamen en waren minder gevaarlijk voor de heersers. De grootste groep zwarte mannen werd soldaat in de vele legers. Iedere sultan, dey, bey, sha, maharadja, enzovoort, had zwarte regimenten. Die waren trouwer aan de vorst dan lokale rekruten die soms andere loyauteiten bezaten.

Zwarte regimenten kon men rustig een gebied laten veroveren of terroriseren zonder dat ze familie of kennissen moesten afslachten. Soldaten kwamen uit verschillende streken van Afrika en hadden geen gemeenschappelijke identiteit. (De Congolese Weermacht werd ook op die manier gerekruteerd.) Natuurlijk waren niet alle zwarte regimenten altijd even gehoorzaam, maar dan liet de heerser zijn landgenoten van het reguliere leger de zwarte regimenten tot de laatste man uitmoorden zoals geregeld gebeurde. Zwarte soldaten werden gemakkelijk ingezet voor de dodelijkste offensieven. In het slechtste geval moest de heerser de schatkist maar leegmaken en nieuwe slaven kopen. Gezinsvorming zoals in de Verenigde Staten werd niet aangemoedigd, en voor de seksuele behoeftes waren er bordelen. Er werden dus veel en veel minder zwarte slavenkinderen geboren dan op het Amerikaanse continent.

Het einde, in theorie althans

Einde 18de begin 19de eeuw eindigde de slavenhandel (maar nog niet de slavernij) in het Westen. De industriële revolutie had meer behoefte aan geschoolde arbeiders voor een efficiënte productie, en tezelfdertijd werd de doctrine mondgemeen dat alle mensen dezelfde rechten hebben en dat slavernij en christendom niet sporen. Het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk schaften de slavernij volledig af in hun gebieden in 1833 en 1848. In de mohammedaanse landen haalde men de schouders op. Nooit heeft een mohammedaan zoiets als De negerhut van oom Tom geschreven, maar eerst maakten de westerse vloten, kanonnen en mitrailleurs een einde aan de officiële slavenmarkten (ze gingen voortaan door in privéwoningen) en aan de transporten, en vervolgens roeide de Britse en Franse kolonisatie van heel Afrika en een groot deel van het Midden-Oosten en Indië de slavernij grotendeels uit. Waar mohammedanen toch aan de macht bleven, duurde de schande tot na de Tweede Wereldoorlog (1962 voor de Waalse handelspartner Saoedi-Arabië). In veel van die landen woekert in de praktijk de slavernij nog altijd voort, of is vervangen door een nog slechtere behandeling van geïmporteerde Aziatische arbeiders.

Jan Neckers


Tags assigned to this article:
2016-52Jan Neckers

Related Articles

Fahrenheit 451: Raciaal correcte boekverbranding

Het boek ‘Fahrenheit 451’ van Ray Bradbury, uit 1953, dat naar de verbrandingstemperatuur van papier genoemd is, beleeft nogmaals een

Het verloren koninkrijk

Dit jaar is het tweehonderd jaar geleden dat de Republiek der Verenigde Provincies en de Zuidelijke Nederlanden werden samengevoegd tot

Gratis bon voor Vossen

In het Waasland organiseert The Phoebus Foundation, de culturele stichting van Fernand Huts en Katoen Natie, een “kunstzinnig avontuur” met